(၁)
ငါးဟာ. . .
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ. . .
မသိတာကလြဲလို႔
အားလုံး သိခဲ့ၾကတယ္။
(၂)
ၾကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖုိ႔
ဘုရားသခင္က အစ
တစ္ခါသုံး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔. . .
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
ဘာသာစကား ကေန
ဆင္ဖိုနီဓာတ္ျပား အထိ၊
အင္တာနက္ကေန
ထရိုဂ်န္းနစ္ ျမင္းရုပ္ အထိ၊
အေပ်ာ္စီး သေဘာၤ ကေန
ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
စည္သြပ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရးတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳဟ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတု ကေန
ေခါင္းျဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္အထိ၊
လူကေန. . .
ပုံတူမ်ိဳးပြား အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚက ဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
´ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး´
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ျမွားကို တင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့အခြန္ ေဆာင္တတ္ေအာင္
ထီးျဖဴမိုးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မီးဖြင့္တတ္ေအာင္
တိုက္ပုံအကၤ် ီ၀တ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒါ၀င္က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတတ္ေအာင္
ကဗ်ာေရးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
တံတားေဆာက္တတ္ေအာင္
ဥပေဒျပဳတတ္ေအာင္
ကြန္ဒုံး သုံးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ဖဲကစားတတ္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတတ္ေအာင္
ႏ်ဴကလီယားဗုံး လုပ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆး ထိုးတတ္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါးကို လုံၿခဳံစြာ ပိတ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔. . .
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ား အသက္နဲ႔၊
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ျပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ၾကည့္ဖို႔အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီျပတိုက္နဲ႔
တတ္ေယာင္ကား မ်က္စီနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓာတ္ျပားနဲ႔
နီရိုးဘုရင္ရဲ႔ ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရူရႈိက္ဖို႔အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္ ၇ ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တုိင္ ၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္ ၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေျဖဖို႔အတြက္
စီးကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရိုင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေၾကာင္း၊သူမွားေၾကာင္း
ေျပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာစာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လုံး ေလတစ္လုံး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၶာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေရာဂါနဲ႔။
ေသဆုံးဖို႔အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခၤ်ဳိင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ). . .
သတိရၾကမယ့္ လူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ ရွိတယ္
မိုးဇတ္ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလက္ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ္။
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္။
ကိတ္၀င္းဆလက္ ရွိတယ္။
ဖူကူယားမား ရွိတယ္။
ယူတူးက ဘိုႏိုရွိတယ္။
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္။
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ
တိရစၧာန္ရုံရွိတယ္။
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္။
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္။
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္။
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္။
ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္။
စီးေနတဲ့ျမစ္ေတြ ရွိတယ္။
ေပါက္ကြဲမယ့္မီးေတာင္ ရွိတယ္။
ဗိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္။
အႏ်ဴျမဴဓာတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္။
သစ္ခြပန္းေရာင္စုံ ရွိတယ္။
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္။
စားမရတဲ႔ သစ္သီးေတြရွိတယ္။
လကြယ္ည ရွိတယ္။
ေက်းပိုင္ ကြ်န္ပိုင္စံနစ္ ရွိတယ္။
ေခြ်းန႔ံေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔. . .
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့ မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေျပာလို႔။
ယုန္ ေျမမနင္းသားကို
ဓားနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ၾကယ္ကို
နကၡတ္ၾကည့္မွန္ေျပာင္းနဲ႔ၾကည့္လို႔။
အပါယ္ေလးဘုံကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ ဆင္လုိ႔။
ပိုတမ္ကင္သေဘာၤေပၚက အေျမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ုိင္စုတ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုတ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္စိမ္လို႔။
ထို၀ါဒ၊ဟို၀ါဒေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ေတာ္သလို အကၤ်ီခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
စစ္ေၾကျငာလို႔
စစ္ေျပၿငိမ္းလို႔။
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔။
လက္ထပ္ၾကလို႔
ကြာရွင္းၾကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကို ဆန္လို႔
တစ္၀က္ကိုစားလို႔
တစ္၀က္ကိုေထြးလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔၊
မွားတာေတြ မွန္လို႔
မွန္တာေတြ မွားလို႔၊
ေသရမွာ ေၾကာက္လို႔
ေသရမွာ မေၾကာက္လို႔။
(၇)
သမိုင္းနဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ျမစ္တျမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါျပန္မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလုံရင္ တိတၳဳံၾကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ၾကပါ
အားလုံးဟာ လိုင္ဒိုဘီညာဥ္မွာ အေျခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ဟာ ေႁကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ျဖစ္တည္မူဟာ အႏွစ္သာရထက္ ေရွးက်တယ္။
(ဂ)
သင္. . .
ေနထုိင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရႊင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ
မလိုပါ။
ဥပမာ,
ဒီ၀ါက်ေတြအစ၊ မလိုသလိုေပါ႔။
သစၥာနီ
ငါးဟာ. . .
ေရကို မသိသလို၊
လူေတြဟာ. . .
မသိတာကလြဲလို႔
အားလုံး သိခဲ့ၾကတယ္။
(၂)
ၾကည့္ပါ
တခမ္းတနား ေနထိုင္ဖုိ႔
ဘုရားသခင္က အစ
တစ္ခါသုံး ေဘာလ္ပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္တို႔. . .
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
ဘာသာစကား ကေန
ဆင္ဖိုနီဓာတ္ျပား အထိ၊
အင္တာနက္ကေန
ထရိုဂ်န္းနစ္ ျမင္းရုပ္ အထိ၊
အေပ်ာ္စီး သေဘာၤ ကေန
ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
စည္သြပ္ဘူး ကေန
ဆိုကေရးတီး အဆိပ္ခြက္ အထိ
အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပိုး ကေန
အဂၤါၿဂိဳဟ္သြားယာဥ္ အထိ၊
မိုးတိမ္အတု ကေန
ေခါင္းျဖတ္စက္ အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
ပိရမစ္ ကေန
စကၠဴနဲ႔လုပ္တဲ့ ပန္းအထိ၊
ဆံပင္ဆိုးေဆး ကေန
အာဏာရွင္စနစ္အထိ၊
လူကေန. . .
ပုံတူမ်ိဳးပြား အထိ၊
ကြ်န္ေတာ္တို႔
ဖန္ဆင္းခဲ့ၾက။
(၃)
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သစ္ပင္ေပၚက ဆင္းၿပီး
အခ်င္းခ်င္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္
´ဟဲလို၊ဟိုင္း၊ေဟး´
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ေလးနဲ႔ျမွားကို တင္တက္ေအာင္
ေကာက္တဲ့အခြန္ ေဆာင္တတ္ေအာင္
ထီးျဖဴမိုးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြကို ဂူလုပ္ဖို႔
ေန၀င္ရင္ မီးဖြင့္တတ္ေအာင္
တိုက္ပုံအကၤ် ီ၀တ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒါ၀င္က သင္မေပးရေအာင္
ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးတတ္ေအာင္
ကဗ်ာေရးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
တံတားေဆာက္တတ္ေအာင္
ဥပေဒျပဳတတ္ေအာင္
ကြန္ဒုံး သုံးတတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
ဖဲကစားတတ္ေအာင္
ဘုရားဖူးသြားတတ္ေအာင္
ႏ်ဴကလီယားဗုံး လုပ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
လေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေအာင္
ကာကြယ္ေဆး ထိုးတတ္ေအာင္
ကိုယ့္အိမ္တံခါးကို လုံၿခဳံစြာ ပိတ္တတ္ေအာင္
ယဥ္ေက်းခဲ့ၾကပါတယ္။
(၄)
ဒီလိုနဲ႔. . .
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
စားဖို႔အတြက္
ပန္းကန္နဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္နည္းတစ္ေထာင္နဲ႔
သူမ်ား အသက္နဲ႔၊
ေသာက္ဖို႔အတြက္
အိုေအစစ္နဲ႔ မိုးခါးေရနဲ႔
ေရသန္႔ဘူးစက္ရုံနဲ႔။
ေနဖို႔အတြက္
ေလေအးေပးစက္နဲ႔
ျပကၡဒိန္နဲ႔
ေရလိုက္ငါးလိုက္ အေတြးအေခၚနဲ႔။
ၾကည့္ဖို႔အတြက္
ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႔ ပန္းခ်ီျပတိုက္နဲ႔
တတ္ေယာင္ကား မ်က္စီနဲ႔။
နားေထာင္ဖို႔အတြက္
ေရဒီယိုနဲ႔ ဓာတ္ျပားနဲ႔
နီရိုးဘုရင္ရဲ႔ ဗ်တ္ေစာင္းသံနဲ႔။
ရူရႈိက္ဖို႔အတြက္
ပင္လယ္ေလနဲ႔ ရက္ဗလြန္ေရေမႊးနဲ႔
မသူေတာ္ ၇ ပါး ကိုယ္နံ႔နဲ႔။
စီးပြားရွာဖို႔အတြက္
မေတာ္ေလာဘနဲ႔ ခ်ိန္ခြင္နဲ႔
မာကင္တုိင္ ၀ါဒနဲ႔။
စစ္တိုက္ဖို႔အတြက္
လက္နက္နဲ႔ ေသနဂၤဗ်ဴဟာက်မ္းနဲ႔
ႏိုင္လိုမင္းထက္ ၀ါဒနဲ႔။
အပ်င္းေျဖဖို႔အတြက္
စီးကရက္နဲ႔ အေလလိုက္စရာနဲ႔
အမဲပစ္ရိုင္ဖယ္နဲ႔။
ငါမွန္ေၾကာင္း၊သူမွားေၾကာင္း
ေျပာဖို႔အတြက္
ပါးစပ္နဲ႔ ကိုးကားစရာစာအုပ္နဲ႔
မိုးတစ္လုံး ေလတစ္လုံး ဘ၀င္နဲ႔။
ဖ်ားနာဖို႔အတြက္
အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ရုပ္ခႏၶာနဲ႔
ကိုးဆယ့္ေျခာက္ပါး ေရာဂါနဲ႔။
ေသဆုံးဖို႔အတြက္
သံသရာနဲ႔ သခၤ်ဳိင္းနဲ႔
(ေသၿပီးမွ). . .
သတိရၾကမယ့္ လူေတြနဲ႔။
(၅)
ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ
ေဂါတမဗုဒၶ ရွိတယ္
နစ္ေရွး ရွိတယ္
မဟတၱမဂႏၵီ ရွိတယ္
စတာလင္ ရွိတယ္
မိုးဇတ္ရွိတယ္
ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရွိတယ္
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ ရွိတယ္
ဂ်က္ဆင္ပိုးေလာ့ ရွိတယ္
အက္တလက္ရွိတယ္
ပီတာ၀ိုင္ယာ ရွိတယ္။
ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ ရွိတယ္။
ကိတ္၀င္းဆလက္ ရွိတယ္။
ဖူကူယားမား ရွိတယ္။
ယူတူးက ဘိုႏိုရွိတယ္။
စတီဖင္ေဟာ့ကင္း ရွိတယ္။
အိုစမာဘင္လာဒင္ ရွိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ
တိရစၧာန္ရုံရွိတယ္။
ေဘးမဲ့ေတာ ရွိတယ္။
ေဂါက္ကြင္း ရွိတယ္။
အက်ဥ္းေထာင္ ရွိတယ္။
စိတ္ပုတီး ရွိတယ္။
ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ ရွိတယ္။
စီးေနတဲ့ျမစ္ေတြ ရွိတယ္။
ေပါက္ကြဲမယ့္မီးေတာင္ ရွိတယ္။
ဗိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါ ရွိတယ္။
အႏ်ဴျမဴဓာတ္ေပါင္းဖို ရွိတယ္။
သစ္ခြပန္းေရာင္စုံ ရွိတယ္။
အသားႀကိတ္တဲ့စက္ ရွိတယ္။
စားမရတဲ႔ သစ္သီးေတြရွိတယ္။
လကြယ္ည ရွိတယ္။
ေက်းပိုင္ ကြ်န္ပိုင္စံနစ္ ရွိတယ္။
ေခြ်းန႔ံေပ်ာက္ေဆး ရွိတယ္။
(၆)
ဒီလိုနဲ႔. . .
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ဘယ္ေတာ့ မိုးရြာမယ္ဆိုတာ
ႀကိဳတင္ေျပာလို႔။
ယုန္ ေျမမနင္းသားကို
ဓားနဲ႔လွီးကာ
အရသာခံ ၀ါးလို႔။
အလင္းႏွစ္တစ္သန္းက ၾကယ္ကို
နကၡတ္ၾကည့္မွန္ေျပာင္းနဲ႔ၾကည့္လို႔။
အပါယ္ေလးဘုံကို
ဓါတ္ေလွကား အလုအယက္ ဆင္လုိ႔။
ပိုတမ္ကင္သေဘာၤေပၚက အေျမွာက္သံကို
စပ်စ္၀ုိင္စုတ္ရင္း နားေထာင္လို႔။
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ကို
မပုတ္သိုးေအာင္ ေဖာ္မယ္လင္စိမ္လို႔။
ထို၀ါဒ၊ဟို၀ါဒေတြကို
ကိုယ္နဲ႔ေတာ္သလို အကၤ်ီခ်ဳပ္၀တ္လို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
စစ္ေၾကျငာလို႔
စစ္ေျပၿငိမ္းလို႔။
သစ္ပင္ေတြကို ခုတ္လို႔
သစ္ပင္ေတြကို စိုက္လို႔။
လက္ထပ္ၾကလို႔
ကြာရွင္းၾကလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
သရုပ္ေဆာင္လို႔
သရုပ္မေဆာင္လို႔၊
ေရကိုစုန္လို႔
ေရကို ဆန္လို႔
တစ္၀က္ကိုစားလို႔
တစ္၀က္ကိုေထြးလို႔။
ခပ္တည္တည္နဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ
ငါးေတြကို မွ်ားလို႔
ငါးေတြကို လႊတ္လို႔၊
မွားတာေတြ မွန္လို႔
မွန္တာေတြ မွားလို႔၊
ေသရမွာ ေၾကာက္လို႔
ေသရမွာ မေၾကာက္လို႔။
(၇)
သမိုင္းနဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ
ဂုဏ္ဆိုတာ ေငြကိုေခၚတယ္
ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစနဲ႔
ျမစ္တျမစ္ထဲကို ႏွစ္ခါျပန္မဆင္းႏိုင္
စိတ္မလုံရင္ တိတၳဳံၾကည့္
အိုဇုန္းလႊာကို ကယ္တင္ၾကပါ
အားလုံးဟာ လိုင္ဒိုဘီညာဥ္မွာ အေျခခံတယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္လိုတယ္
ဘုရားသခင္ဟာ ေႁကြအန္မကစားဘူး
စပါးတားကတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲေဟ့
ျဖစ္တည္မူဟာ အႏွစ္သာရထက္ ေရွးက်တယ္။
(ဂ)
သင္. . .
ေနထုိင္ဖို႔ရာ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဒါမွမဟုတ္
မေပ်ာ္မရႊင္ ေနထိုင္ဖို႔ရာ
ဘာမွ
မလိုပါ။
ဥပမာ,
ဒီ၀ါက်ေတြအစ၊ မလိုသလိုေပါ႔။
သစၥာနီ
ဆရာသစၥာနီ ရဲ႕လက္ရာျဖစ္ၿပီး ၂၀၀၄ ႏို၀င္ဘာလ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ့တာပါ။ ယေန႔အထိ ကြ်န္ေတာ္အႀကိဳက္ဆုံးကဗ်ာမ်ားထဲမွ တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အလႊမ္းမိုးဆုံးကဗ်ာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ျမင္လာေစတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ ကဗ်ာကို အားလုံးခံစားႏိုင္ေအာင္ (ရွားမယ္လို႔လည္း ထင္လို႔) အမွတ္တရ အျဖစ္ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မည္သည့္ကိစၥႏွင့္ အသုံးျပဳသည္ ျဖစ္ေစ ေရးသားသူ ဆရာသစၥာနီ၏ အမည္ကိုထည့္သြင္းေဖၚျပၾကရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.....။
