ကိုးခြဲ

17 May 2016

အလွျပေမာ္ဒယ္မင္းသမီးက
ေရဒီယိုအစီအစဥ္ထဲမွာ
လွ်ာဖ်ားေလာက္ကေန စက္ေသနတ္ပစ္သလိုအသံမ်ိဳးနဲ႔
အႏုပညာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို
ဗြက္ထေလာက္ေအာင္ မုဒိန္းက်င့္တယ္

ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္ခြင့္နဲ႔ကိုယ္မွာ
ငါဟာ အကုသိုလ္ကိုပဲ လိုင္းမေျပာင္းဘာမေျပာင္းနဲ႔
ထိုင္နားေထာင္ေနခဲ့တာ
ေခြ်းသီးလုံးေတြက်ေစတဲ့ ေနပူစုတ္ပ်င္းေအာက္မွာ

ေႏြရဲ႕အပူဟာ
ဘ၀အပူေတြထက္ေတာ႔ ပိုၿပီးမပူႏိုင္ဘူးတဲ့
ဘ၀သရုပ္ေဖၚဆရာႀကီးေတြ
လက္သရမ္းခဲ့ၾကတာ
ကိုးမိုင္ခြဲေကြ႕နားမွာ
ညဥ့္ငွက္မေလးေတြ
လူသုံးနဲတဲ့ မွတ္တိုင္မွာ
ဘယ္ေတာ့မွမလာတဲ့
ဘတ္(စ)ကားကိုေစာင့္ရင္း
ေန႔ငွက္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတာဟာ
အာဏာသိမ္းၿပီးစ ေခတ္ကတည္းကပဲ

အခုေခတ္ေရာက္ေတာ႔လဲ
ဒီမိုကေရစီဆိုတာႀကီးဟာ
တစ္ေရွာ့ဘယ္ေလာက္လဲလို႔
တကၠစီဆရာကေမးတယ္။

အဲယားကြန္းနဲ႔ဆိုတစ္ေစ်း
ရိုးရိုးဆိုတစ္ေစ်းတဲ့

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီလိုေႏြပူပူမွာေတာ့
မီးမပ်က္ပါေစနဲ႔လို႔
ေရာင္းသူ၀ယ္သူ ဆုေတာင္းေတြတူခဲ့ၾကဖူးလိမ့္မယ္

ကိုယ္တိုင္မေသာက္ဘူးတဲ့
တစ္ဘူးသုံးရာတန္
ေရသန္႔ဘူးစိမ္းေတြ မွာ တံဆိပ္ကပ္ထားတာ
(Life)
ဘဝ

ဘ၀ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့
မွန္လုံပိတ္ကားထဲက
အဲယားကြန္းေတြပါလို႔

စံပယ္ပန္းျဖဴေလးေတြ
ေရာင္းမေကာင္းလို႔
ကိုးမိုင္ခြဲေကြ႔နားမွာ
မွန္လုံကားေတြလာအေခၚကို
သြားေစာင့္ေနတဲ့
စံပယ္ပန္းျဖဴေလးက ေျပာသြားတယ္။

ျပန္လာခ်ိန္ခဏ

4 December 2009

ဘာကိုဘယ္လို စေရးရမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး ... ဦးရွင္ႀကီး နတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ကြ်န္းနားကရြာတစ္ရြာကို ကိုးလပိုင္းတစ္ဆယ့္တစ္ရက္ ကေရာက္သြားတယ္ .... ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာ ေလးရက္ေန႔ည ရွစ္နာရီမွာ ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္ေရာက္တယ္...။ ေရးရမယ္ဆိုရင္ ေရးစရာေတြကအမ်ားသား ... ဒါေပမယ့္ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏျပန္ေရာက္ေၾကာင္းေလာက္ပဲ အသိေပးပါရေစ ... ဘေလာ့ ေလာကႀကီးနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အားလုံးကို ကြန္ျပဴတာဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မျမင္ဘူး မသိၾကတဲ့ အရပ္ကေန ေန႔စဥ္လိုလို သတိရမိပါတယ္ ... ။

ခြင့္ရတဲ့ ရက္ကလည္း အရမ္းကိုနည္းလြန္းေတာ့ ပို႔စ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေရးျဖစ္မယ္မထင္ဘူး ...။ ေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဓနိေတာ၊ အုန္းေတာေတြနဲ႔ မိေက်ာင္းေတြအေၾကာင္း
အမ်ားဆုံးျဖစ္မွာ က်ိန္းေသပဲ.... ။ ဘယ္ပဲသြားသြား ေရလမ္းခရီးဆိုေတာ့ ... အခုရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာ ကားမစီးတတ္သလိုျဖစ္ေနတယ္ ...။ ျမင္ျမင္သမွ် ရန္ကုန္သူေလးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္သြားတုန္းကထက္ ပိုၿပီးေခ်ာလာသလိုပဲ ....။ :)

အမွတ္တရ လာလည္ ၾကသူမ်ား ၊ မလည္ျဖစ္သူမ်ား အားလုးံအားလုံးကို ေက်းဇူးတယ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ...။

ျပခန္းထဲက အိပ္မက္မ်ား

2 September 2009


အလင္းရွာျခင္း

မီးအိမ္ငယ္ကို ကိုင္စြဲကာ အေမွာင္ထုထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမဴခိုးမ်ားက်ဆင္းေနေၾကာင္းကို မီးအိမ္ငယ္ေလး၏ အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မွေန၍ ေတြ႕ေနရသည္ ။ ညေလေအးကလည္း သစ္ေတာအုပ္မ်ားကိုျဖတ္ကာ တစိမ့္စိမ့္ႏွင့္တိုက္ခတ္ေနသည္ ။ သစ္ေတာအုပ္ထဲျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္း သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ လူရိပ္တစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္နီးကပ္လာေသာအခါမီးေရာင္မွိန္မွိန္မွတဆင့္ ထိုလူရိပ္၏ပုံသ႑န္ကို ကြဲျပားစြာျမင္လိုက္ရေလ၏ ။

လူစိမ္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုႏွစ္လိုဖြယ္ၿပဳံးျပေလသည္။ သူ႔အၿပဳံးသည္ တည္ၿငိမ္ေသာ္လည္း ခင္မင္ေႏြးေထြးမူ႔ရွိသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။

"ဘယ္သြားမလို႔လဲ မိတ္ေဆြ"

သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို စေမးလိုက္သည္ ။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔အေမးကိုေျဖလိုက္သည္။

"ကြ်န္ေတာ္လား ... အလင္းကိုရွာေဖြဖို႔ထြက္လာတာပါ ... ဒီမွာက သိပ္ေမွာင္လြန္းတယ္မဟုတ္လား ... ဒါနဲ႔ ....ခင္ဗ်ားေရာ ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ .."

"ကြ်န္ေတာ္လဲ ... ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပါပဲ ... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏနားေနတာပါ ... ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားက အလင္းကိုရွာေနတာလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ... အလင္းကိုရွာေနတာပါ... ေျပာရရင္ေတာ့ အလင္းေတြေကာင္းကင္မွာ အျပည့္ေတာက္ပေနတဲ့ အရပ္ကိုပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ"

"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားက အလင္းကိုရွာေနတာကိုး ..."

သူေရရြတ္လိုက္ေသာ အသံတြင္ကြ်န္ေတာ့္ကို ဂရုဏာသက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ နားမလည္ျခင္း စသည့္အသံမ်ားပါေနသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ခံစားလိုက္ရသည္ ။ တဆက္တည္းပင္ သူကဆက္ေျပာသည္ ။

"ခင္ဗ်ား အလင္းကိုရွာတာေကာင္းပါတယ္ ... ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ေရာက္ရင္ေတာ့ သတိထားဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားသြားမယ့္လမ္းဘက္မွာက ေလေတြတအားၾကမ္းေနတယ္ေလ ။ မိုးေတြလည္း အရမ္းရြာေနတယ္ ... ခင္ဗ်ားမီးအိမ္ေလးကိုလည္း သတိထားဦး ..."

သူက ေစတနာပါေသာအသံျဖင့္သတိေပးလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ ... ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ့္ကိုသြားခြင့္ျပဳပါဦး"

မီးအိမ္ငယ္ကိုဆြဲကိုင္ကာ ေမွာင္မဲေသာေတာအုပ္ထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္ ။ မုန္တုိင္းမ်ားရွိေနလည္း ျဖတ္ေက်ာ္ရေပဦးမည္ ။ အလင္းကိုရွာေဖြဖို႔ အတြက္ေပါ႔ ..................။

+ + + + + + ။ + + + + + +

ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္

လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုလာေျပာသည္။

"ခင္ဗ်ားဟာ စကားေျပာရင္ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္တအားၾကည့္တာပဲ ... ခင္ဗ်ားဟာလိပ္ပဲဗ်"

"ဗ်ာ... ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ လိပ္ျဖစ္ရတာလဲ"

"ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ပဲ ယက္တတ္လို႔"

"ဟင့္အင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ လိပ္မဟုတ္ပါဘူး"

"ေၾသာ္ ခင္ဗ်ားက ျငင္းခ်င္တယ္ေပါ႔"

"မဟုတ္ဘူးဗ် ကြ်န္ေတာ္က လိပ္ထက္ဆိုးတယ္"

"ဟုတ္လား ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲ"

"ကြ်န္ေတာ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသုံးတဲ့ Backhoe ႀကီးေလ"

"ဗ်ာ"

"ဟုတ္တယ္ဗ် ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ရင္ လိပ္ေလာက္မကဘူး backhoe ႀကီးလို အားရပါးရကို ယက္တာဗ်"

"ေၾသာ္ ... ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲေနာ္"

"ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ... တစ္ခါေတာ့လိပ္ေလးတစ္ေကာင္နဲ႔ ၿပိဳင္ယက္တာ ကြ်န္ေတာ္ရႈံးသြားဖူးတယ္ဗ်"

"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ"

"ဒီလိုေလဗ်ာ သူကကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က ေနလာယက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္လည္းသူ႔ေလာက္ေတာ့ေအးေဆးေပါ႔ဆိုၿပီး ျပန္ယက္မယ္လုပ္လိုက္တာ... အား ......လား .......လား ကြ်န္ေတာ္က စက္ပဲဗ် ... ဆီလည္းမရွိ...ေမာင္းတဲ့သူလည္း မရွိေရာ ကြ်န္ေတာ္ခံလိုက္ရေတာ့တာေပါ႔"

"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားလို Backhoe ႀကီးလည္း ခံလိုက္ရေသးတယ္ေနာ္"

+ + + + + + ။ + + + + + +
ဟိုးေရွးေရွးကလို ပုံျပင္


ေနသာေသာ တစ္ေန႔တြင္ ေတာအုပ္ထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသည္။ ေတာအုပ္အလယ္တြင္ ထိုင္ကာငိုင္ေနေသာ က်ားတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သူ႔အနားသို႔ခ်ည္းကပ္သြားသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္က က်ားကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။

"ခင္ဗ်ား ... ဘာျဖစ္လို႔ငိုင္ေနရတာလဲဗ် ..."

"ေရႊယုန္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚလူလည္ အဲ ယုန္လည္ က်လြန္းလို႔ပါ"

"ေၾသာ္ခင္ဗ်ားက ကိုေရႊက်ားႀကီးလား"

"ဟုတ္ကဲ့"

"ခင္ဗ်ားဗ်ာ ဒီပုံျပင္ထဲမွာပဲ ႏုံအအနဲ႔ ခံလိုက္ရတာပါ ... တျခားပုံျပင္ေတြမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ငစဥ္းလဲႀကီးေတြဆိုပဲဗ်"

"ဟုတ္ပါတယ္ေလ ... ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီပုံျပင္ေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ပါဗ်ာ .. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲပါေစဦး ေနာက္ဆုံးေတာ့ ယုန္ပညာရွိေလးေတြကပဲ အႏိုင္ယူသြားၾကတာပါ ..."

"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားက အခုပုံျပင္မွာေတာ့ႏိုင္ခ်င္တာေပါ႔ ေလ ... ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားမႏိုင္ေပမယ့္ လူေတြကခင္ဗ်ားကို သနားၾကတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္"

"သနားတယ္ဟုတ္လား ... အလကားပါဗ်ာ..ကြ်န္ေတာ့္ကိုငတုံးႀကီးခံရတာေတာင္ နည္းေသးတယ္ဆိုၿပီး ရယ္ခ်င္ေနၾကတာပါ .. သူတို႔တကယ္သေဘာက်တာက ေရႊယုန္ကိုပါ .. တကယ္ေတာ့ဗ်ာ .. ေလာကႀကီးဟာ ...."

ကြ်န္ေတာ္ေရႊက်ားကို ဘာမွဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ ေရႊက်ားကေတာ့ ေလာကႀကီးဟာ ... ဘယ္လိုဘယ္၀ါ ဆိုၿပီး ဒႆနတစ္ခု ထုတ္ေနေပလိမ့္မည္ ။

+ + + + + + ။ + + + + + +

တစ္ခန္းရပ္မဟုတ္ေသာ

ပိတ္ကားခ်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ကားထိုင္ခုံတြင္ပင္ဆက္လက္ ထိုင္ေနသည္ ။ ရုံအေစာင့္ေရာက္လာသည္ ။

"ေဟ့လူ မျပန္ေသးဘူးလား ... ျပဇာတ္ၿပီးသြားၿပီေလ"

"ဗ်ာ .. ဟုတ္လား ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ၿပီးသြားၿပီလို႔မထင္ပါဘူး ... ဒါဟာ ခဏတာပိတ္ကားခ်လိုက္တာမဟုတ္လား"

"မဟုတ္ေသးဘူးေလဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားဘာေတြေၾကာင္ေနတာလဲ ... မင္းသားနဲ႔မင္းသမီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းစည္းသြားလို႔ ပရိတ္သတ္ေတြေတာင္ လက္ခုပ္တီးလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ"

"ေၾသာ္... ခင္ဗ်ားက အဲ့ဒါကို ဇာတ္သိမ္းလို႔ဆိုလိုခ်င္တာလား .. ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲ့လိုမယူဆဘူး .. ဒါဟာ တမင္သက္သက္လုပ္လိုက္တဲ့ ဇာတ္သိမ္းပဲဗ် ... တကယ့္ဇာတ္သိမ္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေသမွပဲရွိမယ္ထင္တယ္ေလ .."

"ခင္ဗ်ားက အရူးပဲ .. ဒါဆိုလည္း အဲ့ဒီပိတ္ကားေနာက္တစ္ခါ ျပန္ဖြင့္မယ့္အခ်ိန္ခင္ဗ်ားဘာသာ ခင္ဗ်ားေစာင့္ေပေတာ့ အျပင္မွာေတာ့ႏွင္းေတြက်ေနၿပီ ... က်ဳပ္လည္း ျပန္ေတာ့မယ္..."

"ေၾသာ္ႏွင္းေတြေတာင္ က်ေနၿပီလား ... ဒါဆိုေဆာင္းေရာက္ၿပီေပါ႔ ... ေအးဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တကယ့္ဇာတ္သိမ္းေရာက္တဲ့အထိ ၾကည့္ခ်င္လို႔ ဆက္ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ ... ေဆာင္းဆိုတာ အိပ္မက္ေတြ တေက်ာ့ျပန္ေရာက္တတ္တဲ့အခ်ိန္ပဲဗ် ... မၾကာခင္ပိတ္ကား ျပန္တက္လာၿပီး ျပဇာတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ရဦးမယ္ထင္တယ္ ... ခင္ဗ်ား ျပန္ရင္လည္းျပန္ေတာ့ေလ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ ..."

ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္၍ ေခါင္းခါကာ ရုံအေစာင့္သည္ထြက္ခြာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းမ်ားၿပီးဆုံးသည္ဟု ဘယ္ေတာ့မွမထင္ ... ပိတ္ကားျပန္ပြင့္မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရဦးမည္ ။ ႏွင္းေတြက်ေနၿပီဟု ဆိုသည္။ ေဆာင္းရာသီကို ေရာက္ၿပီေပါ႔ ...။
ေဆာင္းဆိုတာ အိပ္မက္ေတြတစ္ေက်ာ့ျပန္လာ တတ္တဲ့ရာသီမဟုတ္လား ............။

Photo credits; flickr.com, wordpress.com, excavators101.com, lawnjock.com, saskschools.com, madehow.com

Sorry, Blame it on me ( 100 th post )

30 August 2009

ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ကို စေရးခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ ...။ ဘယ္ေလာက္ေက်ာ္ခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထုံးစံအတိုင္းမမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ ဘယ္ရက္က ဘေလာ့ဂ္ကိုစဖန္တီးလဲဆိုတာနဲ႔ ပို႔စ္စေရးတဲ့ေန႔ ပို႔စ္တင္ျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြက လြဲေနၿပီး ဘယ္ရက္ကို အတည္ယူရမလဲ ဆိုတာ မသိတာလည္းပါေတာ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတြဘာေတြလည္း အထူးတလည္မေရးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ တစ္ႏွစ္ျပည့္တို႔ ပို႔စ္တစ္ရာေျမာက္တို႔ ေရးတာဖတ္ရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအားက်ခဲ့ပါတယ္ ။ တစ္ႏွစ္ျပည့္မေရးႏိုင္ရင္ေတာင္ ၁၀၀ ျပည့္ ပို႔စ္ေတာ့ အမွတ္တရအျဖစ္ေရးမယ္လို႔လည္း အားခဲထားခဲ့တယ္ ။ အရင္ေရးတဲ့ႏႈန္းနဲ႔တုန္းကေတာ့ ငါလည္း တစ္ရာမၾကာခင္ျပည့္ေတာ့မွာဆိုၿပီး ဘယ္လိုေရးမယ္ ဘာေတြေရးမယ္ ဆိုၿပီးေတြးခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႔မွာေတာ့ ၁၀၀ျပည့္ေအာင္ေရးဖို႔ဆိုတာက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထင္သေလာက္မလြယ္ပါဘူး။

၂၀၀၉ တစ္ႏွစ္လုံးမွာ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တာက ၁၀ ပုဒ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္ပဲရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ dashboard က ပို႔စ္အပုဒ္ေရေဖၚျပထားတာကို သတိထားမိေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာက ၉၉ ပုဒ္ေျမာက္ျဖစ္ေနတယ္ ...။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ အခုလက္ရွိပို႔စ္ဟာ တစ္ရာေျမာက္ေပါ႔...။
တစ္ရာေျမာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ။ ေတြးထားတာေတြအကုန္လုံး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ ဒီၾကားထဲ အိမ္ကကြန္ျပဴတာကလည္း သုံးမရေအာင္ပ်က္... အင္တာနက္ဆိုင္လာဖို႔ကလည္း ခရီးေတြကထြက္ေနရတာနဲ႔ အလွမ္းေ၀း ... မအားတဲ့ၾကားက အခ်ိန္လုၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ေရးေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကိုပဲအားက်စိတ္ျဖစ္ေနမိတယ္။ ဒီအတိုင္းေတာ့မျဖစ္ေသးပါဘူးဆိုၿပီး တစ္ရာေျမာက္ပို႔စ္ကို တစ္ခုခုေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ေရးမွပါလို႔ေတာ့ စိတ္ကအၿမဲျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ေန႔က ရုံးကိုကိစၥတစ္ခုနဲ႔သြားေတာ့ ကားေပၚကတီဗီမွာ MTV တစ္ေခြၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ Akon ရဲ႔ ေခြပါ ။ သီခ်င္းေတြကလည္း ၾကာပါၿပီ ။ ဒါေပမယ့္ AKon ကို ကြ်န္ေတာ္အသံအေနနဲ႔သာ ဟိုးတုန္းကနားေထာင္ဖူးၿပီး video ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ အဲ့ဒီအထဲက သီခ်င္းကိုလည္း အရင္တုန္းကသိခဲ့ေပမယ့္ နားထဲေသခ်ာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ အခု music video အေနနဲ႔ၾကည့္လိုက္ရမွ ကြ်န္ေတာ့္လက္ရွိအျဖစ္ေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနသလိုျဖစ္ၿပီး ရင္ဘတ္ထဲကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကာေနပါေစ ရင္ဘတ္ကိုတြယ္ညိေနသ၍ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါပဲဗ်ာ ။

အဲ့ဒီသီခ်င္းမွာ Akon ကေျပာပါတယ္။ အျပစ္အားလုံးဟာ သူ႔ေၾကာင့္ပါတဲ့ ..။ သူ႔ကိုသာ အျပစ္တင္ပါေတာ့လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာေလသံလို စိတ္မရွည္တဲ့ပုံနဲ႔ အားလုံးငါ႔အျပစ္ပဲ ထားပါေတာ့ဆိုတဲ့ ေလသံမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး ..။ ျဖစ္ခဲ့တာအားလုံးအတြက္ သူစိတ္မေကာင္းပါဘူး ။ သူ႔အျပစ္ေတြကို၀န္ခံပါတယ္ ..။ ဆက္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုအျပစ္ေတြဟာ သူ႔မွာတာ၀န္ရွိတဲ့လို႔ခံယူထားတဲ့ အသံမ်ိဳးပါ ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိတဲ့ အပိုင္းကိုေျပာတာပါ ။ သူ႔ေလသံက ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ဆိုတာရယ္ ေနာက္မျဖစ္ေအာင္တာ၀န္ယူပါတယ္ဆိုတဲ့ အသံမ်ိဳးလို႔ခံစားမိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လူေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ား ေစာ္ကားေမာ္ကားျပဳခဲ့ၿပီးၿပီလဲ..။ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ဖူးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေရာ ကြ်န္ေတာ္မျမင္ဖူးေပမယ့္ ရွိေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္( ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ) က လူေတြအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္သိလွ်က္နဲ႔ျဖစ္ေစ မသိလွ်က္နဲ႔ျဖစ္ေစ သူတို႔စိတ္ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးမွာပါ ။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုခ်စ္တဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ္က ခ်စ္တဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမုန္းတဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ္က မုန္းခဲ့သူေတြအားလုံး စိတ္ကသိကေအာက္ေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမွာပါ ။ Akon ေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ .. အားလုံးကြ်န္ေတာ့္အျပစ္ေတြပါ လို႔ပဲေျပာရမွာပါ ။ တကယ္ကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္လိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရရင္ ဒီေနရာကေနပဲ ကြ်န္ေတာ့္အျပစ္ေတြလို႔သတ္မွတ္ၿပီး နားလည္ခြင့္လႊတ္မူ႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ ...။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ခံယူခ်က္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းအတိုင္းကို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အခုတေလာ အႀကိဳက္ဆုံးသီခ်င္းကို ေျပာပါဆိုရင္လည္း ဒီသီခ်င္းပါပဲ ။ လူေတြကိုစိတ္ထဲက ေတာင္းပန္ရင္း စိတ္ရဲ႔ေအးခ်မ္းေပါ႔ပါးမူ႔ကို ရွာေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ Akon ရဲ႔ ေမွာ္၀င္ေနတဲ့ ဂရုဏာသံကေန တဆင့္ေပါ႔ ..။ MTV ကိုၾကည့္ၿပီးသြားရင္လည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ ၾကည့္သြားပါဦး ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္မူ႔ကို Akon ကတဆင့္ေျပာျပပါလိမ့္မယ္ :-) ။





Lyrics | Akon Lyrics | Sorry, Blame It On Me Lyrics

ဒီလို၀န္ခ်ေတာင္းပန္မူ႔ဟာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ၁၀၀ ေျမာက္အမွတ္တရပို႔စ္ျဖစ္ပါေစေတာ့ ...။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ပတ္သတ္သမွ်လူအားလုံး.. ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မပတ္သတ္သမွ်လူအားလုံး ... ေျမကမာၻေပၚကရွိသမွ်လူအားလုံး ကိုယ္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစခင္ဗ်ာ ....။

ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ေသာ ကဗ်ာ

14 August 2009

တစ္ခ်ိန္တုန္းက ....
မိုးမျမင္ေလမျမင္နဲ႔
အလင္းတုထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့တာ
ညေတြဘယ္လို စီးဆင္းသြားလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့..... ။

ေႏြးေထြးတဲ့အလင္းနဲ႔
ငါ႔ရဲ႕မနက္ခင္းေလးရယ္
အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကို တိုး၀င္မလာပါနဲ႔
အေမွာင္ဆိုတာ အမိုက္ဆုံးမ်ားလား
ကိုယ္မသိခဲ့ ..... ။

လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ့ႏွလုံးသားနဲ႔
ေမွာ္ပညာသုံးခဲ့တဲ့ စုန္းမေလးေရ
အဲ့ဒီ ေသတၱာနက္ထဲမွာ
တစ္စုံတစ္ခုေတာ့ ရွိမွာေပါ႔...
ဘာလဲဆိုတာေတာ့
ကိုယ္.. မသိခဲ့ ....။

ေန႔စြဲမ်ား .....
ကိန္းဂဏန္းမ်ား .....
တီးတိုးစကားမ်ား ...
လိုအင္ဆႏၵမ်ား ...
ရုပ္၀တၱဳတစ္ခုရဲ႔ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္မ်ား ...
ဇာတ္သိမ္းခန္းေရာက္မွ နားမလည္ျခင္းမ်ား ...
တစ္ခ်ိန္မွာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်
တိမ္ေတြလို ကြယ္ေပ်ာက္သြားႏုိင္လည္း ....
ေန၀င္ခ်ိန္ေတြ အဲ့ဒီေလာက္ေစာလိမ့္မယ္္ဆိုတာ ..
ကိုယ္... မသိခဲ့ ...။

နားမလည္ခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ား
ဘယ္သူေတြေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါသလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့ ......

ေကြ႕ေကာက္ေသာျမစ္မ်ား
ဘယ္ပင္လယ္ဆီ စီး၀င္ပါသလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့ ......

အလိုလိုအသံေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယုိေလး
ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္ ......
ကိုယ္မသိခဲ့ ......

လူနဲ႔သက္မဲ့ပစၥည္းၾကား ထပ္တူညီျခင္းသီအိုရီ
ဘယ္သူက ထုတ္ခဲ့တာပါလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့.....

ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲစကားအတြက္
အလွပဆုံးေ၀ါဟာရက ဘာပါလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့...

အေ၀းပ်ံငွက္ကေလး
ဘယ္အပင္မွာ ခိုနားဦးမွာလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့....

ကိုယ့္မာနမ်ားအတြက္
အေကာင္းဆုံးဆင္ေျခက ဘယ္လိုပါလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့......

ကိုယ္တိုင္နားမလည္ေသာ ဒီကဗ်ာကို
ဘာေၾကာင့္ေရးခဲ့ပါသလဲ
ကိုယ္မသိခဲ့....

ေမးခြန္းမ်ားရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာအေျဖက
ဘာကိုမွ.....................
ကိုယ္ ..... တကယ္ ..... မ ..... သိ ..... ခဲ့ ..... ပါ .....။


( 14 . 8 . 09 , 00:55 A.M )

ေမာင္ေအးႏွင့္ေခြး

6 August 2009

ေမာင္ေအးက သြက္လက္ခ်က္ခ်ာသည္။ လူႀကီးေတြအျမင္နဲ႔ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဖင္ေပါ႔တယ္ေပါ႔။ သူ႔ပုံစံကလည္း အမ်ားတကာအလယ္တြင္ထင္ေပၚေလသည္။ အသားကမည္းမည္း၊ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္၊ မ်က္လုံးျပဴးျပဴး ႏွင့္ လူေကာင္ေသးေသာေမာင္ေအးသည္ တစ္ခါျမင္လွ်င္မွတ္မိလြယ္ေသာ ရုပ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေမာင္ေအးကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတာကလည္း သူသည္လူတစ္ကာ ပါးစပ္ဇ်ားတြင္ေရပန္းစားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ေမာင္ေအးေရ ဟိုဟာေလးလုပ္ပါဦး၊ ဒီဟာေလးလုပ္ပါဦးဆိုသည္ႏွင့္ ေမာင္ေအးက ညီးညဴေလ့မရွိ... ပါးစပ္ကေတာ့အေျပာင္အျပက္ေတြ ေျပာတတ္သည္။ သူမ်ားေတြက ေက်ာက္ေလာင္းရလွ်င္ ပင္ပန္းတယ္ဆိုကာ ေနာက္ေန႔အလုပ္မဆင္းေသာ္လည္း ေမာင္ေအးကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုပင္ အလုပ္ကိုပုံမွန္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုေန႔မ်ိဳးဆိုလွ်င္ ေမာင္ေအးက သူမ်ားထက္ပို၍ ပင္ပန္းပါသည္။
အလုပ္ကိုခိုကပ္ေလ့မရွိေသာသူ႔ကို အိမ္ရွင္မ်ားက သေဘာက်သလို၊ သူ႔ ကန္ထရိုက္ကလည္း လက္စြဲျဖစ္သည္။ တစ္ခုခုဆိုလွ်င္ ေမာင္ေအးနာမည္ကို ပါးစပ္ကမခ်ေတာ့... ယုတ္စြအဆုံး mixer စက္ႏိႈးတာကိုပင္ ေမာင္ေအးလုပ္မွျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔အလုပ္ကိုသြက္သြက္လက္လက္လုပ္တတ္ေသာ ေမာင္ေအးကို ကြ်န္ေတာ္ကလည္းခင္ပါသည္။ ခင္မင္ျခင္းႏွင့္ အတူသူ႔အေၾကာင္းကိုပါ စိတ္၀င္စားမိေလသည္။

တစ္ေန႔ slab ေလာင္းဖို႔ အထပ္သားျပားေတြကို ေမာင္ေအး ေဆးသုတ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္သူ႔နားကိုေရာက္သြားသည္။ ဒီဆိုဒ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရာက္တာမၾကာေသးသျဖင့္ ေမာင္ေအးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ ခပ္တန္းတန္းပင္ေနတတ္သည္။

"ေမာင္ေအး မင္းဒီေန႔ၿပီးပါ႔မလား"

ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကိုခပ္ရႊင္ရႊင္ေနာက္ကာ ခင္မင္မူ႔ကိုစယူလိုက္သည္။

"ဒီေလာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေအးေဆးပါ "

သူကလည္း ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပင္ ျပန္ေျပာသည္။

ရၿပီ... သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္စကားဆက္ေျပာလို႔...

"ေမာင္ေအး မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ"

"ဗ်ာ... ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ အစ္ကို"

'ေၾသာ္....'

တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေအးခႏၶာကိုယ္သည္ သူ႔အသက္ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ ပိန္လွီလြန္းလွသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ၾကည့္၍ သူ႔အသက္ကို ကြ်န္ေတာ္မွန္းခဲ့တုန္းက ဆယ့္ေလး၊ဆယ့္ငါးႏွစ္ထက္ပိုစရာမရွိ...။ ေမာင္ေအး ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေလာက္လူေကာင္ညွက္ရတာလဲ...။ ပင္ပန္းမူ႔ဒဏ္ေၾကာင့္လား.. ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆင္းရဲမူ႔ဒဏ္ေၾကာင့္ အာဟာရ မျပည့္ခဲ့တာလား...။
ကြ်န္ေတာ္မေမးျဖစ္ခဲ့........။ ထားေတာ့ဒီကိစၥက ေမာင္ေအးတို႔လို႔ လူငယ္ကေလးမ်ား ကြ်န္ေတာ္ႀကဳံခဲ့ဖူးတာ မ်ားၿပီမဟုတ္လား....။

"ေမာင္ေအး မင္းအရင္တုန္းကေရာ ဘယ္မွာလုပ္ခဲ့ေသးလဲ"

သူက ေဆးသုတ္ေနရင္းနဲ႔ျပန္ေျဖသည္။

"လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ "

"ေၾသာ္ မင္းအဆင္မေျပလို႔ထြက္လာတာလား"

အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ထြက္တာပဲ ျဖစ္ရမည္ကိုသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က စကားေဖၚကေမးလိုက္သည္။

"အင္းဟုတ္တယ္အစ္ကိုရ.. ပင္ပန္းလြန္းလို႔ပါ... ေန႔တိုင္းလည္းဆင္းရတယ္.. အေ၀းေျပးကားဂိတ္ကဆိုင္ဆိုေတာ့ ညဆိုရင္လည္းေနာက္က်မွအိပ္ရတယ္ မနက္ဆို သုံးနာရီခြဲျပန္ထရတယ္.."

"ဒီမွာေရာ မင္းမပင္ပန္းဘူးလားကြ... ေက်ာက္ေလာင္းရင္ ထမ္းရတာေတြက ငါဆိုရင္ေတာင္ မထမ္းႏိုင္ပါဘူးကြာ"

"အာ... လူပင္ပန္းေပမယ့္ စိတ္မပင္ပန္းဘူးအစ္ကိုရ... ကြ်န္ေတာ္နားခ်င္ရင္နားလို႔ရတယ္.. ပိုက္ဆံမရတာပဲရွိတယ္..ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အခုကန္ထရိုက္ကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္"

"ေအး အဲ့ဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ကြ မင္းတို႔ကန္ထရိုက္က ေအးလြန္းလို႕ ငါေတာင္တြန္းေပးေနရတယ္"

ေမာင္ေအးေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ပို၍ သေဘာက်သြားသည္။ သူသည္စိတ္ပင္ပန္းမူ႔ထက္ ခႏၶာကိုယ္သာအပင္ပန္းခံ၍ လြပ္လပ္မူ႔ကို ႀကိဳက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူက ဆက္ေျပာသည္။

"ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုရာ.. ပိုက္ဆံမရတဲ့ေန႔ဆို ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုမိန္းမက ထမင္းမေကြ်းခ်င္ဘူးဗ်"

ကြ်န္ေတာ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္တို႔ေစာသြားသည္ထင္သည္။ စိတ္လြပ္လပ္မူ႔တစ္ခုမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ခုက ရွိေနျပန္သည္။

"ေၾသာ္ အင္း... ဟုတ္လား... ေအးကြာ ဒီေတာ့ မင္းေန႔တိုင္း ဆင္းေနရတာေပါ႔"

"ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းကလည္း စုံတယ္အစ္ကိုရ... ကြ်န္ေတာ္ေနရာအမ်ားႀကီးမွာ လုပ္ဖူးတယ္"

သူကကြ်န္ေတာ္ႏွင့္စကားေျပာရတာ စိတ္ပါလာတယ္ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေသာေၾကာင့္ ေဆးသုတ္ေနရာမွ ခဏနားကာ ေဆးေပါ႔လိပ္ကိုမီးညွိလိုက္ေလသည္။ ေမာင္ေအးသည္ ေဆးေပါ႔လိပ္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းေသာက္တတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။

"ကြ်န္ေတာ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာမလုပ္ခင္တုန္းက ေရႊေတာင္ၾကားထဲက အိမ္တစ္အိမ္မွာ ၿခံေစာင့္၊မာလီ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္"

"ဟုတ္လား ... အဲ့ဒီမွာေကာ ဘယ္လုိလဲ ေနရထိုင္ရတာ၊ စားရေသာက္ရတာ"

"ဒီလိုအစ္ကိုရ .. အဲ့ဒီကိုလိုက္ပို႔တာက ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုေလ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေနဖို႔က အဆင္ေျပတယ္ဆိုၿပီး ပို႔ေပးတာ သူကလည္း ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုက္နဲ႔ထားတာ ၊ အိပ္ယာကလည္း ေမြ႕ယာေတြနဲ႔ စားတာကလည္း သူတို႔စားသလိုပဲ ေကြ်းတာ..."

"ေၾသာ္... ေကာင္းရွာသားပဲကြ..."

"ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီတို႔၊ လက္ဘက္ရည္တို႔ မုန္႔တို႔ကလည္း တစ္ေန႔ကို သုံးခါေလာက္ လာလာေကြ်းတယ္။
အိမ္မႀကီးဘက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မသြားရဘူးအစ္ကို"

"ကားဂိုေထာင္အေပၚထပ္လိုမ်ိဳးမွာ ေနရတာလား"

"အင္းဟုတ္တယ္အစ္ကို..."

ေကြ်းတာေမြးတာ ရွယ္ဆိုေသာ၊ သူတို႔စားသလို ေကြ်းတာဆိုေသာ ေမာင္ေအးစကားကို ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းသေဘာေပါက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ေအးကို ဘာမွမေျပာျဖစ္...။ သူေနထိုင္ရေသာ ဘ၀ေလးသည္ သူ႔ရြာကအိမ္ေလးႏွင့္ေတာ့ လူေနမူ႔အဆင့္ခ်င္းမ်ားစြာ ကြာေပလိမ့္မည္။
ေခတ္ကလည္း လက္၀ဲေတြဘာေတြ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားေတြဟု ေျပာေနရမည့္ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ေမာင္ေအးကို ဒီေလာက္ထားတာကိုပင္ သူ႔အိမ္ရွင္မ်ားသည္ မဆိုးဟု ဆိုရေပမည္။

"ဒါဆိုရင္ မင္းအဲ့ဒီမွာ ဆက္မေနပဲ ဘာလို႔ထြက္လာရတာလဲ"

"သူတို႔က ေခြးေတြေမြးထားတယ္အစ္ကို"

"ေအးေလ အဲ့ဒီေတာ့ မင္းေခြးေက်ာင္းရတယ္ေပါ႔"

"အဲ့ဒါက ကိစၥမရွိဘူး အစ္ကိုရ... သူတို႔ေခြးေတြက အေကာင္အႀကီးႀကီးေတြပဲ ဘာအမ်ိဳးအစားလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိဘူး ..။ အဲ့ဒီေခြးေတြက လူတကာကို ကိုက္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ... သူတို႔အိမ္ႀကီးေပၚက လူေတြကလြဲရင္ေလ"

"ေၾသာ္ မင္းကိုေခြးကိုက္လို႔လား"

"အား ကိုက္ခံရတာေပါ႔ အစ္ကိုရ ႏွစ္ခါေတာင္... ဒါေပမယ့္ ကိုက္တာထက္ဆိုးတာက... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿခံထဲမွာအလုပ္လုပ္ေနတုန္းတို႔၊ ၿခံတံခါးဆင္းဖြင့္ေပးရတာတို႔ လုပ္ေနတုန္း အဲ့ဒီေခြးေတြက လိုက္တယ္ေနာ္...
ေခြးကို ျပန္ၿပီး မလွန္႔ရဘူး၊ မေျပးရဘူး ပုံမုန္ပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ ၊ ကိုက္ရင္မင္းတို႔ကို ေဆးထိုးေပးမယ္ ေျပာထားတယ္အစ္ကို"

"ဟင္ ဘယ္လိုႀကီးလဲကြ မင္းဟာက"

"ေဆးေတာ့ တကယ္ထိုးေပးတာအစ္ကိုရ... ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုကိုက္တိုင္းသာ ခံေနရရင္ေတာ့ ေသမွာပဲဆိုၿပီး စိတ္ညစ္ၿပီးထြက္လာတာ..။ ကြ်န္ေတာ္ေျပးတဲ့ေန႔ကဆို ေန႔လည္တစ္နာရီကတည္းက အဲ့ဒီအိမ္က ထြက္လာတာ ညေနေျခာက္နာရီေလာက္မွ ျပည္လမ္းကိုေရာက္တယ္... ရယ္ရတယ္ေနာ္ ဟီး ဟီး"

ေမာင္ေအးစကားတို႔ ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွတဆင့္ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနသည္။ ထိုသို႔အေၾကာင္းမ်ိဳး အရင္က ကြ်န္ေတာ္မၾကားဘူး.....။ ေမာင္ေအးေျပာမွ ကြ်န္ေတာ္သိရသည္။ သူထြက္ေျပးလာသည္မွာ အေကာင္းဆုံးလုပ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေလးေလးနက္နက္ေထာက္ခံလိုက္မိသည္။

ေမာင္ေအးအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပေတာ့ သူတို႔ေတြကလည္းအံ့ၾသၾကသည္။

"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ မေျပးရ၊ မေျခာက္လွန္႔ရတာလဲကြ ေခြးေတြကို"

သူတို႔က ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္ေမးသည္။

"ငါ႔အထင္ေတာ့... ေခြးေတြစိတ္ပ်က္သြားၿပီး ... အားငယ္စိတ္၀င္သြားမွာစိုးလို႔ထင္တာပဲကြ"

ကြ်န္ေတာ္ကကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူတို႔စုတ္တသပ္သပ္ျဖစ္သြားၾကသည္။

မယုံမရွိပါႏွင့္...။ ေလာကတြင္ လူကိုေခြးတစ္ေကာင္ထက္ပင္ ပို၍နိမ့္က်သည္ဟု ျမင္သူမ်ားရွိပါသည္။ ေခြးေလာက္ေတာင္ သစၥာမရွိ၊ ေခြးေလာက္ေတာင္ ေက်းဇူးမသိတတ္၊ ေခြးတိရစ ၦာန္ေကာင္ဟု ယုတ္မာေသာ သူမ်ားအား ႏိႈင္းေျပာတတ္ေသာ္လည္း .. သာမာန္လူတစ္ေယာက္သည္ ေခြးတစ္ေကာင္ထက္ သို႔မဟုတ္ တိရစ ၦာန္တစ္ေကာင္ထက္ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွနိမ့္မက်ႏိုင္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးေသာ ဆရာေနမ်ိဳး၏ ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္၀တၱဳတိုငယ္စုထဲမွ ကြ်ႏု္ပ္၏ဇနီးကေလး စာစုငယ္ကို သတိရမိသည္။ ထိုအထဲမွ ဇာတ္ေကာင္တစ္ခ်ိဳ႕သည္ အျပင္ကမၻာေလာကထဲတြင္ အမွန္တကယ္ပင္ တည္ရွိပါသည္။

သင္လည္း ဘယ္လိုအျမင္ရွိပါသလဲမိတ္ေဆြ... ဆရာေနမ်ိဳး၀တၱဳထဲကလိုပင္ လူသည္ တိရစ ၦာန္ တစ္ေကာင္ထက္နိမ့္က်ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ ဟုပင္ ျမင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယုံၾကည္ပါသည္ မိတ္ေဆြ........။

မွတ္ဥာဏ္

1 August 2009

တစ္ေန႔က အလုပ္ကိုသြားေတာ့ ကားကေတာ္ေတာ္ပင္က်ပ္သည္။ ဒီၾကားထဲတစ္မွတ္တိုင္တစ္မွတ္တိုင္ကို ရပ္လိုက္ရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မထြက္ေတာ့...။ ရာသီဥတုကလည္း မိုးကသာအုံ႔မႈိင္းေနသည္ မိုးကေတာ့တစ္စက္မွမရြာေသာေၾကာင့္ ေလွာင္အိုက္အိုက္ႀကီး ျဖစ္ေန၏ ။ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ အၾကာႀကီးရပ္ေနတုန္း လူတစ္ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ေဘးလာရပ္သည္။ ရာသီဥတုပူတာေရာ.. အလုပ္ေနာက္က်မွစိုးလို႔စိတ္မရွည္တာေရာ ေရာၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထုံးစံအတိုင္းေဒါသကမၼဌာန္းပြားမ်ားေနခဲ့မိသည္။ ဒါကိုထိုလာရပ္ေသာ လူသည္မရိပ္မိဘူးထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၿပဳံးျပၿပီး

"အလုပ္အခုမွသြားမလို႔လား ဘယ္ကစီးလာတာလဲ "

ဟုလာေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္မသိ.........ထုိ႔ေၾကာင့္

"ဘယ္ကလဲ.. လူမွားေနၿပီထင္တယ္ေနာ္..."

ကြ်န္ေတာ့္ေလသံတို႔ ကြ်တ္ဆတ္ဆတ္ႏိုင္သြားေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္သတိထားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္မတတ္ႏိုင္ ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုပင္ တုံ႔ျပန္မိလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့သူ႔ကို ဘယ္လိုပင္စဥ္းစားစဥ္းစားကြ်န္ေတာ္မသိ...။ ပုံစံကလည္း တစ္မ်ိဳးပင္......။ အနည္းငယ္ႏြမ္းနယ္ပုံသူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ အ၀တ္အစားေပၚတြင္ျမင္ေနရေသာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္သံသယ၀င္တတ္သည့္စိတ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုႀကီးစိုးသြားျခင္းျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို မသိပါ ( သို႔မဟုတ္ ) ဘယ္သူမွန္းမမွတ္မိပါ ။ သူကလည္းကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ရုတ္ခ်ည္းပင္

"ေဆာရီးေနာ္.. လူမွားသြားတယ္ "

ဟုေျပာေလသည္။ သူ႔ေလသံတြင္လည္း မာနမ်ားႏွင့္ ေအာက္သက္သက္ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ မခံႏိုင္ေသာ အသံတစ္မ်ိဳးထြက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာျဖစ္ ကားျပတင္းေပါက္မွသာအျပင္ကို ေငးေနလိုက္သည္။

ကားကဆက္လက္ထြက္ခြာလာသည္။ သတိထားမိ၍ ဟိုလူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုထက္ထိကားေပၚက မဆင္းေသး... ။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္သည္...။ ကြ်န္ေတာ္စားေနက် ထမင္းဆိုင္ကလူမ်ားလား...။ ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိ။ ကြမ္းယာဆိုင္က လူမ်ားလား ..။ ဒါလည္းမေသခ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ့္site နားကတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား..။ ဒါဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က သတိမထားမိေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်က္မွန္းတမ္းမိသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သည္..။ ဘယ္လိုပင္ စဥ္းစားေသာ္လည္း အေျဖမထြက္လာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဆက္မေတြးတတ္ေတာ့..။

ကြ်န္ေတာ္ဆင္းရမည့္ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့.. ထိုလူကကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကအရင္ဆင္းသည္..။
ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔ကပင္ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ကာ ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္မွလွည့္မၾကည့္။ သူဘယ္ကမွန္းသိရန္ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ကေန အသာလိုက္ၾကည့္သည္။ သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းကတူေနသည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကေန ကြ်န္ေတာ္သြားေနၾကလမ္းအတိုင္းသြားသည္..။ ထမင္းဆိုင္ေတြနားေရာက္သည္ ။ သူမေကြ႔......။ ကြမ္းယာဆိုင္ထဲလည္း သူ၀င္မသြား..။ site နားကအိမ္ေတြစီကလည္းမဟုတ္..။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္site နားေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္site ဘက္ေကြ႔သည့္လမ္းကို ေကြ႔သြားသည္။
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနၿပီ.........။ site ထဲကအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေယာက္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူသည္ site ထဲကိုတည့္တည့္မတ္မတ္ပင္၀င္သြားေလသည္။

သူသည္ကြ်န္ေတာ့္site ထဲမွေဆးသုတ္လူႀကမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ပင္အားနာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုဆက္ဆံလိုက္ပုံက ရင့္သီးသြားသည္ဟုထင္သည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ္က မေခၚခ်င္မေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ သက္သက္မဲ့ လုပ္လႊတ္လိုက္သည္ဟု ထင္သြားႏုိင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရုပ္သည္မမွတ္မိစရာသိပ္ေတာ့မရွိ..။ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပင္ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။

"အာ...ဦးေလး ေဆာရီးဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ္က ေဆးသုတ္တဲ့အ၀တ္အစားနဲ႔ပဲျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ရုတ္တရက္စဥ္းစားမရလို႔ပါ ဟီး ဟီး ဦးေလးကလည္းကြ်န္ေတာ္ကဘယ္ကလည္း ေမးေတာ့ဒီကလို႔ေျပာရင္ရတာကို..."

ေလေျပကလည္း ေသြးလိုက္ရေသးသည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္အားနာသြားသည္ထင္သည္။
ကြ်န္ေတာ္လည္း တကယ္လူမွားေနတယ္ထင္လို႔ပါ ဟုျပန္ေျပာသည္။

တကယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ့္လိုအပ္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမ်က္ႏွာမ်ားကိုမွတ္ရာတြင္ ေတာ္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ သူအလုပ္လုပ္ေနသည္ကို အာရုံစိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို သတိမထားမိျခင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကိုအသိအမွတ္မျပဳသည္ႏွင့္ေတာ္ေတာ္ပင္ ဆင္တူပါလိမ့္မည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႔ဆက္ဆံမိသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္သြားႏိုင္ေလာက္သည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမူ႔ဆက္ဆံေရးညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္ဟုပင္ သူထင္သြားႏိုင္ေလသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကလည္းကြ်န္ေတာ္ပင္ လူေတြရဲ႔မ်က္ႏွာကိုဆိုသိပ္ၿပီးဂရုတစိုက္ၾကည့္မိေလ့မရွိ..။ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားကိုေတာ့ တစ္ခါျမင္ဖူးရင္ တစ္သက္မွတ္မိတတ္သည္ :P ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လူမ်က္ႏွာေတြကို ေတာ္ေတာ္ပင္မွတ္မိသည္။ ယုတ္စြအဆုံးသူသည္ ကားစပါယ္ယာမ်ားကိုပင္ မွတ္မိေလသည္။ သူသည္လမ္းေတြကိုေတာ့ မမွတ္မိတတ္...။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းမ်ား၊တည္ေနရာမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထက္ပို၍မွတ္မိသည္ဟုထင္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျပဴးကေတာ့ ေမြးေန႔မ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို သူမ်ားထက္ပို၍မွတ္မိသည္။ ေမြးေန႔ႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔မွလြဲ၍ က်န္ေသာေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ တစ္ခုကိုသာ မွတ္မိသည္။ ဒါေတာင္ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရက္ေလာက္ပဲကြာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔မ်ားကို မမွတ္မိေသာေၾကာင့္ ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ ဘာညာဆိုၿပီး အလိုက္သင့္ေျပာခဲ့ရသည္လည္းမ်ားၿပီ။

လူသည္တစ္ေနရာတြင္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း တစ္ေနရာတြင္ မေကာင္းႏိုင္ဟုထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ လမ္းမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း လူ႔မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား၊ ေမြးေန႔ ေန႔စြဲမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ ထိုအက်င့္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံးျပင္ရေပဦးမည္။ မ်က္ႏွာပူခဲ့ရ၊ မ်က္ႏွာပ်က္ခဲ့ရေပါင္း မ်ားခဲ့ၿပီမဟုတ္လား....။