Cyclone shelter ႏွင့္ နားေထာင္ခဲ့ေသာ စာတမ္းဖတ္ပြဲ

ျမန္မာႏိုင္ငံအင္ဂ်င္နီယာ အသင္းရဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္အသင္းသားစုံညီပြဲ နဲ႔ စာတမ္းမ်ားဖတ္ပြဲကို ၈ ရက္ေန႔နဲ႔
၉ရက္ေန႔ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉ မွာက်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အားအားယားယားျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဖားႀကီးလည္း အေျခအေန အခြင့္အေရး ရွိေနတုန္းအခ်ိန္မို႔ စာတမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားေရာက္နားေထာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာတမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ မွာ အထူးျခားဆုံးျဖစ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းနဲ႔ သဘာ၀ေဘးအႏ ၱာရာယ္ ေတြအေၾကာင္းကို တင္ျပဖတ္ၾကားသြားခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီစာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ပိုမိုသိလာတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ Cyclone Shelter လို႔ ေခၚတဲ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းက်ရင္ လူေတြေခတၱသြားေရာက္ ေနႏိုင္တဲ့ စခန္းရိပ္သာေတြအေၾကာင္းပါ..။ သိၿပီးတဲ့သူေတြလည္း သိၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ သိပ္မသိေသးတဲ့ တစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ားရွိမလားဆိုၿပီး ၀င္လွ်ာရွည္တယ္လို႔ပဲ သေဘာထားၾကပါကုန္....။

Cyclone Shelter နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အဓိကေဟာေျပာသြားသူကေတာ့ YTU က ေဒါက္တာဥာဏ္ျမင့္ေက်ာ္ပါ ...။ သူက Design Concept of Cyclone Shelter ဆိုတဲ့ စာတမ္းကိုတင္သြင္းဖတ္ၾကားသြားပါတယ္...။ အမ်ားသိတဲ့ အတိုင္းပဲမႏွစ္က နာဂစ္မုန္တိုင္း ၀င္ေမႊေတာ့ ေသဆုံးတဲ့သူေတြက အစိုးရထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၁၄၀ ၀၀၀ ေက်ာ္ပါတယ္။ဒီလိုေသာက္ေသာက္လဲ ေသၾကၿပီဆိုေတာ့ သင္ခန္းစာေတြလည္း ရသင့္သေလာက္ ရလာၾကာၿပီေပါ႔။ ဒီေတာ့ ေနာက္ တစ္ခါျဖစ္ရင္ လူေတြဒီလိုမ်ိဳး အဓိပၸါယ္မဲ့ မေသရေအာင္ ဘာေတြျပင္ဆင္ သင့္လည္းဆိုၿပီး ၀ိုင္းစဥ္းစားလာပါတယ္...။ ဒီေနရာမွာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေသရတယ္ဆိုတဲ့ စကားရပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သုံးလိုက္ရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။

နာဂစ္မုန္တိုင္း တိုက္ၿပီးေတာ့ အဓိကေသရတဲ့အေၾကာင္းက မုန္တိုင္းဒီေရတိုးလာလို႔ ေသရတယ္ဆိုတာ အားလုံးသိၾကပါတယ္။ မိုး/ဇလ ကဦးထြန္းလြင္ကလည္း MES ဥကၠဌ ရဲ႕ဖိတ္ၾကားခ်က္နဲ႔ ပထမေန႔က သူ႔စာတမ္းကို လာဖတ္သြားေတာ့ ဒီလိုေျပာသြားပါတယ္..။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဒီလိုျဖစ္လာႏိုင္တာကို သိပါတယ္တဲ့.... ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိတာတဲ့...။ Early Warning အားနည္း တာေၾကာင့္လို႔လည္း သူကဆက္လက္၀န္ခံသြားပါတယ္...။ ႀကိဳတင္သတိေပးခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္အထိအက်ိဳးသက္ေရာက္မူ႔ရွိသလဲ ဆိုတာေတာ့ေျပာၾကားသြားျခင္းမရွိခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္..။

ၿပီးေတာ့ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကိုလည္း ဦးထြန္းလြင္က ဆက္လက္ရွင္းလင္းျပပါတယ္။ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚမွာက ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ျမစ္ေတြက မ်ားေတာ့ မုန္တိုင္းဒီေရ ဟာျမစ္ေၾကာင္းေတြက တဆင့္ကုန္းတြင္းပိုင္းကိုေဆာင့္၀င္လာၿပီးေတာ့ ကမ္းရိုးတန္းနဲ႔ မိုင္ႏွစ္ဆယ္၊သုံးဆယ္ အကြာေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ ကုန္းတြင္းေရတိမ္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး အရမ္းျမင့္တဲ့လိႈင္းေတြအျဖစ္နဲ႔ ကုန္းတြင္းပိုင္းကို တိုး၀င္ပါေတာ့ တယ္ .. ။ ဒီမွာတင္ ေရတက္ခ်က္ကေပ ၂၀ ေလာက္ရွိလာၿပီး လူေတြေသာက္ေသာက္လဲ ေသၾကပါေတာ့တယ္..။ တျဖည္းျဖည္းတက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာတင္ တိုးၿပီးတက္လာတာပါ..။ အရင္တုန္းက လည္း ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဒီထက္မကတဲ့ကိန္းဂဏန္းေတြ အေသအေပ်ာက္ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ ခုလိုသတင္းနဲ႔နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ရင္ထုမနာ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ၂၄ နာရီအတြင္းမွာ တယ္လီဖုန္းေတြ၊ အင္တာနက္ေတြ နဲ႔အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာလည္း ေနာင္ဆိုမျဖစ္သင့္ေၾကာင္း မိုး/ဇလ ညႊန္ၾကားေရးမွႈးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာထြန္းလြင္ ကပဲေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။

Cyclone Shelter အေၾကာင္းျပန္ဆက္ပါမယ္။ မုန္တိုင္းေတြက်ေရာက္ရင္ လူေတြအေရးေပၚ သြားေရာက္ေနထိုင္ ရမယ့္ ေနရာေတြပါ ။ သာမန္အခ်ိန္မွာ စာသင္ေက်ာင္း၊ ေဆးခန္း၊ ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာင္စီ ရုံးေတြအျဖစ္အသံုးျပဳၿပီး၊မုန္တိုင္းကာလ မွာ လူေတြခိုနားတဲ့ ေနရာအျဖစ္အသုံးျပဳလို႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦးအျမင့္ႀကီးေတြေပါ႔..။ လူတစ္ရာအတြက္ ငါးရာအတြက္၊ ဆိုၿပီး အသီးသီး ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤါလားေဒ့ရွ္ ကေတာ့ လူငါးသိန္းေလာက္ ေသခဲ့တဲ့ မုန္တိုင္းႀကီးခံခဲ့ဖူးေတာ့ ႏိုင္ငံအ၀န္းမွာ Cyclone Shelter ေပါင္း ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ၅၀၀၀ နီးပါးရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဒီမွာေတာ့ ကနဦးအေနနဲ႔ အစိုးရက ၁၈ လုံးေဆာက္ဖို႔လမ္းညႊန္ထားပါတယ္။
အခု ဇန္န၀ါရီလ အလယ္ေရာက္ေနပါၿပီ...။ ဦးထြန္းလြင္ကေတာ့ ဧၿပီ ၁၅ ရက္ေန႔ကေန ေမ ၁၅ ရက္ထိကို မိုးေလ၀သ သတင္းကို ဂရုစိုက္ၿပီးနားေထာင္ၾကပါလို႔ အဲ့ဒီေန႔ကပဲ ေျပာၾကားသြားပါတယ္...။ ေနာက္မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွအာမခံမေျပာႏိုင္ပါဘူးတဲ့...။ ေၾသာ္... Cyclone Shelter ေတြက အခုမွ စလုံး ေရစ ေနတုန္း...။

Cyclone Shelter မွာ အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ အစားအစာ၊ေရ၊ ေဆး၀ါး ေတြျပည့္စုံရပါမယ္။ လူအမ်ားႀကီးက ခိုနားၾကမွာဆိုေတာ့ ေရအိမ္စနစ္၊ ေလ၀င္ေလထြက္ စနစ္ေတြကလည္း ေကာင္းမြန္ လုံေလာက္ရပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ လူတစ္ရာ၊ လူငါးရာ အတြက္ဆိုတဲ့ ဒီဇိုင္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အထက္လူႀကီး ေတြနဲ႔ ဆရာနဲ႔ ျငင္းေနရတုန္းဆိုတာကိုလည္း ရွင္းျပသြားပါတယ္။ လူႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕က လူငါးရာ ဆိုရင္ သာမာန္အေျခအေနမွာ ေက်ာင္းသားငါးရာ ဆန္႔ေက်ာင္းေဆာင္တို႔ဘာတို႔ ေတြးေနေပမယ့္ ဆရာတို႔ ဆိုလိုတာက အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ပါ ။ အေရးေပၚအေျခ အေနမွာလည္း လူငါးရာ ဆိုေပမယ့္ ျပည့္သြားၿပီ ဆိုၿပီး ႏွင္လႊတ္လို႔ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒါကိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက Maximum ၅၀၀ ဆိုတာနဲ႔ သာမာန္အေျခအေန လူငါးရာ ဆန္႔အေဆာင္ႀကီးလို႔ေတြးတတ္ၾကတယ္လို႔ ဆရာက ေျပာၾကား သြားပါတယ္။

ဒီဇိုင္းအယူအဆနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဓိကက်ဆုံးအခ်က္က ႀကိဳတင္သတိေပးစနစ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရး စနစ္တို႔ပဲျဖစ္ၾကပါတယ္။ Cyclone Shelter တစ္ခုဟာ ျပည့္စုံလုံေလာက္တဲ့ႀကိဳတင္သတိေပးစနစ္ရွိေနရၿပီး လူထုကလည္း ဒီစနစ္နဲ႔အကြ်မ္းတ၀င္ရွိေနရပါမယ္။ ဒီအတြက္လည္း နားလည္ေအာင္လို႔ လူထုကို ပညာေပးသင့္တယ္လို႔ စာတမ္းရွင္ေတြနဲ႔ လာေရာက္နားေထာင္သူမ်ား အားလုံးက မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္... တကယ္လို႔ ဒီစနစ္ေတြ၊ ဒီအေၾကာင္းေတြဟာ လူထုဆီကိုေသေသခ်ာခ်ာ မေရာက္ခဲ့ရင္ ဒီစာတမ္းေတြဟာ စာတမ္းေတြအျဖစ္နဲ႔ပဲ စည္းေ၀းခန္းမထဲမွာ က်န္ေနေတာ့မွာကိုး။ ဒီေတာ့ လူထုကို ပညာေပးေရး ဟာလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေတြကို ပညာေပးရမလဲဆိုတာကေတာ့ တာ၀န္ရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားပဲ အသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

လူထုပညာေပးေရး နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး YTU ဘူမိေဗဒဌာနက ဦးေက်ာ္ထြန္းကလည္း သူ႔စာတမ္းမွာ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ သီရိလကာၤက ကေလးတစ္ေယာက္ဟာပင္လယ္ေရ ရုတ္တရက္က်သြားတာကို သတိထားမိတဲ့အတြက္ သူ႔မိသားစုကိုေခၚေျပးတာ ေသေဘးကလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ေျမႀကီးထဲက ေရေတြစိမ့္ထြက္ေနတာကို သတိမထားပဲေနၾကေတာ့ Landslide ျဖစ္ၿပီး ရြာလုံးကြ်တ္ေတြ ေျမၿပိဳ ေပ်ာက္ကြယ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါမ်ိဳး သတင္းေတြက ေခတ္အေျခအေနရဲ႔ေပၚလစီေၾကာင့္ပဲလားမသိဘူး သတင္းစာေတြဘာေတြထဲမွာ အေရးတယူေဖၚျပျခင္းမရွိခဲ့ ဘူးလို႔ ဆရာကသူ႔ရဲ႕ Landslide Hazards Mitigation Measures in Myanmar စာတမ္းမွာ စကားဦးအျဖစ္ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆီမွာက ဒီလိုမ်ိဳး လူထုပညာေပးေရးအစီအစဥ္ေတြ ေတာ္ေတာ္အားနည္း ေနတယ္ထင္ပါတယ္။

ဆရာ ဥာဏ္ျမင့္ေက်ာ္ တို႔ကေတာ့ တြက္သင့္တာေတြကို တြက္ခ်က္ၿပီး ေနာက္ထပ္ဒီလိုအျဖစ္ဆုိးမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္
Cyclone Shelter ေတြကို ဒီဇိုင္းလုပ္ေနပါၿပီ။ ဒီဇိုင္းၿပိဳင္ပြဲေတြလည္း လုပ္ၿပီး MES ကေန Cyclone Shelter ေတြကိုအတည္ျပဳလက္ခံေပးေနပါတယ္။ ဆရာေျပာသလိုပဲ အေဆာက္အဦးေတြက တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆို ယိုယြင္းသြားတဲ့ ကိစၥကိုလည္း တာ၀န္ရွိသူေတြက စီစစ္သင့္ပါတယ္။ ကန္ထရိုက္ရတဲ့ ကုမၸဏီေတြကပဲ ခိုတာလား၊ ေနာက္ပိုင္းထိန္းသိမ္းမူ႔ပဲ ညံ့သလားဆိုတာေတာ့ လုပ္ေနတဲ့သူေတြ အသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စာတမ္းေတြကို ပညာရွင္ေတြ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာပဲ ျငင္းခုံေဆြးေႏြးေနစရာ တစ္ခုမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားမွာ ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြေတြရွိရင္ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္ ေျပာလိုက္ပါ။ Cyclone Shelter ကေတာ့ ၁၈ လုံးေဆာက္ေဆာက္ေနၿပီလို႔ လိုတာကေတာ့ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ္။ ဦးထြန္းလြင္ကလည္း ဧၿပီ ၁၅ ကေန ေမ ၁၅ အတြင္းနဲ႔ ၿပီးေတာ့ ေအာက္တိုဘာ လဆန္းကေန ႏို၀င္ဘာလဆန္းကိုေတာ့ သတိထားပါလို႔ေျပာသြားေလတယ္။ ဒီေတာ့ Cyclone Shelter ေတြ
မၿပီးေသးရင္လည္း ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားဖုိ႔လိုမယ္ ထင္တယ္..။ ေၾသာ္ေနာက္ၿပီး
ေနာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေရာက္ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ငလ်င္ဒါဏ္ခံရႏိုင္ေၾကာင္းလည္း သူကေျပာသြားေလရဲ႔..။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မူ႔ေတြ လုပ္ထားသင့္မသင့္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပဲ စဥ္းစားၾကပါေတာ့ဗ်ာ...။

ငိုခ်င္း

ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေျပာသံစကားကို အခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္။ ေက်ာင္းကား
ေပၚမွာပါ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက ကိုဖီအာနန္ကို သိလားလို႔ေမးေတာ့ ဟင့္အင္းတဲ့။ အဲ့ဒီ ေက်ာင္းသူ
ကမရွိဘူးဆိုရင္ေတာင္ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆုံးေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒီတုန္းက ကုလအတြင္းေရးမွဴး
ခ်ဳပ္က ကိုဖီအာနန္ပါ။ အဲ့ဒါကို မသိဘူးလို႔ေျပာလို႔ ကြ်န္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း
ကေတာ့ ဒီထက္ဆိုးတာေတာင္ရွိတယ္ကြ လို႔အားေပးခဲ့ပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြမေျပာနဲ႔ ေယာက်ာၤးေလးေတြ
ထဲမွာေတာင္ သိသင့္သေလာက္ေတာင္ မသိၾကတဲ့ သူေတြအမ်ားႀကီးပဲကြလို႔ေျပာပါတယ္။ မ်က္စိပြင့္ နားပြင့္
ေနရတဲ႔ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေလးေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္
နားလည္ျပည့္၀ေနတယ္ လို႔မခံယူထားပါဘူး။ တစ္ခုခုကို အမွန္အတိုင္းသိလာဖို႔ အတြက္ႀကိဳးစားေနဆဲပါ။

သာမန္ေတြးရင္ေတာ့ ေက်ာင္းစာနဲ႔လည္း မဆိုင္တဲ႔အေၾကာင္းသိရလို႔ေကာ ဘာအေရးလဲ လို႔ေမးခြန္းထုတ္စရာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေကာင္မေလးကို ကိုရီးယားမင္းသား၊မင္းသမီး ေတြနဲ႔ သူတို႔ႀကိဳက္တတ္တဲ႔ လူငယ္ အဆိုေတာ္၊မင္းသား ေတြအေၾကာင္းေတာ့ သြားမေမးလိုက္နဲ႔ ကေလးဘ၀ကေန လက္ရွိအခ်ိန္ထိ အေၾကာင္းေတြ ကရားေရလႊတ္ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။

လူငယ္ေတြဟာ ဘာေတြကိုစိတ္၀င္စားေနလဲ၊ ကမ ၻာမွာေကာ ဒီလိုပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာပဲလား ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ တစ္ခ်ိန္မွာသူကိုယ္တိုင္ ပတ္သတ္လာရမယ့္ ကမ ၻာႀကီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ အနည္းအက်ဥ္း သိရမယ္လို႔ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေတြက မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ အရင္မ်ိဳးဆက္ေတြလိုမဟုတ္ပဲ တစ္ခုခုနဲ႔အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကလည္းတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပိုၿပီးဆိုးဆိုးလာတယ္လို႔ထင္တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ညီ၀မ္းကြဲေလးတစ္ေယာက္က ဒီႏွစ္မွ ဆယ္တန္းေအာင္တာပါ။ သူေဒါက္တာသန္းထြန္းကို မသိဘူးေျပာပါတယ္။ ကိစၥမရွိဘူး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ေရးတဲ့စာအုပ္အနည္းအပါးရွိေတာ့ သူ႔ကိုေပးဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေတြထဲက မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ထြက္လာရရွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူစာအုပ္ကိုကြ်န္ေတာ့္နားမွာတင္ အျမည္းဖတ္ေတာ့ ေ႔ရွဆုံးမွာ ေဒါက္တာသန္းထြန္း ရဲ႔ အတၳဳပၸတိ ကိုသူစဖတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းသူ႔ကို စိတ္၀င္စားလို႔ ဆက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူက ဆရာႀကီးရဲ႔ ဇာတိကိုႀကည့္ၿပီး ေတာမွာပဲေမြးတာေနာ္လို႔ေျပာပါတယ္။
ေတာမွာေမြးၿပီး ဒီလိုကမ ၻာသိ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးျဖစ္ေနတာကိုလည္း သူအံ့အားသင့္ပုံေပၚတယ္။ ဒီေခတ္မွာက ေတာရြာမေျပာနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာေတာင္ ႀကိဳးစားတိုင္းလည္း မျဖစ္ဘူးဆိုတာကို ကေလးေတြကသေဘာေပါက္ၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔သူဆက္ဖတ္ေနရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ဆရာႀကီးက ငသိုင္းေခ်ာင္းဖဆပလ ရဲ႔ပထမဆုံးဥကၠဌ ဆိုတာေတြ၊ ၁၉၄၇ မွာ ဗကသ ဥကၠဌ ဆိုတာေတြဖတ္ရင္း အဲ့ဒီစာပုိဒ္ရဲ႔ အဆုံးမွာ ၁၉၄၈ တြင္ လြပ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံေရးကို စြန္႔လႊတ္၍ သမိုင္းႏွင့္ စာေပဘက္ကိုသာ အာရုံစိုက္ခဲ့ဆိုတာကို သူေတြ႔သြားပါတယ္။ ဒီမွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကို လွည့္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး လည္းလုပ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႔ပုံၾကည့္ရတာ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာ ဒီလိုဆရာႀကီးေတြနဲ႔မဆိုင္ဘူး သီးသန္႔လူေတြက ရာဇ၀တ္မူ႔ က်ဴးလြန္ေနတာလို႔ ေျပာခ်င္ပုံရပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ သူ႔ရဲ႕အေတြး၊ သူ႔ရဲ႕အျမင္က ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာအျပစ္က်ဴးလြန္ျခင္းလို႔စြဲေနပုံရပါတယ္။ သူ႔ေခါင္းထဲကို ဒီအေတြးေတြ၀င္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာမလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ႏိုင္ငံေရး ဆိုတဲ႔ စကားကို သုံးႏႈန္းမိရင္ပဲ အျပစ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္မိျပန္ၿပီလို႔ ခုထိစိတ္ထဲဆြဲေနေသးလို႔ပါ ခင္ဗ်ာ။

ေရာက္တတ္ေရာက္ရာ ဒိုင္ယာရီ(၂)

မိုးကုတ္သားေတြ စာဖတ္တာရွမ္းတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း တကယ္ကိုစာတင္ေလာက္ပါတယ္။ မိုးကုတ္သား တစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နယ္မွာခင္တာပါ။ တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားေသာက္ဆိုင္ မွာသြားစားေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ဗြီႏိုင္းေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ စားေသာက္စရာ
နာမည္ေတြကို ဖတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ေလသံနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေမးပါတယ္။ ကိုဖားႀကီး
ကက .... တစ္ေကာင္လုံးေက်ာ္ဆိုတာ ဘာဟင္းလဲဗ်တဲ့ ။ ႐ုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာင္သြားပါတယ္ ။
ၿပီးေတာ့မွ သူဖတ္ေနတဲ့ စာကိုလွမ္းၾကည့္ၿပီး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ဆိုင္က ေရးထားတာက
ေနရာမေလာက္လို႔ ကကတစ္ေကာင္လုံးေၾကာ္လို႔ တစ္ဆက္တည္းေရးထားတာပါ။ ကကတစ္ ငါးကိုဆိုလို
ပါတယ္။ ဒါကိုမိုးကုတ္သားက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဖတ္လိုက္တာ ကက...တစ္ေကာင္လုံးေၾကာ္တဲ့ ။
သူဖတ္လုိက္မွပဲ ကကလို႔ ျမန္မာျပည္မွာေခၚၾကတဲ့ တကၠစီေတြကို ထည့္ေၾကာ္ရမလိုျဖစ္ေနတယ္။
မိုးကုတ္သားေတြ အဲ့ဒီလိုပဲဗ် ။ ႐ုိးလည္း႐ုိးတယ္၊ ရယ္လည္းရယ္ရတယ္၊ ခင္ဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္။

တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္ ညီမ၀မ္းကြဲေလးေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ သူတို႔ေက်ာင္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးကို
ေျပာျပပါတယ္။ သူက စမ္းေခ်ာင္း(၂) မိန္းကေလး ေက်ာင္းကပါ ။ သူတို႔ အဌမတန္းမွာ သိပၸံ အခ်ိန္
စာသင္ေတာ့ ဆရာမကေမးခြန္းတစ္ခုေမးပါတယ္ ။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ကေလးေတြဟာ ညဘက္ဆို
ဘာလို႔ မိွတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ေနရတာလဲတဲ့။ ဒီမွာတင္ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က ေျဖလိုက္ပါတယ္။
အေၾကာဆြဲ ေနတာပါ တဲ့
ကေလးက ရြတ္တြတ္တြတ္ေျဖလိုက္တာလား ။ တကယ့္ စိတ္ကူးလားဆိုတာေတာ့ သူပဲသိမွာပါ ။ ၾကားရတဲ့
ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးရယ္ခ်င္သြားပါတယ္။ အေျဖေပးပုံက တစ္ထပ္တည္းကို က်ေနတာပဲ။ ေကာင္မေလးလည္း ဆရာမ ဆုခ်တဲ့က်ိန္လုံးစာေလး မိသြားပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ရက္မွာ တိရစ ၧာန္ရုံသြားလည္ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဟုိဒီေလွ်ာက္ၾကည့္
ေနတုန္း private မူႁကိုတစ္ေက်ာင္းက ကေလးေတြ ေက်ာင္းလုိက္ႀကီးေလ့လာေရး ထြက္လာတာကို
ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ကေလးေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြပါ ။ အဂၤလိပ္စကားလည္း နားလည္ၾကပုံပဲ။
မိဘေတြမပါပဲ ဆရာေတြကပဲ ဦးေဆာင္ေခၚလာတာပါ ။ ကေလးေတြကြဲကုန္ မွာစုိးလို႔ထင္တယ္။
ႁကိုးတန္းရွည္ႀကီးတစ္ခုကို တန္းထားၿပီး အတန္းလိုက္ကုိင္ထားခိုင္းၿပီး သြားၾကပါတယ္ ။
ဒီမွာတင္ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးရွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးက မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ သနားစရာ
ေလးေတြေနာ္ ရုပ္ကေလးေတြ ကခ်စ္ဖို႔ေကာင္းၿပီး မ်က္စိမျမင္ရွာဘူးထင္တယ္ တဲ့။ ရုတ္တရုက္
ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ ႁကိုးတန္းႀကီးကိုင္ခိုင္ထားၿပီး သြားေနရေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္သလိုလိုေပါ႔။
ၿပီးေတာ့မွ ဟာ နင္ကလည္း မ်က္စိမျမင္မွေတာ့ တိရစ ၧာန္ရုံေခၚလာၿပီး ကေလးေတြကို အသံနားေထာင္
ခိုင္းမလို႔လား ဆိုၿပီး ၀ုိင္းဟားပါေတာ့တယ္။ ေအးေလ ဒါကက်ားသံ၊ ဒါကေမ်ာက္သံလို႔ ေျပာမွ တကယ္
မျမင္ရင္ ကေလးေတြပိုအားငယ္ေနေတာ့မယ္။
ဒီအျဖစ္ပ်က္ေလးက ဒီမွာတင္ၿပီးသြားေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ေတြးစရာေတြက်န္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္တို႔မ်က္စိေတြ ကိုကန္းေနေအာင္ အေမွာင္ကဖုံးထားပါတယ္ ။
မ်က္စိျမင္ေနရတဲ့ သူေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဒါက ဘာေကာင္အသံ
ညာေကာင္အသံ လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မျမင္ရေတာ့ ျငင္းခြင့္လည္းမရွိပါဘူး ။ ဒီေတာ့
သူတို႔ေျပာတဲ့ အေကာင္ေတြကိုပဲ စိတ္ကူးထဲကပုံေဖၚရေတာ့တာေပါ႔ ။ ေၾသာ္က်ားဆိုတာေတာ့ ဒီလိုထင္တယ္ ။ ဆင္ဆိုတာေတာ့ အေကာင္ႀကီးတယ္ေပါ႔။ ေဟာ ရုတ္တရက္ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္စိ
ေတြလည္းျပန္ေကာင္းလာေရာ ထင္ထားတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အမွားေတြပဲဆိုတာသိလိုက္
ရပါတယ္ ။ မ်က္စိကန္းေနတဲ့ သူေတြ မ်က္လုံးျပန္ေကာင္းရင္ အမွန္ကို နားလည္ဖို႔ သိပ္မၾကာဘူး
လို႔ထင္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အသိကန္းေနတဲ့ သူေတြ မ်က္စိျပန္ျမင္ရင္ေတာ့
အမွန္ကိုျမင္ႏိုင္ ဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ယူရမယ္လဲ ဆိုတာ သိၾကသလားဟင္။

ျမန္မာ၀ီကီကို ကူညီၾကပါစို႔

ျမန္မာ၀ီကီ ကိုကြ်န္ေတာ္စိတ္၀င္စားေနသည္မွာ ၾကာၿပီ။ ဘေလာ့တစ္ခ်ိဳ႔ မွာလည္းျမန္မာ၀ီကီကို ကူညီၾကပါ
ဟု လင့္ေတြကိုေတြ႔ရသည္။ တကယ္ေတာ့ အဂၤလိပ္ ၀ီကီေပၚလာခ်ိန္မွာစ၍ ျမန္မာစာႏွင့္ ၀ီကီေပၚလာေစရန္
ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္အဂၤလိပ္ ၀ီကီမွ ျမန္မာစာႏွင့္ ၀ီကီကိုခြဲေပးသည္ဟု ၾကား
ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္၀င္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွဖတ္လို႔မရ ။ ထားေတာ့ ယူနီကုဒ္ျပႆနာေတြ ဘာေတြကို
ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ ဒါေတြက တတ္သိတတ္ကြ်မ္းေသာ လူႀကီးမ်ား ေျဖရွင္းေပးလိမ့္မည္။

ေနာက္ေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ရွိလ်င္ဖတ္ႏိုင္ေသာ ျမန္မာ၀ီကီေပၚလာသည္။ နာမည္ေပးေရး ကိစၥမ်ားေၾကာင့္
Myanmar Online Encyclopedia (MOE) ဟုေျပာင္းလဲ လုိက္ေၾကာင္းသိရသည္။
ထို MOE တြင္ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္ ဖားႀကီးႏွင့္ account တစ္ခုစတင္ယူလိုက္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ
စမေရးျဖစ္ခဲ့။ ၀ီကီႏွင့္ စိမ္းေသာေၾကာင့္အခ်ိန္စတင္ယူခဲ့ရတာလည္းပါသည္။ ဘာေရးရမွန္း မေတြးမိေသာ
ေၾကာင့္ပ်င္းေနတာလည္းပါသည္။

တစ္ေန႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာ၀ီကီထဲ ၀င္၍ စာမ်ားကို၀င္ဖတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေခါင္းစဥ္မ်ားေအာက္တြင္
ျမန္မာ၀ီကီႏွင့္ မည္သို႔မွမဆိုင္ေသာ စာမ်ားကိုေတြ႔ရသည္။ ဥပမာ-ေဆးေလာကဟာသမ်ားဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္
တို႔ေရးေနၾကပုံစံမ်ိဳးႏွင့္ ဟာသတစ္ပုဒ္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ စြယ္စုံက်မ္းသေဘာႏွင့္ ဘယ္လိုမွမသက္ဆိုင္
ပါ။ ေရးေသာသူသည္ သိ၍ေရးတာလားမသိ၍ ေရးတာလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းမသိပါ။ သို႔ေသာ္ထိုကိစၥ
ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေျဖရွင္းရန္မွာ အက္ဒမင္မ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္သည္ဟုကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။

ေနာက္ျမန္မာ၀ီကီႏွင့္ အဂၤလိပ္၀ီကီတို႔၏ဘာသာစကားအသုံးႃပုပုံကြာျခားျခင္းကိုကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုပါသည္။
အဂၤလိပ္ဘာသာက ကမ ၻာသုံးစကားျဖစ္၍ ျမန္မာဘာသာက ျမန္မာျပည္မွာသာ သုံးသည္ဆိုတာကို လူတိုင္း
သိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်က္အလက္ျပည့္စုံမူ႔၌ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ေရးေသာ ၀ီကီက ပိုမိုျမန္ဆန္စြာ
ျပည့္စုံလာမည္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္စရာမလိုေပ။ အေၾကာင္းမွာ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ သူတို႔ဘာသာ
စကားျဖင့္သာေရးေသာေၾကာင့္ ပိုမိုလြယ္ကူနီးစပ္ေပသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္
အင္တာနက္သုံးစြဲသူ၏ ၈၀ % ေလာက္သည္ Myanglinsh ဟုေခၚေသာ ျမန္မာမဟုတ္ အဂၤလိပ္မဟုတ္
ဘာသာျဖင့္ အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္ေနၾကသည္။ အဂၤလိပ္စကား ကြ်မ္းက်င္ေသာ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း
ျမန္မာလက္ကြက္ က်င့္ရမွာပ်င္းေနၾက၍ လား၊ ျမန္မာစာကိုအထင္မႀကီး၍လား မသိ အဂၤလိပ္လိုပင္ဆက္
ကစ္ေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ီကီ၏ အဓိကရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ လူတိုင္းပါ၀င္ေရးသားႏိုင္ေသာ
စြယ္စုံက်မ္းမွာ အလွမ္းေ၀းေနဆဲ ျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။

ထိုအခါ ျမန္မာစာႏွင့္ေရးရာတြင္ မည္သူေတြေလာေလာဆယ္ပါ၀င္သင့္သနည္းဟုေမးစရာ ရွိလာသည္။
ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာပါမည္ ျမန္မာစာႏွင့္ေရးထားေသာ ဘေလာ့ဂါအားလုံးပါ၀င္သင့္သည္ဟုထင္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါမ်ားသည္ ျမန္မာစာသုံး၍အင္တာနက္အသုံးႃပုေသာလူတန္းစားတြင္ ထိပ္ဆုံး၌ ရွိ
သည္ဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုမွာလည္း ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ပို႔(စ္)တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ပင္
အခ်ိန္ရၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾက။ ၀ါသနာပါလြန္းေသာေၾကာင့္သာ ေရးေနရေသာ္လည္း အားလုံးေက်ာင္းတက္၊
အလုပ္လုပ္ႏွင့္ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ရွိေနၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို တင္ျပလိုပါသည္။ ဆရာလုပ္သည္ဟုလည္း မထင္မွတ္ၾကေစလိုပါ။
ကြ်န္ေတာ္က ဒီဘေလာ့ဆိုတာကို မေန႔၊တစ္ေန႔ကမွ စတင္ေရးသားသူသာျဖစ္သည္။ ျမန္မာ၀ီကီကို
ကြ်န္ေတာ္၀င္ၾကည့္ေတာ့ ေရးသားရန္လိုအပ္ေနေသာ လိပ္စာမ်ားကိုေတြ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း
ေက်ာက္ေခတ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လက္လွမ္းမီွရာမ်ားစြဲ၍ စတင္ေရးသားလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ကြ်န္ေတာ္
အားမရ ။ အဂၤလိပ္ ၀ီကီမွလည္း မွီျငမ္းရေသာအခါ အဂၤလိပ္စာ သိပ္မကြ်မ္းက်င္ေသာကြ်န္ေတာ့္ ဘာသာျပန္
မူ႔မ်ားသည္ အဆင္မေျပျဖစ္ေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ပညာရွင္ေတြကပါ မွီျငမ္းကိုးကားဖို႔အထိ ရည္ရြယ္
ထားသည္ဆိုလ်င္ အခ်က္အလက္မ်ားသည္ အႃမဲသစ္ဆန္းေန၍ ျပည့္စုံေသာပမာဏ ရွိရမည္ဟုထင္ပါသည္။
ထုိအခါကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့ဂါေတြကို သတိရလာသည္။ ဘေလာ့ဂါသုံးေလးေယာက္အဖြဲ႔ေလးေတြစုေပါင္း၍
ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်င္းစီ စုေပါင္းေရးသားၾကလ်င္ မည္မွ်ခရီးေရာက္လိမ့္မည္နည္းဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးၾကည့္
သည္။

အဖြဲ႔အခ်င္းခ်င္း ႃပိုင္ဆိုင္၍ ငါ႔တို႔ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ျပည့္စုံေနၿပီ၊မင္းတို႔ေကာဆိုတာမ်ိဳးေလး
ေတြ ျဖစ္လာရင္လည္းေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ေကာင္းမယ္ ထင္သည္။ ဆုလာဒ္အျဖစ္ကေတာ့ ပီတိသာရပါလိမ့္မည္။
ကိစၥရွိမည္မထင္ပါ ထိုအရာသည္မည္သည့္ ေငြေၾကးႏွင့္မွလဲမရေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ေနာက္ထပ္တစ္မ်ိဳးလည္းေတြးမိသည္ တစ္ေလာက tag သည္ tag သည္ဆို၍ ဘေလာ့ဂါမ်ားၾကား
ေပ်ာ္စရာ personal file ေလးေတြပ်႕ံႏွံ႔သြားဖူးသည္။ tag သည္ဆိုေသာ စကား၏ သေဘာကို ကြ်န္ေတာ္
ေသခ်ာနားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ယခု MOE အတြက္ကိစၥတြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ သေဘာမ်ိဳးျပန္သုံးလ်င္
ေကာင္းမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္သည္။ ဥပမာ- ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ေရးေနတဲ့
ေရခဲေခတ္ ေခါင္းစဥ္ကိုဆက္ေရးဖို႔ tag လိုက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ႔။ ဒါလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔
ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။

ဘေလာ့ဂါေတြဟာ ေျပာၿပီးတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ပို႔(စ္)အတြက္ေတာင္ မနည္းအခ်ိန္ေပးေနရလို႔ ဘယ္အခ်ိန္
MOE အတြက္ေရးရမွာလဲလို႔ ေျပာစရာရွိလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက ကိုယ့္post အတြက္
သုံး၊ေလးပုဒ္ ေလာက္ေရးၿပီးရင္ MOE အတြက္တစ္ပုဒ္ေလာက္ စဥ္းစားေပးေစခ်င္ပါသည္။
အခ်က္အလက္အတြက္ကလည္း အဂၤလိပ္၀ီကီကို ဘာသာျပန္ၿပီး ကိုးကားလို႔ရပါတယ္လို႔ ဆိုထားေလေတာ့
အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကြ်မ္းက်င္သူေတြအတြက္ဆို ပိုေတာင္အဆင္ေျပႏိုင္သည္။ ေရးသားတဲ့ ေခါင္းစဥ္
ေတြရဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကေတာ့ ကိုယ္လည္းစိတ္၀င္စား၊ ကြ်မ္းလည္းကြ်မ္းက်င္တဲ့ဘာသာရပ္မ်ိဳးဆို
ဖတ္တဲ့သူေတြအတြက္လည္း အရမ္းအက်ိဳးရွိႏိုင္ပါသည္။

ဘေလာ့ဂါေတြ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာေလးကိုစဥ္းစားေပးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံ လိုပါသည္။

MOE ဟာအခုမွ စိုက္ပ်ိဳးကာစ သစ္ပင္ေလးပါ ။ သူ႔စီက အရိပ္ရဖို႔ဆို အခ်ိန္မ်ားစြာလိုပါဦးမယ္။ လိုအပ္ခ်က္
ကေတာ့ ေျပာၿပီးတဲ့ အတိုင္းျမန္မာမ်ား ျမန္မာ font ကိုအသုံးမႃပူၾကခ်င္း၊ အင္တာနက္သုံးစြဲသူမ်ားမွာ
လူငယ္မ်ား အမ်ားဆုံးျဖစ္ၾက၍ ပညာရွင္ပိုင္းမွ ပါ၀င္မူ႔အားနည္းေနျခင္း၊ ၀ီကီဆိုသည္ကိုပင္ ေသခ်ာမသိေသး
ေသာလူမ်ား ျမန္မာျပည္အင္တာနက္သုံးစြဲသူမ်ားၾကား၌ မ်ားျပားေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ျမန္မာ font ကိုကြ်မ္းက်င္ျမန္ဆန္စြာရိုက္ႏိုင္ေသာ သူမ်ားမွ ပါ၀င္ရန္လိုအပ္ေနပါသည္။ စာေရး
သားရာတြင္လည္း စြယ္စုံက်မ္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စာစကားဆန္စြာ ေရးသားႏိုင္ရန္လိုအပ္သည္။ သို႔ေသာ္
ထိုကဲ့သို႔ေရးသားႏိုင္ရန္လည္း အခက္အခဲရွိသည္ဟု ၀ါရင့္ဘေလာ့ဂါႀကီးမ်ားကိုယ္တိုင္ကေျပာထားသည္။
စကားေျပာပုံစံမ်ိဳးေတြ အတတ္ႏိုင္ဆုံးေဖ်ာက္၍ စြယ္စုံက်မ္းကို စြယ္စုံက်မ္းႏွင့္တူေအာင္ေရးႏိုင္ရန္
ကြ်န္ေတာ္လည္း က်င့္ရဦးမည္။ မေရးတတ္၊မေရးႏိုင္ေသးလည္းကိစၥေတာ့သိပ္မရွိ၊ နားလည္သူမ်ားက
အဆင့္ဆင့္ ျပင္ဆင္သြားၾကမည္ဟုထင္သည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခ်က္အလက္ေတြျပည့္စုံမွန္ကန္စြာ
မ်ားျပားလာဖို႔ အဓိကျဖစ္ေနသည္ဟု ယူဆပါသည္။

လမ္းသာလ်င္ လူေတြေလွ်ာက္လာပါလိမ့္မည္။ ေလာေလာဆယ္ကြ်န္ေတာ္တို႔က စတင္ေရးသားေပးရန္သာ
ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္ခ်ိန္ ယူနီကုဒ္ျပႆနာေတြ အဆင္ေျပသြား၍ လူေတြအားလုံးျမန္မာစာ စနစ္ကို သုံးလာ
ေသာအခါတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရးသားထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ျမန္မာျပည္ပညာေရးအတြက္
အေထာက္အကူျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယုံၾကည္ထားပါသည္။

MOE ကဲ့သို႔ေသာ online encyclopedia တြင္ပါ၀င္ေရးသားျခင္းသည္ သမိုင္းတစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ပါ၀င္
ေရးသားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားပါသည္။ အင္တာနက္ဆိုေသာ လူထုကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ႏိုင္သည့္ media
သည္ေပၚေပါက္သည္မွာ မၾကာေသးျဖစ္၍ ေျမျပင္ေပၚမွေရွးရိုးစြဲ သူမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အျမင္မၾကည္
ၾကေသးဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ သူတို႔ထင္သလိုကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ေပၚခ်င္တိုင္းေပၚလာေသာ
အေလအလြင့္မ်ားမဟုတ္ေၾကာင္းသက္ေသျပခ်ိန္တန္ၿပီ ဟုကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္ပါသည္။

ဘာေၾကာင့္အခ်ိန္ဆြဲေနရပါသလဲခင္ဗ်ာ။ အခုစာဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားဟာ ျမန္မာစာ ကိုေရးသားဖို႔စိတ္၀င္စား
ေနသူတစ္ေယာက္ပါလား။ ဒါမွမဟုတ္ျမန္မာစာကို ကြန္ႃပူတာေပၚမွာေရးသားတတ္သူတစ္ေယာက္ပါလား။
ကြ်န္ေတာ့္တို႔ရဲ႔ အနာဂတ္အတြက္၊ေနာက္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ MOE ပ်ိဳးေထာင္ပြဲေလးမွာပါ၀င္ဖို႔
ကြ်န္ေတာ္ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါရေစ။

ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ဆိုလ်င္ေတာ့ အခုခင္ဗ်ားကိုကြ်န္ေတာ္ tag လိုက္ပါၿပီ။ လိုအပ္ေနေသာလိပ္စာမ်ားကို
အျမန္ေရးေပးၾကပါလို႔ အားလုံးကိုေတာင္းဆိုလိုက္ရပါေတာ့သည္။

အတိတ္ကုိ လြမ္းျခင္း

ကုန္ေစ်းႏွုန္းျပ ဂရပ္

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဘတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလို႔ပဲစရေတာ့မွာပဲ ။ ေအး အဲဒီအဘတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ႔
ပရိတ္သတ္ႀကီးရယ္ ။ ဟာ.... လုိင္းေတြေရာကုန္ပါၿပီ ။ ဒီလိုပါခင္ဗ်ာ မရုိးႏိုင္တဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္းေလး
ပဲ ေျပာခ်င္လို႔ပါ ။
ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္းေျပာရေအာင္ မင္းအသက္ကဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကီးေနလို႔လည္းေမးရင္ ဟုတ္ကဲ့
ကြ်န္ေတာ့္ အသက္က အခုမွ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္ခင္ဗ်ာ ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အသက္
ေလးမွာတင္ အဘတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ႔ ဆိုၿပီး ေျပာစရာမလိုေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ေစ်းႏႈန္းေတြကို
ဆင္ျခင္မိလို႔ ဒီစာကိုေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အတိတ္ကို ျပန္လြမ္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ေျပာင္းသြားၿပီးမွေတာ့ ဘာမွလည္းမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္ဆိုတာက ေသခ်ာခဲ့တာေတြနဲ႔
ဖဲြ႔စည္းထားတာ မဟုတ္လား ။ အဲဒီေတာ့အတိတ္ကို ျပန္သတိရတယ္ဆိုတာလည္း တခါတေလ ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ၀ူး ........ ေလရွည္ရတာေမာလိုက္တာဗ်ာ ။

ကဲ ကဲ အေျခခံက်ဆုံးကားခကေနပဲ စေျပာျပမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ရတဲ႔ ပထမႏွစ္၊ဒုတိယႏွစ္
ေတြတုန္းက ေက်ာင္းကို ကားစီးရင္ ျမန္မာေငြ၃၀က်ပ္ပဲ က်ပါတယ္။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့
ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ကေပါ႔။ အဲ့ဒီ သုံးဆယ္က်ပ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံတကာေငြေၾကးနဲ႔တြက္ရင္ ဆင့္ ၃ျပား ေလာက္ပဲ
က်မယ္ထင္ပါတယ္။ဒါေတာင္ေက်ာင္းသားပီပီတခါတေလပိုက္ဆံေပးစီးခ်င္မွေပးတာပါ။စပါယ္ယာေတြကလည္း ကိုယ္န႔ဲ အကုန္လုံးနီးပါး ခင္ေနၾကေတာ့ ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး။

အဲ့ဒီတုန္းက ေက်ာင္းသြားရင္ ပိုက္ဆံ၅၀၀ ေလာက္ဆိုေလာက္ေလာက္ငွငွ သုံးလို႔ရပါတယ္။ပိုက္ဆံမရွိလည္း
ကားခ ၃၀ နဲ႔သာေက်ာင္းသြား ဟိုေရာက္ရင္ေကြ်းမယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္းေပါပါတယ္။ ကားခဆိုရင္လည္း
၇ ႏွစ္ေယာက္ ၈ေယာက္ခ ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံေပးလိုက္တာပဲ ။ ေပါတာကိုး ဗ် ။

ေဟာ .... အခုႏွစ္ေတြၾကေတာ့ ကားခက ေမွာ္ဘီထိဆို အနည္းဆုံး ၃၀၀၊ တခါတေလ ႃမို႔တြင္းကဆို ေလး၊ငါး
ရာကေတာ့ သာသာေလးပဲ ။ ဒီေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းကပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔တုန္းကလို ၇ေယာက္ ၈ေယာက္
ခ ကားခေပးရမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ရွင္းၾကရေတာ့တာေပါ႔။

အခုေခတ္ေက်ာင္းတက္ရင္က အနည္းဆုံး တစ္ေန႔ ၃၀၀၀ ေလာက္မွမပါရင္ ေတာ္ေတာ္ကိုက်ပ္တည္းပါတယ္။
အဲ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္စ၀င္ရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ ၂၀၀၀ ႏူန္းေလာက္ပဲရပါတယ္။ အဲ့လိုဆိုရင္ ေက်ာင္းတက္
ၿပီး မိဘဆီက မုန္႔ဖိုးေတာင္းေနရတာကမွ မ်ားဦးမယ္။

ကုန္ေစ်းႏူန္းက သိသိသာသာ ဆယ္ဆေလာက္ေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္ မေျပာင္းလဲသေလာက္လို႔ ေျပာရမယ့္
အရာလည္းရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ခုနကေျပာတဲ့ အေျခခံလစာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္၊ဒုတိယႏွစ္
ေလာက္က B.E(Civil) တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံလခက အနည္းဆုံး ၅၀,၀၀၀ ေလာက္ရပါတယ္။ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ
ေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္သုံးလို႔ရေသးတဲ့ ေငြေၾကးပါပဲ ။ အဲ့ဒီတုန္းက တစ္ေန႔ ၅၀၀ နဲ႔ဆိုေက်ာင္းတက္လို႔
ရတယ္လို႔ ေျပာၿပီးၿပီေနာ္။

ေဟာအခု ႏွစ္ေထာင္၊သုံးေထာင္ေလာက္ပါမွ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ေခတ္က်ေတာ့ လခက ဘယ္ေလာက္ျဖစ္
သြားလဲ သိလား ။ အေျခခံ လစာ ၆၀,၀၀၀ တဲ့ ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို တိုးေပးရပါတယ္ေပါ႔ ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေလးေပးတဲ့ ျခေသၤ့ႃမို႔ေတာ္ကို သြားေနၾကတာ။
ဟိုမွာ ပင္ပန္းလည္း အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔နဲ႔ ခြက္ေတာ့မဆြဲရေလာက္ဘူးဟ ဆိုၿပီး စြန္႔စားၾကတာပါ။

တိုင္းျပည္ကိုမခ်စ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္အရင္ႁကိုးစားၾကမလို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္
တို႔လို သာမာန္လူေတြကေတာ့ အာတေကေလး ရႊင္မွလည္း စိတ္ကေလးေတြ လန္းဆန္းၾကတာကိုးဗ်။
ဒါပါပဲဗ်ာ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့လည္း အတိတ္အေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္စဥ္းစား ျပန္ေျပာရတာ
တယ္အရသာ ရွိတာပဲ ။ ေၾသာ္ ငါးႏွစ္၊ ငါးႏွစ္ သိပ္ေတာင္မၾကာေသးပါလား ။

ဒီအတုိင္း သတိရၿပီး ညည္းေနမယ့္ အစား လုပ္သင့္တာေလး ေတာ့ လုပ္ဦးမွ။

ေရာက္တတ္ေရာက္ရာ ဒိုင္ယာရီ

ကြ်န္ေတာ္ မူႁကိုေက်ာင္းသားဘ၀ ကလက္ေရးစသင္ေတာ့ စာအုပ္ကိုထားတာေျပာင္းျပန္ႀကီးလို႔ဆရာမ ကေျပာ
ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက စာေရးမယ္ဆိုရင္ သိၾကတဲ့အတိုင္း စာအုပ္ကို အနည္းငယ္ေစာင္းၿပီး လက္အေနအထား
နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ထားၿပီးေရးတတ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ကိုဖတ္ရတဲ့အတိုင္းထားၿပီး လက္က
ေဘးကေနကန္႔လန္႔ထားၿပီးေရးပါတယ္။
မူႁကိုဆရာမေလးက အစ္မသား စာေရးတာေျပာင္းျပန္ႀကီးဆိုၿပီးအေမ့ကို ေခၚေျပာပါတယ္။ အေမက ကြ်န္ေတာ့္
ကို နင္စာအုပ္ကိုတည့္တည့္ထားေရးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အတည့္ပဲေရးတာဆိုၿပီး သူတို႔ဆိုလိုတဲ့ သေဘာကို
နားမလည္ခဲ့ပါဘူး ။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ လက္ေရးလက္သားညံ့တဲ့သူျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ကို
ဘယ္လိုမွမျမင္ခဲ့တာလည္း ပါမွာေပါ႔ ။ သိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္က အသားတက်ျဖစ္ေနၿပီ။
ဒီလက္ေရးနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္လာခဲ့တာ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဖတ္လို႔ရသားပဲလို႔ ေျပာပါတယ္။ အားနာလို႔လည္း
ေနမွာေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဘာသာမွန္တယ္လို႔ ထင္ထားတာေတြဟာ အမွားေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။
_______________________________________________________________________________

တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ငါ႔ဘေလာ့ေလးဆိုၿပီး ေခၚႁကြားလိုက္တာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက
မင္းအခုအသက္အရြယ္ထိ အက္ေဆးေတြေရးေနေသးလားလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သူဆိုလိုတာက
ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက အက္ေဆးေတြကိုေျပာခ်င္တာပါ ။ စာျဖင့္ေသခ်ာမဖတ္ရေသးပဲ sidebar က
အေၾကာင္းအရာတူ ေအာက္မွာ အက္ေဆးလို႔ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ငတိက ရမ္းတုတ္လိုက္တာပါ ။ ဘာျပန္ေျပာ
ရမွန္းမသိေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္သြားခဲ့တယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔။ ေျပာမနာဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့
ေသာက္တုံးရဲ႕ မင္းဒီေလာက္ေတာင္ အရသလားဟဆိုၿပီး ထဆဲလိုက္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ သူလုပ္တာနဲ႔
ပဲ ကိုယ္က ၉တန္း၊၁၀ တန္းေလာက္ျပန္သြားၿပီး ကြ်န္ေတာ္၏နာမည္မွာဘာျဖစ္ပါသည္၊ညာျဖစ္ပါသည္ ေတြ
ေရးရမလိုျဖစ္ေနတယ္။
_______________________________________________________________________________

သႀကၤန္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ႃမို႔က လူစည္ကားတဲ့ လမ္းေတြမွာ ကားလမ္းေတြပိတ္တာ လူတိုင္းလိုလိုသိၾက၊ ႁကုံဖူး
ၾကမွာပါ ။ အရင္ သုံးမိနစ္ေမာင္းရင္ေရာက္တဲ့ ေနရာကို သုံးနာရီ မေျပာနဲ႔ ေျခာက္နာရီေလာက္ေတာင္ၾကာခ်င္ၾကာ
သြားႏိုင္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တယ္ သုံးႏွစ္သႀကၤန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ကားနဲ႔လည္ဖို႔ လုပ္ေတာ့ အင္းလ်ားလမ္း၀င္ဖို႔ကိုတိုင္ပင္
ၾကပါတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ နာရီ၀င္မယ္ဆို ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ႔။ ဒီလမ္းက ၀င္တာေနာက္က်ရင္
ေရဆိုဖို႔မေျပာနဲ႔ မ႑ပ္ေတြနားေတာင္မေရာက္ပဲ တစ္ေနကုန္သြားတတ္လို႔ပါ။ ေ႔ရွကကားေတြကပိတ္၊ ေနာက္
ကားေတြက ထြက္မရနဲ႔ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။
အဲဒီလို တိုင္ပင္ေနရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ ေဟ့ေကာင္ ေနာက္ကကားေတြ
တိုးလို႔မရတာ ေ႔ရွကကားေတြက မသြားပဲဘာလုပ္ေနၾကလို႔လည္းကြတဲ့ ။ ဟာသူတို႔လည္း ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္
မ႑ပ္နားက မခြာႏိုင္ျဖစ္ေနၾကလို႔ေနမွာေပါ႔ကြာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔ဘာသာရွင္းသြားတယ္ဆိုကတည္းက အေ႕ရွက
ကားေတြက ေရာက္တဲ့ေနရာေလးကို မခြာႏိုင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ေနၾကလို႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း
အပါအ၀င္ေပါ႔။
အင္း .......... အေ႕ရွက ကားေတြမထြက္ပဲ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ေနၾကလို႔ ေနာက္ကကားေတြ ေရေလးေတာင္
မစိုလိုက္ရတဲ့ ဒုကၡကလည္းမေသးပါလားေနာ္။ သၾကၤန္မွာ .... ေျပာပါတယ္။

ဆန္းၾကယ္ တံတား

နယူးေရာ့(ခ္) ႃမို႔က မက္ဟက္တန္နဲ႔ ဘရြတ္ကလင္း ကိုဆက္သြယ္ထားတဲ့ ဘရြတ္ကလင္း တံတားဟာ
ရိုးရွင္းေပမယ့္ လွပတဲ့ တံတားတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဘရြတ္ကလင္း တံတားမွာ လူေျပာမ်ားတဲ့ ရာဇ၀င္တစ္ခု
လည္းရွိပါတယ္။

၁၈၇၇ ပန္းခ်ီဆရာ စိတ္ကူးထဲက ဘရြတ္ကလင္း တံတား

၁၈၆၀ ခုႏွစ္၀န္းက်င္မွာ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဂြ်န္ရုိဘလင္း ဟာ ဘရြတ္ကလင္း တံတားကို တည္ေဆာက္ဖို႔ စိတ္ကူးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တံတားတည္ေဆာက္ရာမွာ ကြ်မ္းက်င္သူေတြကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး သူ႔ကိုတားျမစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရုိဘလင္း ဟာ သူ႔ရဲ႔သား ၀ါရွင္တန္နဲ႔ တံတားတည္ေဆာက္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္မယ့္အေၾကာင္းကို ေသခ်ာေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ ၀ါရွင္တန္ ရုိဘလင္း ဟာ ဂြ်န္ရိုဘလင္း ရဲ႔ မ်ိဳးဆက္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ရဲ႔ အျမင္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ၿပီးေတာ့ အခက္အခဲ ေတြကို ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္မလဲ ဆိုတာေတြပါ တြက္ခ်က္ခဲ့ၾကပါတယ္။

တစ္ဖက္တစ္လမ္းကလည္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ ဘဏ္သူေဌးေတြကို သူတို႔ လုပ္ငန္းမွာ ပါ၀င္ဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္
ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ စိတ္အားထက္သန္မူ႔ေၾကာင့္ အိမ္မက္ထဲကတံတားဟာ လက္ေတြ႔ေဆာက္လုပ္ဖို႔အထိ
ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

စီမံကိန္းစၿပီး လအနည္းငယ္အၾကာမွာ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ မေတာ္တဆ မူ႔တစ္ခု လုပ္ငန္းခြင္
ထဲမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ ဒီအျဖစ္ဆိုးမွာ ဂြ်န္ရိုဘလင္းဟာ အသက္ဆုံးရုံး ခဲ့ရပါတယ္။
၀ါရွင္တန္ကေတာ့ ဒါဏ္ရာအျပင္းအထန္ရရွိသြားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ထိခိုက္သြားတဲ့အတြက္
လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေရာ ၊ စကားေျပာဖို႔ေရာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

လူတိုင္းကေတာ့ ဂြ်န္ေသသြားတဲ့ အတြက္ တံတားတည္ေဆာက္ဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ထင္
ၾကပါတယ္။ ဒီတံတားတည္ေဆာက္ေရး ကိုေကာင္းေကာင္းသိတာဆိုလို႔ ဂြ်န္တစ္ေယာက္ထဲ ရွိတာကိုး။
၀ါရွင္တန္ရုိဘလင္းဟာ အေၾကာေတြ ေသသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ကေတာ့ အႃမဲတမ္း ထက္ျမက္
ေနပါတယ္။

တစ္ေန႔ ေဆးရုံေပၚကခုတင္ေပၚမွာ လွဲေနရာကေန သူဟာ လူေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္သြယ္ရင္ရမလဲ ဆိုတာ
ကိုေတြးမိပါတယ္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးမွာ လႈပ္ႏိုင္တာဆိုလို႔ လက္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္းပဲ ရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီ လက္ေခ်ာင္းေလးနဲ႔ပဲ သူဟာသူ႔မိန္းမကို သေကၤတ စနစ္သေဘာမ်ိဳးဆက္သြယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူ႔မိန္းမ
ကေန တစ္ဆင့္ တံတားတည္ေဆာက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာေတြကို အၾကံဥာဏ္ေတြေပးခဲ့တယ္။
သူဟာ ၁၃ ႏွစ္လုံးလုံး လက္ေခ်ာင္း ေလးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ပဲ ညႊန္ၾကားခဲ့တာဟာ လွပတဲ့ ဘရြတ္ကလင္းတံတား
ႀကီး လုံး၀ၿပီးဆုံး သြားတဲ့အထိပါပဲ။

ဒီကေန႔ ေခတ္ဘရြတ္ကလင္း တံတား

( Chicken soup for the soul မွ The Miracle Bridge ကို ဘာသာျပန္ထားပါသည္။ )
တံတားအေၾကာင္း အေသးစိတ္ကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

မထိန္လင္းရွာေသာ ထိန္လင္း

ထိန္လင္းအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲလို႔ေမးေတာ့သားမသိဘူးလို႔ထိန္လင္းကေျဖပါတယ္။ထိန္လင္းက
သနပ္ခါးပါးကြက္က်ားေလးနဲ႔ ခ်စ္စဖြယ္ကေလး ေလးပါ။

ထိန္လင္းက သြက္လက္ခ်က္ခ်ာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထိန္လင္းကိုသတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္တတိယ
ႏွစ္ေလာက္မွာပါ။ထိန္လင္းက ႀကီးေဒၚလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခၚတဲ့ ဆိုင္ရွင္အေဒၚႀကီးတို႔ဆိုင္က စားပြဲထိုးေလးပါ။ ထိန္လင္းနဲ႔ႀကီးေဒၚတို႔ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ေဆြမ်ိဳးမကင္းဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔သိရပါတယ္။

ထိန္လင္းစေရာက္ကာစက ကိုးႏွစ္၊ဆယ္ႏွစ္သား အရြယ္ေလာက္ရွိၿပီလို႔ထင္ပါတယ္။အခုေလးႏွစ္ၾကာလည္း
ဒီအရြယ္ ဒီပုံေလးကေနေျပာင္းမသြားပါဘူး။
ထိန္လင္းမနက္ဆို ဘယ္အခ်ိန္ထရလဲမသိေပမယ့္ အေစာဆုံးေက်ာင္းကား ဆိုက္တဲ့ ၇နာရီ ေလာက္ဆို
သနပ္ခါးေလးနဲ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။


၆:၃၀ ကေန ၉:၃၀ အထိကေတာ့ ထိန္လင္းရဲ႕ မနက္ပိုင္းအလုပ္ခြင္ေပါ႔။ ၈:၀၀ နာရီေလာက္ဆို ႀကီးေဒၚ
ရဲ႕ ကေလးသုံးေယာက္ ေက်ာင္းသြားပါတယ္။
ထိန္လင္းစိတ္ထဲ ဘယ္လိုရွိမွန္းမသိေပမယ့္ ဘ၀ေပးကံျခားနားတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္
ကေတာ့ မ်က္စိေ႕ရွမွာတင္ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္အတန္း မတက္ပဲ သူတို႔ဆိုင္မွာ ဂ်ာနယ္ေတြဘာေတြ ဖတ္ေနရင္ထိန္လင္းေရာက္လာပါတယ္။
ကိုႀကီးအသစ္ လားဆိုၿပီး ပုံေတြ၊စာေတြ လာၾကည့္ပါတယ္။အဓိက ကေတာ့ ပုံေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ထိန္လင္း
စာဖတ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကြ်န္ေတာ္ သိပါတယ္။ ဘယ္ႏွစ္တန္းထိေက်ာင္းေနခဲ့ရၿပီး ဘယ္ေလာက္ဖတ္တတ္
လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းမသိပါဘူး။

မိုးေတြရြာေနလည္း ထိန္လင္းက ရွန္အကၤ် ီပါးေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ ထိန္လင္းမခ်မ္း ဘူးလားလို႔
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမးေတာ့ ႃပုံးျပၿပီး သားမခ်မ္းဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

ထိန္လင္းက ဥာဏ္ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးမွာ ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အစားအစာေတြကို
အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။ အတြက္အခ်က္ေတာ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသား
ေတြထက္ဦးေအာင္ က်သင့္ေငြကိုတြက္ခ်က္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဘ၀က သင္ေပးလိုက္တဲ့ သခ်ာၤဥာဏ္ပဲ ထင္ပါတယ္။
မွားလို႔လည္းမျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္အခန္႔မသင့္ရင္ ႀကီးေဒၚကဆူမွာပါ။

ထိန္လင္းအတြက္ကေတာ့ ႀကီးေဒၚကမဆိုးရွာပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ထမင္း၊ဟင္း ေကြ်းတဲ့အျပင္ ထိန္လင္းအတြက္
တစ္လ တစ္ေသာင္းခြဲ၊ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ေတာ့ ေပးမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ထိန္လင္းေက်ာင္းတက္ခ်င္လို႔ ေတာ့
မရပါဘူး။

ထိန္လင္းမွာ မိဘႏွစ္ပါးလံုးရွိေသးေပမယ့္ သူတို႔ဟာသူတို႔ လုံးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနတဲ့ဘ၀ထဲမွာ ထိန္လင္း
ကိုဘယ္လိုမွ ေက်ာင္းမထားေပးႏိုင္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ရွိေနရမယ့္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ဟာသူ႔အသက္နဲ႔မလိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြ
လုပ္ေနရတာပါ။

ကမ ၻာ့ ကုလသမဂၢတို႔၊ကေလးသူငယ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ NGO တို႔ကေျပာတဲ့ အရြယ္မေရာက္ေသးသူ ကေလး
အလုပ္သမား ဆိုတာ ဘယ္အသက္အရြယ္ အေျခအေနကို ေျပာတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ တိတိက်က်
မသိပါဘူး။ ဒီအထဲမွာ ထိန္လင္းတို႔လို ကေလးေတြပါသလားလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။

ထိန္လင္းေလးကေတာ့ စာသင္ခန္းထဲ မွာရွိရမယ့္ အရြယ္မွာ စားပြဲထိုးလုပ္သားေလးျဖစ္ေနပါတယ္။
အေကာင္းဘက္က ေတြးရင္ေတာ့ ဆင္းရဲလြန္းတဲ့ ထိန္လင္းတို႔လို႔ ကေလးေတြ လမ္းေပၚမွာ လူဆိုး၊
ဂ်ပိုးေလးေတြ မျဖစ္ပဲ သူ႔လုပ္စာကို သူ သမၼာအာဇီ၀နဲ႔ ရွာေနတယ္လို႔ ေတြးလို႔ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဆယ့္တစ္ႏွစ္၊ဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ စားပြဲထိုးေလးရဲ႕ အနာဂတ္ကဘာလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္လို႔
ရပါတယ္။

ထိန္လင္းစာမသင္ခ်င္ပါဘူး လို႔ဘယ္သူေျပာႏိုင္ပါသလဲ။ကြ်န္ေတာ္ေျပာၿပီးတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ထိန္လင္းက
မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတယ္၊ သခ်ာၤဥာဏ္ရွိတယ္၊ ဂ်ာနယ္ေတြကိုစိတ္၀င္စားတယ္။ ထိန္လင္းမွာ မရွိတာက
ေမြးရာပါ ဘ၀အခြင့္အေရးပါပဲ။

မ်က္လုံးေတြ ပိတ္မထားပါနဲ႔ မိတ္ေဆြ ။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ နဲ႔ ခင္ဗ်ားပတ္၀န္းက်င္မွာ ထိန္လင္း
ေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အေရးႀကီးဆုံးက ခုခ်ိန္မွာထိန္လင္း ေလးေတြအတြက္ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ရင္ေတာင္
ငါတို႔ တစ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ေပးႏိုင္မွာပါဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မေသဆုံးသြားၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေလးထားေပးၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုက္
ရပါတယ္။

ဆရာ ေက်ာ္၀င္း ေျပာတဲ့ ဘေလာ့ဂါ

စိတ္ကူးခ်ိ္ဳခ်ိဳက၀ယ္လာတဲ့စာအုပ္ေတြထဲကဆရာေက်ာ္၀င္းေရးတဲ့"ဆိုင္ဘာဓေလ့အေကာက္အယူမ်ား"
ဆိုတဲ့စာအုပ္ အေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ့ ထုံးစံအတိုင္းမူရင္းစာအုပ္ေတြကေန ျမန္မာ့ဓေလ့ နဲ႔ ညီေအာင္ျပန္ဆိုထားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ နည္းပညာ သီးသန္႔ စာအုပ္ေတြဖတ္ခဲ ေပမယ့္ ဒီလို နည္းပညာကို လူမူ႔ ေရး ရွု႕ ေထာင့္ကေန ေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္မွာ က IT ေခတ္ရဲ႕ အေခၚအေ၀ၚေတြကို ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်င္းစီနဲ႔ ေပၚေပါက္လာပုံ နဲ႔ လူမူ႔ ဘ၀ေပၚအက်ိဳးသက္ေရာက္ပုံေတြကိုေရးထားပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္မွာ ဘေလာ့၊ဘေလာ့ဂါ ႏွင့္ ဘေလာ့ဂင္း ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ေၾသာ္စာအုပ္က ၂၀၀၆ ကထြက္တာေနာ္။ မဖတ္ရေသးေတာ့ အသစ္ေပါ့ဗ်ာ။

ဘေလာ့ဆိုတာ ၁၉၉၇ မွာရုိေဘာ့၀စ္ဒင္းဆိုတဲ့ ဆိုဒ္မွာစေပၚတာတဲ့ ။ ေျမေပၚကေန မိုးေပၚကို စာတက္ေရးသူေတြ
ကိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါလိုေခၚ တယ္ဆိုတာ ရွင္းျပစရာမလိုပါဘူးေနာ္ ။ ဘေလာ့ဂါေတြက အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု
ကုိဦးတည္ ေဆြးေႏြးတာကို ဘေလာ့ဂင္းလို႔ ေျပာပါတယ္။

စေရးကာစကေတာ့ ကိုယ္ေရးဒိုင္ယာရီ သေဘာေလာက္ပါပဲတဲ့ ။ ဥပမာ ဒီေန႔မိုးရြာမယ္လို႔ မာမီကေျပာတယ္ တို႔
ဘာတို႔ လို႔ ဆရာေက်ာ္၀င္းက ေရးထားပါတယ္။ ဖတ္ရသူအတြက္ မ်က္စိပဲ ေညာင္းတာအဖတ္တင္တဲ့ စာမ်ိဳး
ေတြထင္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းက်မွ နည္းပညာကြ်မ္းက်င္သူ ေတြကနည္းပညာအေၾကာင္းေတြေရးရာက ေန လူမူ႔ေရး ၊ႏုိင္ငံေရး ၊
ပညာေရး အေၾကာင္းေတြ စသည္ျဖင့္ က်ယ္ျပန္႔လာပါတယ္။

အီရတ္စစ္ပြဲတုန္းက ဆိုရင္ အမည္မသိ ဘေလာ့ဂါေတြေရးတဲ့ စစ္မဟာဗ်ဴဟာေတြဟာ ပင္တဂြန္က လက္ဖ်ား
ခါရတယ္တဲ့ ။ နာမည္ႀကီး မီဒီယာ ႀကီးတစ္ခုဟာလည္း ဘေလာ့ဂါေတြ ၀ိုင္းအာလိုက္တာ ေပါက္ကရာ မလုပ္
ရဲေတာ့ ဘူးတဲ့။

ဒီေတာ့ေျမေပၚ မီဒီယာေတြကပါ ဘေလာ့ဂါေတြကို အေရးထားလာရပါေတာ့တယ္။လူတုိင္းေရးသား ခြင့္ရွိတဲ့
အတြက္ သတင္းအမွားေတြ လည္းစီးဆင္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံသားရပိုင္ခြင့္ နဲ႔ အတူ လြပ္လတ္စြာ
သတင္းေရးႏိုင္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါေတြကို ဆိုင္ဘာ ကမ ၻာထဲ က ဒီမိုကေရစီ ခရူဆိတ္ဒါ ေတြလို႔ေတာင္
ေခၚၾကတယ္လို႔ လူငယ္ေတြကို အေကာင္းျမင္တဲ့ ဆရာေက်ာ္၀င္းကေရးထားပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါေတြ ဂုဏ္ယူရတာေပါ႔ ဗ်ာ ............... ေၾသာ္ မေမ့နဲ႔ ေနာ္ စာအုပ္က ၂၀၀၆ ကတည္းက ထြက္တာဗ်..

စိတ္ကူးခိ်ဳခိ်ဳရဲ႕ စိတ္ကူးခိ်ဳခိ်ဳ

စိတ္ကူးခိ်ဳခိ်ဳစာအုပ္တိုက္ရဲ႕ ကိုးနွစ္ေျမာက္ႏွစ္ပတ္လည္စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္ကို ၃၁ ရက္ေန႔ကေရာက္ျဖစ္တယ္။
စိတ္ကူးခိ်ဳခိ်ဳရဲ႕ ထုံးစံအတိုင္း ကာဗာေတြကဆဲြေဆာင္မူ႔ရွိၿပီး စာအုပ္ေတြကလည္းအပ်ံစားေတြခ်ည္းပဲ။ေစ်းက
ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုခ်ိဳပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္လည္း ပိုက္ဆံသိပ္မပါလို႔ ေလးအုပ္ေလာက္ပဲ၀ယ္ျဖစ္တယ္။

• ဆရာသစၥာနီရဲ႕ သက္တံေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ႁကြင္း
• ဆရာေက်ာ္၀င္းရဲ႕ ဆိုင္ဘာဓေလ့အေကာက္အယူမ်ား
• ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္ရဲ႕ သကၠရာဇ္မ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္
• ဆရာသုခမိန္လိွုင္ရဲ႕ အင္ဒီ၀ါးဟိုးတို႔ကမၻာ ကဗ်ာစာအုပ္

စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ Post ထပ္တင္ပါမယ္။ ၀ယ္ယူသူတိုင္းကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေတြလည္း
ေပးပါတယ္ ။ ငါးရက္ေန႕ ျသဂုတ္လ ေနာက္ဆုံးေန႔ သြားျဖစ္ေအာင္ထပ္သြားေတာ့ ၀ယ္ယူသူေတြနဲ႔ စည္ကားေနပါ တယ္။အဲဒီေန႔ ကေတာ့ ဆရာသိမ္းတင္သားရဲ႕ ကေဘာက္တိကေဘာက္ခ်ာေဂဇက္ ကို၀ယ္ခဲ့
ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အႁကိုက္သေရာ္စာဆန္ဆန္ အက္ေဆးေတြ ဆိုေတာ့ လက္မခ်ျဖစ္ေအာင္ကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေနာက္ဆရာေမာင္၀ံသ ရဲ႕ သူတို႔ဆီကစာျမည္းမ်ား ဆိုတဲ့စာအုပ္ကလည္း စာအုပ္စာေပ
၀ါသနာပါသူေတြ ဖတ္သင့္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြက တိုက္မွာမို႔လို႔ရွိတာပါ။စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာမေတြ႕ မိပါဘူး။ ဒီစာအုပ္တိုက္ပိုင္ရွင္ ကိုစန္းဦးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို ေလးစားမိပါတယ္။တကယ့္ စာေပသမားတစ္ေယာက္
လို႔လည္း စာအုပ္ေတြထဲမွာဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလိုပဲြမ်ိဳးလုပ္ေပးႏိုင္တာထင္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း
ဒါမ်ိဳး စာအုပ္ပဲြေတာ္ေတြလုပ္ေပးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။ အားေပးသူ ပရိတ္သတ္ အေနနဲ႔ ေျပာရင္
စိတ္ေက်နပ္ရတဲ့ ပဲြတစ္ပဲြ ျဖစ္ခဲ့ရေၾကာင္းပါ .............။

ဒီေန႔ ရန္ကုန္ BUS

ႃမို႔ထဲကလမ္းမႀကီးေတြေပၚမွာbusကားေတြကိုညာဘက္တစ္လမ္းတည္းကေမာင္းေစတဲ့စနစ္ကိုစတင္က်င့္သုံးေန
ၿပီဗ်ိဳ႕႕ ။ႏိုင္ငံတကာမွာသုံးတဲ့နည္းဆိုေတာ့သာမာန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ေတာ့အဆင္ေျပတယ္ေပါ႔။ဒါေပမယ့္လက္ေတြ႕႕
မွာေတာ႔ စံျပကေန ဆူးေလ ကိုဘတ္(စ) ကားစီးရင္ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာသြားပါတယ္။busကားေတြက
လည္းရန္ကုန္လူဦးေရနဲ႔ အႃပိုင္တစ္ေန႔တစ္ျခားတိုးလာပါတယ္။ကားလိုင္းေပါင္းစုံဆုံတဲ့ႃမို႔ထဲလိုေနရာမိ်ဳးက်ေတာ့
ေတာ္ေတာ္ေလးသိသာသြားပါတယ္။ယာဥ္ေၾကာတစ္ဖက္တည္းကေနေမာင္းရတာဆိုေတာ့ကားေတြထပ္ၿပီးက်ပ္
ကုန္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေမာ္တင္ကေနမွစထြက္တဲ့လိုင္းကားေတြကႃမို႔ထဲမွာတင္လူရေတာ့တစ္မွတ္တိုင္မွာကမၻာ
ခ်ီၿပီးရပ္ေနတတ္ပါတယ္။ေနာက္ကားေတြကလည္းေက်ာ္ရင္ ၃၃၀၀၀ က်ပ္ဆိုေတာ့ ရပ္ေစာင့္ေနရၿပီးလမ္းေပၚမွာေဒါသေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြလည္း စည္းကမ္းစသတ္မွတ္တဲ့ တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ကေတာ့ မွတ္တိုင္ေတြမွာၾကာၾကာမရပ္ဖို႔၀ီဆီ မုွတ္ၿပီး ဒါဏ္ရုိက္တာ ေတြဘာေတြလုပ္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လည္းမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ေက်ာ္တက္ရင္ေတာ့ ဘယ္ကေနဘယ္လိုေပၚလာ
တယ္ မသိေပၚလာတတ္ပါတယ္။ကိုယ္ပိုင္ကားစီးေနတဲ့ လူေတြအတြက္ကိစၥမရွိေပမယ့္ ဘတ္(စ)ကားစီးေနရ
တဲ့သာမန္ျပည္သူေတြ အတြက္ေတာ့ ရုံးေနာက္က် ဘာေနာက္က်နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးဒုကၡ ေရာက္ပါတယ္။
တကယ္ဆို ေလးလမ္းရွိတဲ့အနက္ ႏွစ္လမ္းကို bus ေတြေပးေမာင္းလိုက္ရင္အကုန္အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။
ညာဘက္ဆုံးကိုေတာ့ bus ေတြရပ္ခ်င္လည္းရပ္ၾကေပါ႔။ဒီ့အျပင္ လမ္းေပၚတက္ရပ္ၿပီး ခရီးသည္တင္ရင္ေတာ့
ထိုက္သင့္တဲ့ ဒါဏ္ေငြရုိက္။ ဒါဆိုရင္နည္းနည္းေလးလိုက္နာခ်င္လာၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဗ်ာ...... ကိုယ္ပိုင္ကား
စီးသူေတြ အတြက္လား...? သူတို႔က ဘယ္ဘက္စြန္ႏွစ္လမ္းမွာပဲ အဓိက ထားေမာင္းေတာ့ကိစၥေတာ့သိပ္မရွိပါ
ဘူး။စိတ္ထဲရွိလို႔သာ ေရးရတာ ကိုယ့္ဆရာ ဘိုးေတာ္ေတြက ႁကိုက္ပါ႔မလားမသိဘူး။ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းမဟုတ္
ပါဘူး ကိုယ့္ ဘေလာ့ ကနာမည္ႀကီးမွမဟုတ္တာ။ျဖစ္ေစခ်င္တာေလးေတြေရးထားတာ ႁကုံလို႔ဖတ္သြားေတာ့
လည္း ရန္ကုန္အေၾကာင္းေလးသိသြားတာေပါ႔ ။ ဘိုးေတာ္ေတြလည္း လူထုတကယ္အဆင္ေျပေစမယ့္ policy
ေတြကို လက္ေတြ႕ ၿဖစ္ မျဖစ္ စဥ္းစားၿပီးက်င့္သုံးႏိုင္ၾကပါေစ ခင္ဗ်ာ..........