ၿမိဳ႕ေလးသို႔ လြမ္းခ်င္း

28 December 2008

ေတာင္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမား
တိမ္ေရာင္စုံေတြ ဖူးပြင့္ေနလိုက္တာ
အခိုးအေငြ႔ေတြနဲ႔ ေမ်ာေနရသလို
ႃမို႔ကေလး
ေနေရာင္ေတြ ျဖာေနပုံကိုက
တျခားေနရာထက္ ပိုလွေနခဲ့...

ကြင္းျပင္တျပန္႔တေျပာ
ဟုိး ေတာင္ဘက္မွာ
႐ုိးမေတာနဲ႔
ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ စမ္းေခ်ာင္းေလးက
ႃမို႔ေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲကို ျဖတ္သန္းသြား။

ဒီမွာ ဘာအပူအပင္မွမရွိ
စနစ္တက် စီးေမ်ာေနတာ
ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ။
အေမ့အိမ္နဲ႔
ယာေတာနဲ႔
ႃမုိ႔မေစ်းနဲ႔
ဘူတာ႐ုံနဲ႔
သနပ္ခါးပန္းေတြနဲ႔
သတိရတိုင္း
အိမ္မက္ထဲက ငါလန္႔ႏိုးတယ္။

အသက္႐ူလို႔ မ၀ခဲ့
တစ္ခါတစ္ေလ
အဖ်ားက ၁၀၅
ေဟာ့ဒီ ႃမို႔ျပေတာအုပ္ထဲမွာ
မ်က္ႏွာဖုံးေတြ နဲ႔ငါ စကားေျပာေနတယ္.....။

မီးခိုးနံ႔၊ ေညွာ္န႔ံ၊ ကားေအ့ေဇာန႔ံ
မသူေတာ္ေတြရဲ႕ အနံ႔
ညဥ္႔ငွက္ေတြရဲ႕ အနံ႔
မေတာ္ေလာဘေတြရဲ႕ အန႔ံ
အႆျပာရန႔ံ
ရန႔ံေပါင္းစုံ ဖုံးလႊမ္းမြန္းက်ပ္
ၿမိဳ႕ျပက ငါ႔အခန္းေလး
ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ ေပက်ံေနရွာတုန္း...။

မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေနထြက္မယ့္
ေနာက္တစ္ေန႔ ...
ပုံစံခြက္မဟုတ္ေပမယ့္
စီးဆင္းရာ ရွာမေတြ႔ေသးတဲ႔
ျမစ္တစ္စင္း ဟာငါပါ....
စိတ္ကိုႀကိတ္မွိတ္လို႔
နီယြန္မီးေရာင္ ညထဲမွာ
အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ႀကိဳးစားလိုက္ေတာ့
ၾကယ္ေရာင္ေတြ မလင္းတဲ့အဲ့ဒီညမွာ
ငါ....
အိမ္ကို တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္....။

ထြက္ၿပီးသားဆင္စြယ္ ျပန္၀င္ခ်င္၀င္တယ္

21 December 2008

ကြ်န္ေတာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ သို႔မဟုတ္ တကၠသိုလ္ကေန သတင္းဆန္းေလး တစ္ခုၾကားခဲ့ရလို႔ ေျပာျပပါမယ္။ ေကာလိပ္နာမည္လား အရင္တုန္းကေတာ့ GTC ေမွာ္ဘီတဲ့ အခုေတာ့ နည္းပညာတကၠသိုလ္ (ေမွာ္ဘီ) လို႔ေျပာင္းလိုက္ပါၿပီ...။ တကၠသိုလ္ တစ္ခုရဲ႕ အဆင့္ မွီမမွီကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ၿပီး ဆုံးျဖတ ္ၾကေပါ႔ဗ်ာ....။ အဲ့ဒီလို တကၠသိုလ္ ျဖစ္လိုက္ ေကာလိပ္ျဖစ္လိုက္ ေက်ာင္းႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္( တစ္ႏွစ္က က်လို႔ :) ) ...။

ဒီအေတာအတြင္းမွာ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့မယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔အၿမဲရင္ခုန္ခဲ့ရပါတယ္....။ ကိုယ္ေျဖ ထားတဲ့ ရလာဒ္ကလည္းအၿမဲလိုလို တစ္ဘာသာ ေလာက္ကေတာ့ စည္းေပၚမွာ ေရာက္ေနတတ္တာ ကိုး...။ ေအာင္စာရင္းထြက္ရင္ ျဖစ္တတ္တာက စာေတာ္တယ္လို႔ အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ သူေတြလည္း က်တဲ့သူက်၊ B.Tech မပါ၊ BE မပါ နဲ႔ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အရင္တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ EC ေမဂ်ာက ROLL ထိပ္ပိုင္းတစ္ေယာက္ ေအာင္စာရင္းမွာ မပါလာပါဘူး...။ သူကလည္း အပိုင္ေျဖႏိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္
ဆိုေတာ့ အထက္ကို တက္ၾကည့္တဲ့အခါ Code ေျဖတဲ့ေနရာလိုသြားလို႔ပါဆိုၿပီး ေအာင္စာရင္း ျပန္ထုတ္ ေပးပါတယ္..။ သူ႔အေျဖလႊာစာရြက္ကို သူမ်ားက အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး လဲတာလို႔လည္း ျမန္မာျပည္ ထုံးစံအရ ၾကားခဲ့ရပါတယ္..။ ထားေတာ့... ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေရေရရာရာမသိဘူး ဆိုေတာ့...။ ေၾသာ္ ဒီလိုလည္း ျဖစ္တတ္တယ္ဟဆိုၿပီး မွတ္ခ်က္ေတာ့ ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အခု ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္က အတန္းစုံ၊ ေမဂ်ာစုံက ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ပါတယ္...။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္းက်တဲ့သူက်၊ ေအာင္တဲ့သူေအာင္၊ GTI နဲ႔ နားသူနား B.Tech နဲ႔တစ္ခန္းရပ္သူရပ္နဲ႔ေပါ႔..။ ဒီအထိလည္း မဆန္းပါဘူးဆိုေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ Civil ေမဂ်ာက ကေလးေတြက တစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ ေလာက္ က်တဲ့အထဲမွာ Roll ထိပ္ပိုင္းက သူေတြ ေလးငါး၊ေျခာက္ေယာက္ မကပါေနေတာ့ သူတို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းကဒီလိုပါ... ေက်ာင္းကေမဂ်ာေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ Civil ေမဂ်ာက အတြက္အခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေမးတဲ့ပုစၧာေတြက ကိုယ္ရမရ
ဆိုတာ အခန္းျပင္ထြက္တာနဲ႔ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါၿပီ..။ ေျပာရရင္ အမွတ္ျပည့္မျပည့္ေတာင္ တြက္ယူလို႔ရပါတယ္..။ ဒီေတာ့ကေလးေတြကလည္း အျပည့္အ၀ အပိုင္ေျဖထားပါလ်က္နဲ႔ ဒီလိုျဖစ္ရေလျခင္းဆိုၿပီး ငိုယိုတိုင္တန္း ၾကေတာ့ အားလုံးစုၿပီးအထက္ကို တင္ျပတဲ့ အခါ ထုံးစံအတိုင္း Code ျဖည္တာ လိုသြားပါတယ္ ဆိုပဲ..။ အဲ့ဒါနဲ႔ အထက္ကဘာလုပ္ေပးလဲ ဆိုေတာ့ အားလုံးေအာင္ေစသတည္း ဆိုၿပီး ဘဘႀကီးရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ေအာင္စာရင္း ေနာက္တစ္ေစာင္ျပန္ထုတ္လိုက္ေတာ့ Civil ေမဂ်ာ BE တန္းက၁၀၀ % ေအာင္ခ်က္ရသြားပါတယ္..။ ကေလးေတြနဲ႔ မိဘေတြလည္း ၿပဳံးေပ်ာ္သြားႏိုင္တာ မုဒိတာ ပြားစရာပါပဲ...။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားလို႔မရတာက ကမ ၻာေပၚက တကၠသိုလ္လို႔အမည္ခံထားတဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္မ်ားရွိမလားဆိုတာ သိခ်င္တာပါ...။ ခိုင္လုံတယ္လို႔ယူဆရမယ့္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ဘဘႀကီးက အေသးအဖြဲကအစသူပဲေျပာခ်င္၊ဆိုခ်င္ လုပ္ကိုင္ခ်င္ ေနတာတဲ့..။ အေျဖလႊာေတြကိုလည္း သူစစ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က်မွ စစ္ ခိုင္းပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေနၿပီးမွ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ဖို႔နီးလာေတာ့ ေအာင္စာရင္း ထုတ္ရမယ္ Code ျဖည္ Code ျဖည္ဆိုၿပီးလုပ္ပါတယ္ဆိုပဲ...။ ျဖည္ရမယ့္ ရက္ကလည္း ႏွစ္ရက္ပဲ အခ်ိန္ ရလိုက္တယ္တဲ့..။ အဲ့ဒီ ႏွစ္ရက္ အတြင္းမွာ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံးက ေက်ာင္းေပါင္း ၃၃ လား ၃၄ လား ကြ်န္ေတာ္
လည္း မမွတ္မိဘူး .. အဲ့ဒီေက်ာင္းေတြအားလုံးကို ၀န္ထမ္းေတြခမ်ာ အၿပီးျဖည္ရတာပါ...။ ဘဘႀကီးက ရာဇမာန္လည္း ႀကီးတာကိုး..။ အဲ့ဒီေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြခမ်ာ အကုန္ေအာင္ရင္လည္း မေကာင္း ... ၿပီးသင့္ တာေတြကလည္း မၿပီးေသးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေနာက္ေျပာင္က်သလို ေခါင္း၊ပန္း လွန္ၿပီး ေအာင္မေအာင္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကလားမသိ...။ တကယ္က်တဲ့သူေတြက ကိစၥမရွိေပမယ့္... စာေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ေျဖႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔မိဘေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ေတာ့ သြားျပန္ၿပီဟဲ့ ဆိုၿပီး စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ၾကရပါတယ္...။ ျပန္အေအာင္ေပးလိုက္လို႔ေတာ္ေသးတာေပါ႔လို႔ ဆိုေပမယ့္ ဒီကိစၥမ်ိဳးဆိုတာ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ထင္တာပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာက မျဖစ္သင့္တာေတြကလည္း အၿမဲျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့... ဒါေပမယ့္
ေပါ႔ေလ... ဒါေပမယ့္ေပါ႔ ... ဟဲ... ဟဲ..။

ကဲ ဘိုးေတာ္တို႔၊ အဘတို႔ ေရ ပညာေရးျဖင့္ ေခတ္မွီဖြံ႔ၿဖိဳးေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္၊ ပညာတတ္ေလးေတြ ထြန္းေတာ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း စာမ်က္ႏွာေတြ၊ မီဒီယာေတြေပၚမွာ အသံေကာင္း ဟစ္ေနရုံမကပဲ.. ဒါမ်ိဳးေလးေတြ လည္းသတိထားေပးၾကပါလို႔အျပဳသေဘာနဲ႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ...။ က်န္တာေတာ့မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး... သား သား အဲေလ ဖား ဖား ေၾကာက္ေၾကာက္....။

Cheers !

9 December 2008

ေက်ာင္းၿပီးတာက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...။ ဟိုသြားမယ္ ဒီသြားမယ္ ဆိုၿပီး သင္တန္းေတြတက္ေသာ္လည္း အခုထက္ထိ ဘယ္ႏိုင္ငံမွ မေရာက္ေသး ....။ တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က survey အလုပ္တစ္ခုရွိတယ္ လုပ္မလားဟု ေမးသည္။ လခက နည္းလြန္းေသာ္လည္း အေတြ႔အႀကဳံက အဓိကျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လုပ္မည္ဟု ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ေခၚတဲ့ အခ်ိန္အလုပ္စ၀င္ၾကမည္ဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ ေစာင့္ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အလုပ္ ၀င္ဖို႔ေခၚေတာ့သည္။ ေခၚမွာေပါ႔.... သူ႔အေဖက ေျပာေပးတာကိုး... ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အေဖေကာင္းမူ႔ျဖင့္ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ရေလၿပီ။ ၿပီးေတာ့ survey လုပ္ငန္းဆိုတာက အမ်ားစုလုပ္ေနၾကေသာ အလုပ္မဟုတ္သည့္အျပင္ သင္တန္းေတြဘာေတြလည္း သီးသန္႔မရွိ..။ အျခား structure ေတြဘာေတြကေတာ့ သင္တန္းေတြရွိသည္။

အလုပ္က နယ္ကိုအခ်ိန္မေရြးထြက္ေနရမည္ဟု ေျပာသည္။ နယ္ကိုထြက္ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ထုံးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံကာ ႏႈတ္ဆက္ပြဲလုပ္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒီလုိမ်ိဳး...ျဖစ္သည္။ အၿမဲမဟုတ္ ေသာ္လည္း ေသာက္စရာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွာတတ္ၾကသည္။ ေသာက္ပြဲၿပီးခါနီး ၾကေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ခြက္ကို ခ်ီးယားစ္က လုပ္ကာ သိမ္းၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တိုင္ေပးလိုက္တဲ့ ဆုေတာင္းသံကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်သြားသည္။ သူလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း DSA ကေကာင္ေတြဆီက ၾကားတာလို႔ေျပာပါသည္။ ဟိုဘိုးေတာ္ေလးေတြက ဘယ္ကၾကားလာတာလား ထြင္လိုက္တာလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းမသိ....။ ဆုေတာင္းပုံက ဒီလိုပါ...။

ေနာင္ဘ၀ကို အေမရိကန္စစ္သား
ကိုရီးယား ေယာက်ာၤး
ျမန္မာလူႀကီးသား ျဖစ္ပါေစ...

တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့ေလ... ကိုယ္လုံးကိုယ္ထည္၊ရုပ္ရည္ရူပကာနဲ႔ ပါ၀ါေလးက ပါရွိေနေတာ့ သေကာင့္သားေတြချမာလိုခ်င္ၾကမွာေပါ႔....။
ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေတြးမိၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔ဆုေတာင္းအား ေလးေၾကာင္းျပည့္ေအာင္ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္း ထပ္ထည့္လ်င္ ပိုၿပီးေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံသြားမည္ အႀကံျပဳၾကကာ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္း ထပ္မံျဖည့္စြက္လိုက္သည္...။

ေနာင္ဘ၀ကို အေမရိကန္စစ္သား
အဂၤလန္ေဘာလုံး သမား
ကိုရီးယား ေယာက်ာၤး
ျမန္မာလူႀကီးသား ျဖစ္ပါေစ...

ကဲ... ဘယ္ေလာက္ျပည့္စုံသြားၿပီလဲ...။ ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္တဲ့ ေယာက်ာၤးေလးေတြလည္း ခ်ီးယားစ္လုပ္ခ်င္ၾကလား.....။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခြက္ေလာက္....။

Cheers !

(မွတ္ခ်က္.... မိန္းကေလးမ်ားလည္း ေနာင္ဘ၀ ေယာက်ာၤးေလးျဖစ္လ်င္ ထိုကဲ့သို႔ျဖစ္ေစရန္ ဆုေတာင္း ႏိုင္ပါသည္)

ဒီဇင္ဘာ အက္ေဆး

3 December 2008

ျမဴေတြေ၀ေနတဲ့ ရန္ကုန္မနက္ခင္း

နာဂစ္ ၀င္ေမႊသြားေသာ ရန္ကုန္တြင္ ဒီႏွစ္ေဆာင္းက ၀င္ေနက်ပုံမွန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေအးတာကေတာ့ ေနာက္က်သည္။ထိုအေၾကာင္းသည္ ရာသီဥတု ေဖါက္ျပန္မူ႔ေၾကာင့္ ဟုတ္မဟုတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မသိ ေသာ္လည္း ႏို၀င္ဘာလတြင္ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္မွ်သာ ေအးကာ လကုန္ခါနီးႏွင့္ ဒီဇင္ဘာ ေရာက္ေသာအခါမွ ေဆာင္းေရာက္ၿပီဟု ပီပီျပင္ျပင္ေျပာဆိုႏိုင္ေလသည္။ အေအးေနာက္က်ျခင္း၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေရာင္းရမည္ဟု အားခဲထားေသာ အေႏြးထည္မ်ား ဆိုင္ေပၚတြင္ ၾကာရွည္စြာ
ေနလိုက္ၾကရေလသည္။ ေဆာင္းေရာက္မည္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေသာ ျမန္မာျပည္မွ ရက္ပ္ပါမ်ားကေတာ့ ႏို၀င္ဘာလ ဆန္းမွစတင္ကာ ေခါင္းစြပ္အေႏြးထည္မ်ား၀တ္ဆင္ လမ္းသလားလာၾကသည္။ ဒီဇင္ဘာ လတြင္ေတာ့ ေဆာင္းသည္ ပိုမိုေအးလာသည္။

ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက အပန္းေျဖခရီးမ်ားထြက္ၾကေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္သူမ်ားကေတာ့ မိမိတို႔ အိမ္တြင္သာ ေန၍ အေအးဒဏ္ကို အံတုေနၾကသည္။ ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္ကေတာ့ ကမ ၻာေပၚမွာ အေႏြးထည္မလုံေလာက္တဲ့ အေအးပိုင္း ေဒသသားေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲလို႔ စစ္တမ္းေကာက္ယူဖို႔ ဘယ္သူမွစိတ္ကူးမေပၚဖူးေသးဘူးနဲ႔တူတယ္ဟု သူ႔ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေရးဖူးသည္။ ထိုအျမင္ကို ကြ်န္ေတာ္သေဘာက်ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ အေအးပိုင္းေဒသမွ ကေလးငယ္တစ္ခ်ဳိ႕ အေႏြးထည္မလုံေလာက္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ျမင္ဖူးပါသည္။ ကေလးငယ္မ်ားမွမဟုတ္ လူႀကီးမ်ားသည္
ပင္ အေႏြးထည္မလုံေလာက္ေသာေၾကာင့္ မီးပုံမ်ားဖြဲ႔ကာ မီးလႈံ၍ အေႏြးဓါတ္ယူၾကပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေဆာင္းသည္အေႏြးထည္မရွိသူမ်ားအား မီးလႈံခြင့္ေတာ့ ေပးထားမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ မီးလႈံခြင့္ပင္ မရွိေသာသူမ်ားလည္း ရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္လည္း သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္ျဖင့္ အေအး သက္သာ ေစရန္ ႀကံဖန္ၾကေပလိမ့္မည္။

ေအးတယ္ဆိုတာ ပူတာထက္အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ဟု ဆိုသူမ်ားအား ေတာင္၀င္ရိုးစြန္းတြင္ သြားေရာက္ ေနထိုင္ၾကရန္ ကြ်န္ေတာ္အႀကံျပဳလိုပါသည္။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အကြ်ံျဖစ္ျခင္းသည္ မေကာင္းေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အသိဥာဏ္မ်ားက ေယဘူယ်လက္ခံထားၾကေပသည္။ ေႏြရာသီတြင္ ပူလြန္းေသာေၾကာင့္ ေနကိုက်ိန္ဆဲတတ္ၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ေဆာင္းမနက္တြင္ေတာ့ ေနျခည္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ ၾက၏ ။ ထူထဲေသာ ျမဴမ်ားအား ထိုးထြက္ေနရေသာ ေနေရာင္မွအေႏြးဓါတ္ကို ခံစားရျခင္းသည္လည္း သဘာ၀တရားထံမွရေသာ လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ့ ေနလို႔ေကာင္းရုံမွ်သာ ေအးပါသည္ဟု ရန္ကုန္သားျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ကဆိုခ်င္ပါသည္။ နည္းနည္းေအးမည္ဟု ဆိုသည္ႏွင့္ အင္းလ်ားကန္တြင္ အေႏြးထည္ လွလွ ေလးမ်ား ၀တ္ဆင္ထားေသာလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား စည္ကားလာသည္။ ယခုဒီဇင္ဘာလတြင္ ပိုမိုအစည္ကား ဆုံးျဖစ္ကာ တက္ႁကြလန္းဆန္းေနေသာရန္ကုန္ေဆာင္း ပန္းခ်ီကားအား အင္းလ်ားကန္ေဘာင္တြင္ ထင္ရွားစြာေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားထဲတြင္က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားသာမက ဖက္ရွင္ျပရန္အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္သူလူငယ္မ်ားလည္း ပါ၀င္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕ဆို ေဆာင္းမနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္ရန္အတြက္ သီးသန္႔အ၀တ္အစားမ်ားပင္ ၀ယ္ၾကေလသည္။ မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္မည္ဆိုလ်င္ အားကစားဖိနပ္ေလးလည္း ၀တ္မွရႈွိးက်မည္ဟု အမ်ားစုကယူဆၾကသည္။ ၀ယ္ႏိုင္သူမ်ားက Addidas၊ Niki အစရွိေသာ ဖိနပ္မ်ားႏွင့္ မတတ္ႏိုင္သူပင္လ်င္ စက္မူ႔(၁) ကထုတ္ေသာ ကင္းဘတ္ဖိနပ္အျဖဴမ်ားေတာ့ ၀တ္ဆင္တတ္ၾကသည္။ ၾကည့္တတ္မယ္ဆိုပါက အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ ႀကီးသည္လည္း ေဆာင္းရာသီဖက္ရွင္က်င္းပရာCatwalk ေလွ်ာက္လမ္းႀကီးျဖစ္ေနေလသည္။ ကန္ေဘာင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကေသာ ေကာင္မေလးမ်ား အလြန္လွၾကပါေပသည္။

ေဆာင္းသည္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သူမ်ားအတြက္လည္း စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးရာအခ်ိန္သမယ ျဖစ္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္သိေသာသီခ်င္းေရးဆရာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဆာင္းအေၾကာင္းသီခ်င္းေရးရန္ မနက္ဖက္ ေစာေစာထက လမ္းေလွ်ာက္သည္ဟုဆိုသည္။ ေဆာင္းအေၾကာင္း၊ ႏွင္းအေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ၾကေသာ သီခ်င္းမ်ားသည္ လည္း ဒီဇင္ဘာတြင္ နားေထာင္၍ ပိုေကာင္းေနသည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္လည္း ေဆာင္းမနက္အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အေဖၚျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ႀကိဳက္ျခင္းမရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မူ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းတစ္ခြက္က ပိုမိုသင့္ေလ်ာ္သည္ဟုထင္သည္။
မနက္ဖက္ထေျပးၿပီး အိမ္အျပန္တြင္ လမ္းမွာေတြ႔ေသာ ေခါင္းထုိးသည္ထံမွ ဆီထမင္းႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ေသာ ေဆာင္းဓေလ့တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ အိမ္မွ ငါးရ႔ံေျခာက္ဖုတ္၊ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္ အစရွိသည္တို႔ႏွင့္သာတြဲစားလိုက္ပါက ပိုမိုျပည့္စုံေသာေဆာင္းတြင္း မနက္စာ ျဖစ္သြားတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အေမက မနက္ေစာေစာထကာဆီထမင္းထိုး ေပးတတ္သည္။ ႏွမ္းေထာင္းမ်ားမ်ား၊ ဆီသန္႔သန္႔၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ သို႔မဟုတ္ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္ႏွင့္အေမစီစဥ္ေပးေသာ ဆီထမင္းအား စားရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုမနက္စာအား မည္သည့္နတ္သုဒၶါႏွင့္မွ မလဲဟု အခိုင္အမာ ဆုိ၀ံ့ပါ၏ ။

ရန္ကုန္မွ ခရီးထြက္သူအမ်ားစုသည္ ရန္ကုန္တြင္ေအးေသာ္လည္း ပို၍ေအးေသာ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားသို႔ ခရီးထြက္ၾကျခင္းမွာ စဥ္းစားၾကည့္လ်င္ဆန္းၾကယ္သည္။ က်ိဳက္ထီးရိုးသည္ ပိုမိုေအးေသာ္လည္း ေတာအရိပ္ ေတာင္အရိပ္က သာယာသည္။ ရန္ကုန္မွေန၍ ခရီးလမ္းကလည္း နီးသည္။ သို႔ေသာ္ က်ိဳက္ထီးရိုး မေရာက္ဖူးေသာ ရန္ကုန္သားအမ်ားအျပား ရွိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အားလည္း ေဆာင္းတြင္းတြင္ မည္သည့္ေနရာသို႔ခရီးထြက္လိုပါသနည္းဟုေမးပါက က်ိဳက္ထီးရိုးဟုပင္ေျဖေပလိမ့္မည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္နီးေသာေၾကာင့္ လမ္းစရိတ္ကလည္း သင့္ေလ်ာ္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုးမွ ေဆာင္းမနက္ ခင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ပါသည္။ ရင္ျပင္ေတာ္ ေတာင္ေစာင္းေပၚရွိ ခုံတန္းေပၚတြင္ ထိုင္ကာ အေ၀းတစ္ေနရာသို႔ စိတ္ကူးမ်ားရြက္လြင့္ေနရျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ႏႈးပါသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ
ေလအား ရႈသြင္းရင္း မလတ္ဆတ္ေသာ နီကိုတင္းမ်ားအား အဆုတ္ထဲျဖည့္သြင္းကာ အေတြးထဲေျမာ ေနရျခင္းျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ပိတီတစ္ခု ရရွိတတ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာက ေနလို႔ထုိင္လို႔၊ အိပ္လို႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာဟု ဆိုက္ေဘးရီးယားသား တစ္ေယာက္အားသြားေျပာပါက စိတ္ဆိုးေကာင္း ဆိုးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္သားျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အားလာေျပာပါမူ ဟုတ္ပါေပ သည္ဟု ေထာက္ခံမိေပမည္။ဒီဇင္ဘာသည္ ေအးခ်မ္းျခင္းနိမိတ္ပုံမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနပါသည္။ ေနရထိုင္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေသာေၾကာင့္ ရန္ကုန္သူ၊ ရန္ကုန္သားမ်ား လန္းဆန္းေနၾကသည္။ ဒီဇင္ဘာဟု အမွတ္ရေစေသာ အခ်က္မွာ ေရွာ့ပင္းေမာမ်ား စတိုးဆိုင္ႀကီးမ်ား တြင္ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား အနီေရာင္လႊမ္းကာ ခင္းက်င္းေရာင္းခ်ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏွစ္ကူး၊ ကရင္ႏွစ္ကူး၊ ရွမ္းႏွစ္ကူး၊ ယုတ္စြအဆုံး တရုတ္ႏွစ္ကူးသည္ကိုပင္ လိုက္ေပ်ာ္ေနၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳး
မ်ားသည္ ခရစ္ႏွစ္ကူးအတြက္လည္း မည္သို႔ေပ်ာ္ၾကမည္ဟု စဥ္းစားၾကျပန္သည္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာထား ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအး ဒီဇင္ဘာတစ္ညအား ႏွစ္ကူးအေၾကာင္းျပကာ အယ္လကိုေဟာေႏြးေႏြး ျဖင့္ ျဖတ္သန္းခြင့္ရေလသည္။

ထိုအရာမ်ားထက္ပို၍ ဒီဇင္ဘာတြင္ အေကာင္းဆုံးရရွိေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခုမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ အိပ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မ်ားပိုလွ်ံေနေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္း ကလိုလည္း က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္တာေတြဘာေတြ လုပ္မေနေတာ့ပဲ မနက္ ခုႏွစ္နာရီ၊ ရွစ္နာရီေက်ာ္သည္အထိ အိပ္ယာထဲတြင္ေကြးေနလိုက္သည္။ တကယ္လို႔ သင့္တင့္တဲ့ အေႏြးဓါတ္ရတဲ့ ေစာင္ တစ္ထည္လည္းရွိမယ္၊ ခင္ဗ်ား စိတ္ထဲမွာလည္း အပူအပင္ေတြနည္းေနမယ္၊ မနက္ေစာေစာ ထစရာ အေၾကာင္း လည္း မရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္းတစ္ခုခုမွာ ေနျမင့္တဲ့အထိ ေကြးေနၾကည့္ပါ ဟုအႀကံျပဳလိုပါသည္။ အေရးပါေသာ မဟာလူသားမ်ား၊ တာ၀န္ယူရမူ႔ႀကီးက်ယ္ေသာ လူမ်ားႏွင့္ အလုပ္တာ၀န္မ်ားပိေနေသာ သူမ်ားကေတာ့ ဒီဇင္ဘာမနက္တြင္လည္း အလုပ္မ်ားေနဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဘာမွမဟုတ္ေသာ၊ အပ်င္းထူေသာ၊ သာမာန္ထက္ပင္ အပ်င္းထူေသာ၊ ဖ်င္းေသာ ကြ်န္ေတာ္လို အညၾတ ရလူသားကေတာ့ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္းတစ္ခ်ိဳ႕တြင္ ေနဖင္ထိုးသည္အထိ အိပ္ေပ်ာ္ခြင့္ရေနပါသည္။ ထိုအတြက္ လက္ရွိအခ်ိန္အား ပိုင္ဆိုင္ ေနေသာ ဘ၀အား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ အိပ္ေပ်ာ္၍ ေကာင္းေသာ လမ်ားထဲတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

အဆိပ္မခတ္ ၾကပါနဲ႔ ...

29 November 2008


အင္တာနက္ေပၚက စာေရးသူ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ မွားရင္ေတာ့ ၀ိုင္းတြယ္လိုက္ၾကတာ ေသာက္ေသာက္လဲပါပဲ။ အခုလိုစာမူခြင့္ျပဳခ်က္ေတြ၊ စာေပစိစစ္ေရးေတြနဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ မီဒီယာေတြက မွားရင္ေတာ့ ဘယ္သူေတြက တာ၀န္ယူမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ဒီစာက ႏို၀င္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔ထုတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ သတင္းဂ်ာနယ္မွာပါလာတာပါ။ ပုံကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့ အတိုင္းကြ်န္ေတာ့္ တူမေတာ္ႀကီး Dream ကေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ ဆိုၿပီး သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ပုံေတြပါ။ ဒီကတည္းက ဘေလာ႔ဂ္ဂါအားလုံးက photo effect ဆိုၿပီး နားလည္မွတ္ခ်က္ ခ်ထားတဲ့ပုံပါ။ သာမာန္လူၿပိန္းေတြေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္
ထားတဲ့ ပုံေတြကို တကယ္ပဲရွိသေယာင္ေယာင္ေရးၿပီး ဘာသာေရးရႈ႔ေထာင့္ကေနပါ လိုရာဆြဲသြင္းသြားတဲ့ စာေရးသူ ျမနန္းရွင္ဆိုသူကို တကယ္ပဲ အံၾသမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ာနယ္တိုက္က တာ၀န္ရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလုံး....။ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔က အဆင့္ျခင္း မိုးႏွင့္ေျမ မကကြာျခားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၀ါသနာအရ ဘေလာ႔ဂ္ေပၚတက္ကာ သတင္းေတြ၊ ရသေတြ၊သုတေတြ ေရးၾကေသာ္လည္း တာ၀န္ယူမူ႔ျခင္းက ကြာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး၊ ကိုယ့္စာကိုယ္ေရးေနၾကတာပါ။ စာမူခတို႔ဘာတို႔လည္းမရွိ၊ ဖတ္တဲ့သူကလည္း တစ္စုံတစ္ရာ အခေၾကးေငြေပးစရာမလိုပဲ ဖတ္လို႔ရတဲ့
ဘေလာ့ဂ္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသိဥာဏ္ အမွားေတြ မေပးမိေအာင္လို႔ သတိထားၾကတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းကေရးေနရေပမယ့္ ကိုယ့္စာကိုယ္ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံး မွန္ကန္ေအာင္တာ၀န္ယူၾကရပါတယ္။

အခုေတာ့ ပရိတ္သတ္ဆီက ပိုက္ဆံလည္းယူတယ္။ ၀ိုင္း၀န္း တည္းျဖတ္ လုပ္ေဆာင္ေနသူေတြကလည္း တစ္ပုံႀကီး၊ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာမ်ားကလည္း စာနယ္ဇင္းေလာကမွ သိကၡာနဲ႔ ေနလာသူေတြက ဒီလိုစာမ်ိဳးကို သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာ တင္ခြင့္ေပးလိုက္တာဟာ တကယ္ေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို အဆိပ္ခတ္လိုက္တာပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဖြလိုက္တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ..။ကြန္ျပဴတာနဲ႔ photo effect အေၾကာင္းနားလည္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပလူတန္းစားအတြက္ အေရးမႀကီးေပမယ့္ ဒီပညာရပ္ေတြ၊ သေဘာတရား ေတြကို နားမလည္တဲ့ နယ္ကလူေတြအတြက္ဆို ဒီဓါတ္ပုံနဲ႔ စာေတြကိုပဲ အတည္ႀကီးမွတ္သြားၿပီး စာေပအဆိပ္သင့္သြားမယ္
ထင္ပါတယ္။ ဒီစာပုိဒ္ကို သတင္းလိုေရးတဲ့ စာေရးသူရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကံစြမ္းအားေၾကာင့္ ရုပ္၊နာမ္ေတြဟာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းကို ေရးသားတဲ့အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းပါတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ေပမယ့္ ဒီလို ပုံမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို မလိမ္ညာသင့္ပါဘူး....။ ၾကည့္ရတာ ဂ်ာနယ္က လူႀကီးမင္းေတြကလည္း မရွိဘူးဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ထည္႔ေပးၿပီး၊ ေနာက္တစ္ပတ္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ပတ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္ၾကမွ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ ဘာေတြဆိုၿပီး သတင္းတစ္ပုဒ္ထပ္ေရးမလို႔နဲ႔ တူပါတယ္....။ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ... ပိုက္ဆံလည္းေပးရေသးတယ္...။ အဆိပ္လည္း ခပ္ခံရေသးတယ္..။
ကြ်န္ေတာ္တို႔မွားရင္ေတာ့ ၀ိုင္းအာၾကေပါ႔...။ ခင္ဗ်ားတို႔မွားေတာ့ .... ေတာင္းပန္ျခင္း၊ရွင္းလင္းျခင္းဆိုၿပီး သတင္းတစ္ပုဒ္ ထပ္ေရးေပါ႔...။ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာမွာ.... စာေတြျပည့္ဖို႔ မပူရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္မ်က္ေခ်းေလး လည္း ကိုယ္ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ၾကဦး ဆရာတို႔ေရ...။

ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ တူမႀကီး ဒရင္းေရ ညည္းေမးတဲ့ သူက ဘယ္ကလဲဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္း ဒီစာေရးသူက ပဲေျဖထားတယ္ကြယ့္။စာထဲက စာလုံးေပါင္းအတိုင္းကေတာ့ အီရွန္ႏိုင္ငံသား၊ ပါရွန္းလူမ်ိဳးဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အီရွန္ႏိုင္ငံဆိုတာကိုလည္း ေမာင္ဖားႀကီးအေနနဲ႔ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတာေၾကာင့္ စာျပင္ဆရာေတြလက္စြမ္း ျပလို႔ အီရန္ကေန အီရွန္ျဖစ္သြားတာ တူပါတယ္ကြယ္။ဒီလိုအီရွန္ အဲေလ အီရန္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ ရွိေနတာကို အမာဒီနီဂ်က္ တို႔ေတာ့ ဂုဏ္ယူေနမလား ဒါမွမဟုတ္ အလႅာရဲ႕ အျပစ္ေပးမူ႔လို႔ ေတြးေနေလမလားပဲ...။ တကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလီခါမန္ႏိုင္း ေတာင္ နာမည္က်သြားဖုိ႔ အလားအလာ
ရွိေနတယ္....။ ကိုအီရန္သားေရ.... ခင္ဗ်ားလည္း solid ဂီတာေတြ၊ ကီးဘုတ္ေတြ၊ ကြန္ျပဴတာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္မေနနဲ႔ဦး၊ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေျခအေနနဲ႔ လည္းလိုက္ေလ်ာညီေထြေအာင္ေနဦးဗ်...။ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ အိမ္သာ ကမုတ္ခြက္ေပၚ ကပုံကိုၾကည့္ၿပီး တရားယူတတ္တဲ့သူေတြက သနားစရာ၀ဋ္ေကာင္လို႔ ေျပာေနၾကေလရဲ႕ ဗ်ိဳ႕.......။

Ten Things I Hate About Myself

26 November 2008

တစ္ေန႔တစ္၌ ကြ်ႏု္ပ္သည္ မိမိ၏ ဘေလာ့ဂ္ကို၀င္ခိုက္ အလြန္တရာ အၿငိမ္မေနေသာ ဟန္သစ္ၿငိမ္ဟု အမည္ရသည့္ဘေလာ့ဂ္ဂါ အစ္ကိုႀကီး ဟန္သစ္ၿငိမ္သည္ မိမိကိုယ္ကို မုန္းသည့္အခ်က္ ၁၀ ခ်က္ဟူေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ tag ရာတြင္ကြ်ႏု္ပ္သည္ မိမိကိုယ္ကို အမွန္တကယ္အားျဖင့္ မုန္းတီးလြန္းလွ ျခင္းမရွိေသာ္ လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမႀကိဳက္ေသာ အခ်က္မ်ားအား စဥ္းစားမိၿပီးလွ်င္ ၁၀ ခ်က္မက မ်ားျပားလွေသာ္လည္း tag ျခင္းထုံးဓေလ့အရ ပိုၿပီးစကားရွည္ရန္ မသင့္ေလ်ာ္သျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတီးေသာ အခ်က္မ်ားထဲမွ ၁၀ ခ်က္အား selection ထုတ္ႏႈတ္ကာ Ten things I hate about myself ဟူေသာ အမုန္းစာရင္းကို ျပဳစုလိုက္ေလသည္။

ကြ်ႏု္ပ္သည္ ငယ္စဥ္က လူအမ်ားက အနည္းငယ္မွ် ျပစ္တင္ေျပာဆိုရုံေလာက္ျဖင့္ ငိုေႁကြးတတ္ၿပီး၊ အရြယ္ေရာက္လတ္ေသာ္ထိုအက်င့္မွာ ေလ်ာ့ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္လည္း၊ လူတို႔၏ စကားသံမ်ားအား တစ္ခါတစ္ရံ မိမိကို အျပစ္တင္ေျပာေလသည္လားဟု အထင္ေရာက္မိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုအရာသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုယ္ကြ်ႏ္ုပ္ သံသယ ႀကီးလြန္းျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သံသယႀကီးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္ကို မုန္းတီးလွပါသည္။

သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားထံမွ ပိုက္ဆံေခ်းတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ျပန္ဆပ္ရာတြင္မူ အလြန္ႏွေျမာ တြန္႔တိုတတ္ပါသည္။တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယုံၾကည္၍ ေခ်းေသာသူကို ထိုကဲ့သို႔စိတ္မ်ိဳးထားရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္းသိေသာ္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္သည္ျပန္ဆပ္ခါနီးတိုင္း ထိုကဲ့သို႔စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ေပၚတတ္ပါသည္။ ထိုအက်င့္ကိုလည္း မုန္းပါသည္။( ထိုအက်င့္ကို မုန္းေသာေၾကာင့္ ျပင္မည္ဟု ယတိျပတ္ ဆုံးျဖတ္ ေနေသာေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္အား ပိုက္ဆံခ်ည္းလိုသူမ်ား ဤေနရာတြင္ စာရင္းေပးသြင္းႏိုင္ပါသည္။
ဤကား.... စကားခ်ပ္)

လူအမ်ားသည္ မိမိထက္ အသက္အရ၊ ၀ါအရ ႀကီးေသာ သူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာဆိုဆက္ဆံရာတြင္ အရိုအေသ ေကာင္းမ်ားေပးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မလႊဲမေရွာင္သာ၍ ကိုယ္မၾကည္ညိဳသူမ်ားအား ေလးစားသမူ႔ျပဳရရာတြင္ စိတ္ညစ္ညဴးၾကမည္ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္လည္း ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မ်က္ႏွာႀကီးအား ၿဖီးထား၍ အလြန္ပင္ ဟန္ေဆာင္ေနရေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ ဟန္ေဆာင္ရျခင္းမ်ိဳးကို မုန္းပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ေနသည့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာစပ္ၿဖီးၿဖီး ႀကီးအားလည္း ေတြးမိသည္ႏွင့္ ေအာ့ႏွလုံးနာကာ အလြန္မုန္းတီးမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္ မည္သို႔မွ် မတတ္ႏိုင္ပါ။ ဘ၀သည္ ဟန္ေဆာင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဖုံးအုပ္ထားေသာ ကပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေပသည္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေအာင္ပြဲခံလွ်င္ ယမကာသည္လည္း ကြ်ႏု္ပ္တို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားတြင္ မပါမျဖစ္ ျဖစ္လာသည္။ အလြန္အကြ်ံေသာက္မိေသာေၾကာင့္ အရက္နာက်ကာ အရက္ကိုမုန္းတီးသြားေသာ္လည္း ထိုစိတ္မွ ခဏပင္ျဖစ္လွ်က္ ေနာက္ေန႔ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ ပြဲလမ္းတစ္ခုရွိသည္ႏွင့္ ျပန္လည္ေသာက္ရန္ လက္မေႏွးေသာေၾကာင့္ မုန္းတီးရမည့္အရာမွာ မျပတ္သားေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္သာျဖစ္ေလသည္။

ကြ်ႏု္ပ္ဘ၀တြင္ ကြ်ႏု္ပ္အား သန္႔စင္ေသာ ေစတနာျဖင့္ ေမတၱာထားသူမ်ားရွိေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္စိတ္ အလိုမက်သည္ႏွင့္ ထိုသူမ်ားအား ျပစ္တင္ေျပာဆိုလိုစိတ္မ်ားျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထိုေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း အၿမဲေနာင္တရ၍ ျပစ္မွားမိေသာ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္အား မုန္းတီးမိပါေတာ့သည္။

မိုးနည္းနည္းေအးသည္ႏွင့္ သို႔မဟုတ္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္သည္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ေက်ာက္ကပ္သည္
အၿမဲလိုလို ဒုကၡေပးေလ့ ရွိသည္။ တစ္ေန႔တစ္၌ ရည္ရြယ္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အား ကားမွတ္တိုင္တြင္ စကားေျပာေနခိုက္ သူမကလည္း ကြ်ႏု္ပ္အား ထို႔ေန႔တြင္မွ ထူးထူးျခားျခား မ်က္ႏွာသာ ေပးကာ ရႊင္လန္းဖြယ္စကားမ်ား ျပန္လည္ေျပာၾကားေနတုန္း ကြ်ႏု္ပ္သည္ ဆီးအလြန္သြားခ်င္လာေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခဏေနာ္ဆိုကာ အနီးအနားမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ကိစၥေျဖရွင္း ၿပီးေနာက္ ကားမွတ္တိုင္သို႔ ျပန္လာရာတြင္ သူမကို မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ မွီရာ ကားတစ္စင္းႏွင့္ ထြက္သြားျခင္းျဖစ္ေပသည္။
ဇာတ္လမ္းေကာင္းခ်ိန္မွ ဒုကၡေပးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ေက်ာက္ကပ္အား မုန္းတီးမိပါေတာ့သည္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မၾကာခဏဆိုသလိုပင္ အရႈံးမ်ားႏွင့္ရင္ဆိုင္ရေလ့ရွိေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အရႈံးမ်ားကို မုန္းတီးျခင္း မရွိေသာ္လည္း အထင္ႀကီးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္ကိုမူ အလြန္မုန္းတီးမိပါသည္။

ကာလသုံးပါး၊ အရိပ္သုံးပါး၊ ေလာကသုံးပါး အစရွိေသာ သုံးပါးေသာ တရားမ်ားကို နားမလည္ပဲ ၀င္လွ်ာရွည္ တတ္ေသာေၾကာင့္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ မ်ားျဖစ္ရာတြင္ လွ်ာရွည္မိေသာ ကိုယ့္ပါးစပ္အား ကိုယ္ပိတ္ရိုက္ခ်င္ စိတ္ပင္ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ထိုပါးစပ္ အားေျပာခြင့္ေပးေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဦးေႏွာက္ေသးေသးကိုလည္း မုန္းတီးပါသည္။

အခ်ိန္ကို အေကာင္းစား ၀ုိင္တစ္ခြက္လို ဇိမ္ခံေသာက္သုံးတတ္ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုအက်င့္ေၾကာင့္ပင္ ရထားမ်ားတစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း ၀င္လာကာ လူအမ်ားကလိုရာထြက္သြားၾကေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္မွာမူ ဘူတာရုံထဲတြင္သာ ရပ္လ်က္ က်န္ခဲ့ပါသည္။ အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးမိသည္ဟု ေနာင္တမ်ားရလာေသာအခါ ယေန႔ကြ်ႏု္ပ္သည္ မေန႔ကကြ်ႏု္ပ္ကို မုန္းတီးမိပါ ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ျဖဳန္းေသာ အက်င့္ကေတာ့ ယေန႔အထိ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးေပရာ ယေန႔အခ်ိန္ျဖဳန္းမိေသာ ကြ်ႏု္ပ္ကို မနက္ျဖန္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္က မုန္းတီးေကာင္းမုန္းတီးမိေပလိမ့္မည္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတီးေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္ ေနာင္တမ်ားအျပည့္ျဖင့္ မုန္းတီးေသာ ကိစၥမွာ ရိုးသားမူ႔ကို သစၥာေဖါက္မိျခင္းျဖစ္သည္။ နာမည္အတြက္၊ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္၊ ေက်ာ္ၾကားမူ႔အတြက္ ရိုးသားျခင္းကို သစၥာေဖါက္ မိခဲ့ေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ထိုအျပဳအမူအတြက္ လြန္စြာရွက္ရြံ႔သည့္အျပင္ ထိုအက်င့္ဆိုးႀကီးအားလည္း အလြန္မုန္းတီး ပါသည္။ သစၥာေဖါက္ခဲ့သမွ် အျဖစ္မ်ားတြင္ အႏုပညာအား သစၥာေဖါက္ခ်င္ေသာ စိတ္ဓါတ္ဆုိးႀကီးအားလည္းအမုန္းတီးဆုံးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ဤကား ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္ မုန္းတီးေသာ အခ်က္မ်ားထဲမွ ၁၀ ခ်က္အား ေရြးခ်ယ္ေဖၚျပျခင္း ျဖစ္ကာ tag တို႔၏ ထုံးစံဓေလ့ အရ မည္သူ႔ကို ဆက္လက္ tag ရမည္နည္းဟု စဥ္းစားမိလတ္သည္ရွိေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေအာက္ပါသူတို႔အား ေတြးေတာမိေလသည္။

ပေလြအိပ္မက္

25 November 2008


"ေရာ့၊ ဒီမွာ" ကြ်န္ေတာ့္အေဖက ဆင္စြယ္ပေလြငယ္တစ္ေခ်ာင္းကို ေပးရင္းေျပာပါသည္။

"ဒီဟာကိုယူ ဒီပေလြကိုမႈတ္ၿပီးရပ္ေ၀းေျမျခားက လူေတြကိုေဖ်ာ္ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ အေဖအိုႀကီးကို မေမ့နဲ႔ေပါ႔ကြာ။ မင္းကမ ၻာေလာကႀကီးကို ထြက္ၾကည့္ၿပီး အသိပညာရရွိဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီကြယ္။ ငါဟာမင္းအတြက္ ဒီပေလြကို ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ မင္းကတျခားဘယ္အလုပ္ကိုမွ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဘူး။ အၿမဲတမ္းသီခ်င္းေတြကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔သာ ေသခ်ာပါေစ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္က မင္းကိုေပးလိုက္တဲ့လက္ေဆာင္မြန္ဟာ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္"

ကြ်န္ေတာ့္အေဖသည္ ဂီတအေၾကာင္းကို သိပ္နားမလည္ပါ။ သူသည္ ပညာရွင္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါ၏ ။ သူကကြ်န္ေတာ္လုပ္စရာရွိသမွ်မွာ လွပေသာဤပေလြငယ္ကို မႈတ္ရန္ႏွင့္ ဒါဆိုလွ်င္ပင္ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီ ဟု ထင္ျမင္ယူဆထားေလသည္။ကြ်န္ေတာ္သည္ သူ႔ကိုလွည့္ျဖားလိုစိတ္မရွိပါေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေက်းဇူးတင္စကားမ်ားေျပာဆိုၿပီးေနာက္ ပေလြငယ္ကိုအိတ္ထဲ ထည့္ကာ ခရီးထြက္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေတာင္ၾကားရပ္၀န္းေဒသထဲမွာ လယ္ေတာစက္ရုံႀကီးအထိသာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ကြ်မ္း၀င္မူ႔ ရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဤမွအလြန္၌ ကမ ၻာေလာက စတင္ပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္အႀကီးအက်ယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါ၏ ။ ပ်ားငယ္ေလး တစ္ေကာင္သည္ ပ်ံသန္းလာရာမွ ေညာင္းညာလာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အကၤ် ီလက္ေပၚမွာလာနားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူ႔ကိုေခၚလာခဲ့သည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ေနာင္အခါ ပထမ ဦးဆုံးရပ္ နားသည့္ ေနရာေရာက္ရွိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားကို အိမ္သို႔ျပန္ပို႔ ေပးမည့္ သံေတာ္ဆင့္တစ္ဦး ရရွိမည္ျဖစ္ေလသည္။

ေတာအုပ္မ်ားႏွင့္ ျမက္ခင္းမ်ားက လမ္းခရီးတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအေဖၚျပဳၾကသည္။ ျမစ္ျပင္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာရႊင္ျမဴးစြာ ေျပးလႊားေနေလသည္။ သစ္ပင္မ်ား ႏွင့္ ပန္းမ်ား၊ ေကာက္ႏွံမ်ား၊ သီးပင္ခ်ဳံပုတ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကိုစကားဆိုၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ ေတးသီခ်င္းကိုပင္ သူတို႔ႏွင့္အတူ လိုက္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဇာတိေျမမွာကဲ့သို႔ပင္ သူတို႔သည္ကြ်န္ေတာ့္ကိုနားလည္ၾကေပသည္။ သီခ်င္းဆိုမူ႔ေၾကာင့္ ပ်ားငယ္ႏိုးလာသည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ပုခုံးေပၚသို႔ ျဖည္းျဖည္းတြားတက္လာ၏ ။ထို႔ေနာက္ ပ်ံတက္ကာ နက္ရႈိင္းခ်ိဳျမေသာ တ၀ီ၀ီျမည္သံျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္ပတ္ၿပီး၀ဲသည္။ ၿပီးမွ အိမ္ရွိရာဆီသို႔
ျမားတစ္စင္း ပမာ တန္းတန္းမတ္မတ္ဦးတည္သြားေလေတာ့သည္။

ဤအခ်ိန္မွာပင္ သစ္ေတာအတြင္းမွ မိန္းကေလးငယ္ တစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသည္။ သူမ၏ လက္မွာ ျခင္းေတာင္းတစ္လုံး ကိုင္ထားၿပီး ဆံပင္နီနီ ဦးေခါင္းတြင္ ေကာက္ရိုးဦးထုပ္ အျပန္႔ႀကီး ေဆာင္းထားေလသည္။

"ဘုရားသခင္ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ"

ကြ်န္ေတာ္က သူမကိုေျပာလိုက္သည္

"မင္းဘယ္ကိုသြားမလို႔လဲ"
"ကြ်န္မေကာက္ရိတ္သမားေတြအတြက္ ညေနစာယူလာတာပါ"

သူမကကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွ ေလွ်ာက္ရင္းေျပာသည္။

"ရွင္ကေရာ ဒီေန႔ဘယ္ကို သြားမွာလဲ"

"ကိုယ္က ကမ ၻာေလာကထဲကို သြားေနတာပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖက ေစလႊတ္လိုက္တာေပါ႔၊ ကိုယ္ဟာ ဒီပေလြနဲ႔ဂီတပြဲေတြကိုတင္ဆက္ေပးသင့္တယ္လို႔ သူကယူဆထားတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္မသိေသးဘူး၊ အရင္ဆုံးအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္သင္ယူရဦးမွာေပါ႔ေလ"

"ေကာင္းပါၿပီ ရွင္ဘာကိုတကယ္လုပ္ႏိုင္သလဲ လူတိုင္းဟာ တစ္စုံတစ္ခုေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရမွာေပါ႔"

"အထူးအေထြေတာ့ ဘာမွမရွိပါဘူး၊ ကိုယ္ဟာ သီခ်င္းေတြေတာ့ ဆိုႏိုင္ပါတယ္"
"ရွင္ကဘယ္လို သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ ဆိုတာလဲ"
"သိတဲ့ အတိုင္းသီခ်င္းက ေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ၊ မနက္ခင္းနဲ႔ ညခင္းအတြက္ရယ္၊ သစ္ပင္ပန္းမန္ တိရစၧာန္ေတြအားလုံးအတြက္ရယ္၊ အခု ဥပမာ တစ္ခုအားျဖင့္ ေကာက္ရိတ္သမားမ်ားအတြက္ ညစာယူၿပီး သစ္ေတာထဲက ထြက္လာတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သီခ်င္းလွလွပပေလး တစ္ပုဒ္ကိုယ္ဆိုျပႏိုင္ပါတယ္"
"ရွင္တကယ္ပဲ ဆိုႏိုင္သလား၊ ဒါျဖင့္ ဆိုျပစမ္းပါ"
"ေကာင္းၿပီေလ၊ ႏို႔ မင္းနာမည္က ဘာတဲ့လဲ"
"ဘရစ္ဂ်စ္"

ထို႔ေနာက္ကြ်န္ေတာ္သည္ ေကာက္ရိုးဦးထုပ္ေဆာင္းထားေသာ အလွပ်ိဳဘရစ္ဂ်စ္ အေၾကာင္းႏွင့္ ျခင္းေတာင္းထဲမွာပစၥည္းမ်ားယူေဆာင္လာပုံ၊ ပန္းပြင့္မ်ားအားလုံးက သူမကို ၀ိုင္းၿပီးၾကည့္ေနၾကပုံ၊ ဥယ်ာဥ္ၿခံစည္းရိုးမွာ အျပာေရာင္ကန္စြန္းပန္းႏြယ္မ်ားက သူမေနာက္သို႔ ကိုင္းညႊတ္လိုက္ၾကပုံႏွင့္ အျခားေထြေထြရာရာမ်ားကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုျပလိုက္သည္။သူမက အလြန္မွပင္အာရုံစူးစိုက္ၿပီးေနာက္ ေကာင္းသည္ဟုဆိုေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္က ဆာေလာင္ေနေၾကာင္းေျပာျပသည့္အခါ သူမက ျခင္းေတာင္းအဖုံးကို လွပ္ၿပီး ေပါင္မုန္႔တစ္စ ထုတ္ေပးေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ဖဲ့ကိုက္စားၿပီး
လမ္းျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ေသာအခါ သူမကဤသို႔ဆိုသည္။

"ရွင္စားေနတုန္း ေျပးလို႔မျဖစ္ဘူးေလ။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုေပါ႔"
သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမက္ခင္းေပၚမွာ ထိုင္ၾကၿပီး ကြ်န္ေတာ္က ေပါင္မုန္႔စားသည္။ သူမက အညိဳေရာင္ လက္မ်ားကို ဒူးႏွစ္ဘက္မွာ ပိုက္ထားကာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေန၏ ။

"ကြ်န္မအတြက္ ရွင္ အျခား တစ္ခုခု ဆိုျပဦးမလား" ကြ်န္ေတာ္စားအၿပီးတြင္ သူမကေျပာလိုက္သည္။

"ဆိုျပရမွာေပါ႔ေလ... ဒီတစ္ခါ ဘာအေၾကာင္းျဖစ္မလဲ"
"ခ်စ္သူအေ၀းကို ေျပးထြက္သြားလို႔ ပူေဆြးေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း"
"ဟင့္အင္း၊ အဲ့ဒါေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ၿပီးပူေဆြးမေနသင့္ဘူး။ ကိုယ္ဟာ ေတာက္ပတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ သီခ်င္းေတြကိုသာ သီဆိုရမယ္။ ကိုယ့္အေဖက အဲဒီလိုမွာထားတယ္။ ကိုယ္ဟာ ဥၾသငွက္ေလးအေၾကာင္း ဒါမွမဟုတ္ လိပ္ျပာေလး အေၾကာင္း သီဆိုျပႏိုင္ပါတယ္"

"ဒါျဖင့္ ရွင္ဟာ အခ်စ္အေၾကာင္း ဘာမွမသိဘူးေပါ႔" သူမကေမးသည္။
"အခ်စ္အေၾကာင္း ဟုတ္စ၊ ကိုယ္သိပါတယ္။ အဲဒါဟာျဖင့္ အားလုံးထဲမွာ အလွပဆုံးအရာေပပဲ"

ကြ်န္ေတာ္က ေပၚပီ ပန္းနီနီမ်ားႏွင့္ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ေနေသာ ေနေရာင္ျခည္တန္းမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ျပည့္လွ်မ္းလ်က္ကစားျမဴးတူးၾကပုံမ်ား အေၾကာင္း ေကာက္ကာငင္ကာ ဆိုျပလိုက္သည္။ ထို႔ျပင္ ငွက္ပုတီး မေလးတစ္ေကာင္က ငွက္ဖိုကိုေစာင့္ေနသည့္ အေၾကာင္းႏွင့္ ငွက္ဖိုေရာက္ရွိလာသည့္အခါ ငွက္မေလးက ထြက္ေျပးၿပီးေၾကာက္ဟန္ေဆာင္ေနသည့္ အေၾကာင္းထို႔ျပင္ ဆက္လက္၍ မ်က္၀န္းညိဳရွိေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးေရာက္ရွိလာၿပီး သီခ်င္းဆိုျပသည့္အခါ ေပါင္မုန္႔တစ္စ ဆုခ်ခံ ရသည့္အေၾကာင္း ယခုေတာ့ လူငယ္သည္ေပါင္မုန္႔မလိုခ်င္ေတာ့ဘဲ မိန္းကေလးထံမွအနမ္း တစ္ခုကိုသာ လိုခ်င္ေနၿပီး မ်က္၀န္းညိဳမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ခ်င္ေနေၾကာင္း သူသည္သီခ်င္းကို ဆက္ၿပီးဆိုေနမည္ျဖစ္ကာ သူမကၿပဳံးလ်က္ သူ႔ပါးစပ္ကို သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းအစုံျဖင့္ ပိတ္မေပးမခ်င္း ဆက္ဆိုေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။

ဤတြင္ ဘရစ္ဂ်စ္က ကြ်န္ေတာ့ပါးစပ္ကို သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းလႊာျဖင့္ ပိတ္ေပးေလသည္။ သူမသည္ မ်က္လုံးကို မွိတ္ထားၿပီးေနာက္ဖြင့္ခဲ့ျပန္၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရႊညိဳေရာင္ၾကယ္ပြင့္မ်ားကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ၎တို႔တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ပုံရိပ္ႏွင့္ ျမက္ပြင့္ျဖဴျဖဴမ်ားေရာင္ျပန္ဟပ္လွ်က္ ရွိျခင္းကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါၿပီ။

"ကမ ၻာႀကီးဟာ သိပ္ကိုလွပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာလိုက္သည္။ ကိုယ့္အေဖေျပာတာမွန္တယ္၊ အခုမင္းျခင္းေတာင္းကိုကိုယ္ကူသယ္ေပးမယ္၊ မင္းလူေတြဆီကို သြားၾကစို႔"

ကြ်န္ေတာ္သည္ ျခင္းေတာင္းကို ေကာက္ယူၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီး သူမ၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္ ႏွင္ ့ၿပိဳင္တူ ျဖစ္ကာ သူမ၏ရႊင္လန္းမူ႔သည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီေနေပသည္။ ေတာင္တန္းျမင့္ ႀကီးဆီမွ သစ္ေတာမ်ားကလည္း ေအးခ်မ္းညင္သာစြာ တီးတိုးစကားမ်ားဆိုေနၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဤမွ်မ်ားျပားေသာ ၾကည္ႏူးစရာမ်ားႏွင့္ခရီးမသြားခဲ့ဖူးေခ်။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ႔ပါးစြာႏွင့္ အတန္ၾကာမွ် သီခ်င္းမ်ားဆိုေနခဲ့၏ ။ ေနာက္ေတာ့ အလြန္႔အလြန္ အလွ်ံပယ္ ျဖစ္လာျခင္းေၾကာင့္ ရပ္ပစ္လိုက္ရေတာ့သည္။ သစ္ပင္ေရေျမေတာေတာင္ ၾသကာသေလာကႀကီးမွ လာေနေသာ အလၤကာ ေတးသီခ်င္းေတြက မ်ားလြန္းေန၏ ။

ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ဆင္ျခင္ေတြးေတာၾကည့္မိ၏ ။ အကယ္၍သာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကမ ၻာေလာကႀကီး၏ ေတးသီခ်င္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ နားလည္သီဆိုႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ျမက္ခင္း၊ ပန္းပြင့္၊ လူ၊ တိမ္တိုက္ႏွင့္ အရာအားလုံးတို႔ ၏အေၾကာင္း အရြက္သိပ္သည္းေသာ သစ္ေတာမ်ား၊ ထင္းရူးေတာမ်ားႏွင့္ တိရစၧာန္အားလုံးတို႔၏ အေၾကာင္း၊ အေ၀းပင္လယ္ျပင္ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းမ်ားႏွင့္ လမင္း ၾကယ္စင္တို႔၏ အေၾကာင္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္တြင္းမွာ ေတးသံမ်ား ျမည္လာ ႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေစတစ္လုံးပိုင္ရွင္ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ေတးသီခ်င္း တစ္ပုဒ္တိုင္းသည္လည္း ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္တစ္စင္း အျဖစ္ေနရာ ယူလာပါလိမ့္မည္။

ဤအေၾကာင္းအရာကို စဥ္းစားေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္၏ အတြင္းပိုင္းထဲမွာ လုံး၀ပင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခဲ့၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဤသုိ႔ ယခင္က တစ္ႀကိမ္မွ မျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးသျဖင့္ အံ့ၾသျခင္းလည္း ျပည့္လွ်မ္းေနခဲ့၏ ။ ဘရစ္ဂ်စ္က ရပ္ၿပီးျခင္းေတာင္းလက္ကိုင္ကို ဆြဲလ်က္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုတားသည္။

"ကြ်န္မ ဒီလမ္းက သြားရေတာ့မယ္" သူမကေျပာလိုက္သည္။ "ကြ်န္မလူေတြက ဟိုအထက္က လယ္ကြင္းထဲမွာ ရွင္ကေကာဘယ္ကိုသြားမွာလဲ၊ ကြ်န္မနဲ႔ အတူလိုက္ခဲ့မလား"

"ဟင့္ အင္း... ကိုယ္မင္းနဲ႔လိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္ကမ ၻာႀကီးထဲကို သြားရမယ္၊ ဘရစ္ဂ်စ္ေရ ... ေပါင္မုန္႔အတြက္ေရာအနမ္းအတြက္ပါ သိပ္ၿပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္။ ကိုယ္ မင္းအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမွာပါ။"

သူမက ညေနစာ ျခင္းေတာင္းကိုယူသည္။ ထို႔ေနာက္ ၎ကိုေက်ာ္၍ သူမ၏ မ်က္လုံးမ်ားက ညိဳေမွာင္ေသာ အရိပ္အာ၀ါသထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚသို႔ ကိုင္းညြတ္လာၾကျပန္သည္။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကို တြယ္ကပ္ထားၾကသည္။သူမ၏ အနမ္းမွာ အလြန္ခ်ိဳျမ ေကာင္းမြန္လြန္းလွသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာမူ႔ သက္သက္အတြက္ေၾကာင့္ပင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါ၏ ။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ျမန္ျမန္ပင္ ခြဲခြာႏႈတ္ဆက္ၿပီး လမ္းအတိုင္း ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ခဲ့ေလသည္။

မိန္းကေလး ေတာင္ေစာင္းအတိုင္း ျဖည္းျဖည္းတက္သြားသည္။ ေတာအစပ္ရွိ သစ္ျဖဴပင္ႀကီး၏ အရိပ္ ေအာက္မွာ ရပ္ၿပီးကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေသး၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က ဦးထုပ္ကို ေခါင္းေပၚရမ္းၿပီး အခ်က္ျပ သည့္အခါ သူမကေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္ ျပၿပီး သစ္ပင္ရိပ္ထဲမွာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ တစ္ခုလို အသံတိတ္ပင္ျဖစ္ေလ၏ ။

ကြ်န္ေတာ္သည္ လမ္းအေကြ႔တစ္ခုေရာက္သည္အထိ ကိုယ့္အေတြးထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ရင္းဆက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ စက္ရုံတစ္ရုံရွိေနသည္။ စက္ရုံနံေဘးတြင္ ေရထဲမွာ ေလွတစ္စင္းဆိုက္ကပ္ထားၿပီး လူတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္။ ထိုလူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေနဟန္ရွိသည္။ အေၾကာင္းမူ ကြ်န္ေတာ္က ဦးထုပ္ကို ကိုင္လ်က္ ေလွေပၚတက္လိုက္လွ်င္ပင္ ေလွက ခ်က္ခ်င္း ထြက္ခြာၿပီး ေရစုန္အတိုင္း သြားေလေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္က ေလွအလယ္မွာထိုင္ၿပီး ထိုလူက ပဲ့ေနရာမွာထိုင္သည္။ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္သြားၾကမလဲဟု ေမးေသာအခါ သူကရီေ၀ေသာ မ်က္လုံးျပာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္သည္။

"ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ သူကေလသံတိုးတိုးျဖင့္ ေျပာျပသည္။ ေရစုန္အတိုင္း သမုဒၵရာ ထဲကို သို႔မဟုတ္ၿမိဳ႔ျပႀကီးေတြဆီကို ခင္ဗ်ားေရြးခ်ယ္ေပါ႔။ အားလုံးကို က်ဳပ္ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။"

"အားလုံးကို ခင္ဗ်ားပိုင္တယ္ ဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားဟာ ရွင္ဘုရင္ေပါ႔"

"ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္" သူကဆိုသည္။ "ခင္ဗ်ားကေတာ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ။ အဲသလိုထင္ရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ခရီးသြားၾကရင္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပပါဦး"

ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားရၿပီ။ တည္ၾကည္ခန္႔ညားေသာ ဤလူႀကီးေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာတို႔ေလွ ျမစ္အတြင္း တိတ္ဆိတ္စြာ အျမန္သြားေနျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ရြ႔ံလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ျမစ္အေၾကာင္းကို သီခ်င္းဆိုလိုက္၏ ။ ျမစ္သည္ ေလွနာ၀ါ မ်ားကို သယ္ေဆာင္လ်က္ ေနေရာင္ျခည္ကို ေၾကးမုံျပင္ ထင္ဟပ္ကာ ေက်ာက္ေဆာင္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ပြက္ထေန၏ ။ ၎သည္ခရီးလွည့္လည္ ျခင္းမ်ားၿပီးဆုံးျခင္း ေရာက္ရွိသည့္အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနေလ၏ ။

ထိုလူ၏ မ်က္ႏွာမွာ အမူအရာ ကင္းမဲ့လ်က္ပင္ရွိေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သီခ်င္း ဆိုၿပီးသြားေသာအခါသူက အိပ္မက္မက္ေနသူတစ္ေယာက္ပမာ တိတ္ဆိတ္စြာေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ရုတ္တရက္ပင္ ကြ်န္ေတာ္အံ့ၾသသြားရေအာင္ သူကိုယ္တိုင္ကစတင္သီခ်င္းဆိုေလေတာ့သည္။ သူသည္ ျမစ္အေၾကာင္းႏွင့္ ေတာင္ၾကားျမစ္၀ွမ္းအတြင္း ျမစ္၏ခရီးစဥ္အေၾကာင္းကိုပင္သီခ်င္းဆိုျခင္းျဖစ္၏ ။ သူ႔သီခ်င္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ထက္ပိုၿပီးလွပ ပိုၿပီးအားမာန္ပါလွေပသည္။ သို႔ေသာ္သူ႔သီခ်င္းထဲမွာေတာ့ အရာရာတိုင္းသည္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံ ျခားနားစြာ အသံထြက္ေနၾက၏ ။

သူဆိုေနပုံအရ ျမစ္သည္ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းဆူညံေသာ လက္သရမ္းသူ တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ေတာင္ကုန္းမ်ားေပၚမွ အျမန္ေျပးဆင္းလာေနသည္။ ထက္လွစြာေသာ သြားမ်ားျဖင့္ စက္ရုံမ်ား၊ တံတားခုံးမ်ားကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ ေနသည္။ ၎သည္သယ္ေဆာင္ရမည့္ ေလွမွန္သမွ်ကို ရြ႔ံရွာမုန္းတီးသည္။ ၎၏ လႈိင္းမ်ားႏွင့္ ရွည္လ်ားေသာ ေရေမွာ္ပင္ စိမ္းမ်ားထဲတြင္ ေရနစ္သူတို႔၏ အေလာင္းျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြးမ်ားကို ၿပံဳးလ်က္ ေထြးပိုက္ထားသည္။

ယင္းတို႔အားလုံးကို ကြ်န္ေတာ္မည္သို႔မွ မႏွစ္သက္ပါ။ သို႔ေသာ္ ၎၏ အသံက အလြန္လွပၿပီး အသိခက္ နက္နဲေနေလရာကြ်န္ေတာ့္မွာ အကုန္လုံးရႈပ္ေထြးေနၿပီး ကိုယ့္စိတ္ညစ္ညဴးမႈ႔တြင္ပင္ ၿငိမ္ၾကေနခဲ့ေလသည္။ သိမ္ေမြ႔ လိမၼာေသာ ဤသီခ်င္းသည္ႀကီး ဆိုေနတာေတြသာ အမွန္ေတြျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္သီခ်င္းမ်ား အားလုံးသည္ အဓိပၸါယ္မဲ့ၿပီး ရူးမိုက္ေသာ ကေလးကစားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သြားပါေတာ့မည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ကမ ၻာေလာကသည္ ေအာက္ေျခ၌ ေကာင္းမြန္ျခင္းမရွိ၊ ဘုရားသခင္၏ ႏွလုံးေတာ္ကဲ့သို႔ ေတာက္ပျခင္းမရွိ၊ ေမွာင္မိုက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ကာ မေကာင္းဆိုး၀ါး စိတ္အားငယ္စရာမွ်သာ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။ သစ္ေတာမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ၾကျခင္းမ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မူ႔ေၾကာင့္ မဟုတ္နာက်င္မူ႔ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရလမ္းခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။ အရိပ္မ်ား ရွည္လ်ားလာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သီခ်င္းဆိုလိုက္သည့္ အခါတိုင္းပင္ေသခ်ာေရရာမူ႔ ေလ်ာ့နည္းလာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အသံမွာလည္း တိမ္လာသည္။ အႀကိမ္တိုင္း မွာပင္ ဤထူးဆန္းေသာ သီခ်င္းသည္က တစ္ပုဒ္ျပန္လွန္ ဆိုျပသည္။ ထိုအခါမ်ား၌ ကမၻာေလာက သည္ ပို၍ပေဟဠိဆန္လာကာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ယခင္ကထက္ ပိုၿပီးစိတ္ဖိစီးလ်က္ ေၾကကြဲလာေလ၏ ။

ကြ်န္ေတာ့္၀ိညာဥ္ နာက်င္လာ၏ ။ လွပေသာ ဘရစ္ဂ်စ္ႏွင့္ အတူ သို႔မဟုတ္ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္အတူ ကမ္းေပၚမွာ မေနခဲ့မိသည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေနာင္တရမိသည္။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးလာေနခ်ိန္မွာ မိမိကိုယ္မိမိ ေျဖသိမ့္သည့္ အေနႏွင့္ အသံက်ယ္က်ယ္သီခ်င္းဆိုလိုက္ျပန္၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညေန၏ နီရဲေသာ အလင္းမ်ားၾကားတြင္ ဘရစ္ဂ်စ္အေၾကာင္းႏွင့္ သူမ၏ အနမ္းမ်ား အေၾကာင္း သီဆိုခဲ့၏ ။

ထို႔ေနာက္ ဆည္းဆာအခ်ိန္ေရာက္ရွိလာကာ ကြ်န္ေတာ္ၿငိမ္က်သြားသည္။ ပဲ့ပိုင္းမွ လူကေတာ့ သီခ်င္းဆိုေန၏ ။ သူသည္လည္း အခ်စ္ႏွင့္ အခ်စ္၏ သာယာမူမ်ားအေၾကာင္းဆိုေနေလသည္။ မ်က္၀န္းညိဳႏွင့္ မ်က္၀န္းျပာမ်ားအေၾကာင္း စိုထိုင္းနီရဲေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားအေၾကာင္း ေမွာင္မဲေနေသာေရျပင္လႊာ၏အထက္မွ သူ၏လႈိက္လွဲေသာ သီဆိုမႈ႔သည္ လွပၿပီးလႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔သီခ်င္းထဲမွ အခ်စ္သည္ေမွာင္မိုက္ၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေန၏ ။ အလြန္အမင္း လွ်ဳိ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္ၿပီး ၎ကိုပင္ လူတို႔က စမ္းတ၀ါး၀ါး ရွာေဖြေနၾက၏ ။ လူတို႔သည္ ရူးသြပ္ေနၾကၿပီး ဒုကၡထဲမွာ ေသြးယိုစီးေနၾက၏ ။ ၎ႏွင့္ပင္ သူတို႔သည္ညွင္းပန္းခံေနၾကကာ အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ေနၾက၏ ။

ကြ်န္ေတာ္သည္ နားေထာင္ရင္းႏွင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းရိလာ၏ ။ ႏွစ္ကာလႏွင့္ခ်ီ၍ ၀မ္းနည္းမႈ႔ႏွင့္ ဒုကၡနယ္အတြင္း ခရီးႏွင္လာခဲ့ရသလိုျဖစ္ေနေလ၏ ။ လူစိမ္းထံမွ ၀မ္းနည္းျခင္းႏွင့္ နာက်င္ျခင္းေ၀ဒနာသည္ ႏြယ္ပင္သဖြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာပတ္ၿပီးႏွလုံးသားအတြင္း ေဖာက္၀င္ေန၏ ။
"ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘ၀ဟာ အျမင့္မားဆုံးနဲ႔ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္ေပဘူးေပါ႔" ကြ်န္ေတာ္ကခါးသီးစြာ ေအာ္ေျပာလိုက္မိသည္။

"မရဏကသာ အျမင့္မားဆုံး ျဖစ္ေနသေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ၀မ္းနည္း ေနတဲ့ဘုရင္ႀကီး မရဏေတးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပစမ္းပါ။"

ပဲ့ကိုင္ေနရာမွ ပုဂၢဳိလ္က မရဏအေၾကာင္း သီဆိုျပသည္။ သူဆိုျပပုံမွာ ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးသမွ် တို႔ထက္ပို၍ လွပေန၏ ။သို႔ေသာ္ မရဏသည္ပင္လ်င္ အျမင့္မားဆုံးႏွင့္ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္ေသး။ မရဏမွာ ပင္လွ်င္ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မူ႔မရွိေသး။ မရဏသည္ ဘ၀၊ ဘ၀သည္ မရဏ၊ သူတို႔သည္ ထာ၀ရျဖစ္ေသာ ရူးသြပ္ေသာ ေမတၱာတရားတိုက္ပြဲထဲတြင္အတူတကြ ပိတ္မိေနၾကသည္။ ဤသည္ကို အေၾကာင္းခံ၍ပင္ ဒုကၡအားလုံးကိုဂုဏ္တင္ေပးႏိုင္ေသာ အလင္းေရာင္ေပၚထြက္လာသည္။ ဤသည္မွပင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႔ႏွင့္ အလွတို႔ကိုဖ်က္စီးေသာ ၎တို႔ကို အေမွာင္ထဲတြင္ ဖုံးအုပ္ထားေသာအရိပ္မည္း ေပၚထြက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအေမွာင္တိုက္ထဲမွပင္လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႔သည္ ပိုမိုကြ်မ္း၀င္စြာ ပိုမိုလွပစြာ ေလာင္ၿမိဳက္ေနသည္။ ဤညအတြင္းတြင္ ေမတၱာတရားသည္ ပို၍ နက္ရႈိင္းေသာ အလင္းကိုေဆာင္ ေနေလ၏ ။

ကြ်န္ေတာ္နားေထာင္သည္။ ထို႔ေနာက္ လုံး၀ပင္ တည္ၿငိမ္လာ၏ ။ ဤလူစိမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနာက္ထပ္စိတ္ဆႏၵမ်ားမရွိေတာ့ပါ။ သူ႔အၾကည့္က ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာ ေအးေဆးစြာ က်ေရာက္ေနသည္။ တစ္စုံတစ္ရာ ေၾကကြဲေသာၾကင္နာမႈ႔ပင္ ပါလိုက္ေသးသည္။ သူ၏ ျပာမႈိင္းေသာ မ်က္လုံးထဲမွာ ကမ ၻာေလာက ႀကီး အလွအပႏွင့္ ၀မ္းနည္းမႈ႔မ်ားအျပည့္ရွိေနသည္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၿပဳံးျပသည္။ ဤတြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဒုကၡထဲမွပင္ အားတင္းၿပီးေတာင္းပန္လိုက္သည္။

"ဒီမွာဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေမွာင္ထဲမွာ ေၾကာက္လာၿပီဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ခ်င္တယ္။ ဘရစ္ဂ်စ္နဲ႔ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ေနရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ရွိတဲ့အိမ္ကို ျပန္ခ်င္တယ္"

ထိုလူက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ညထဲသို႔ ညႊန္ျပသည္။ မီးအိမ္၏ အလင္းက သူ၏ ေသးသြယ္ျပတ္သားေသာ မ်က္ႏွာအေပၚမွာ ၀င္းလက္ေန၏ ။

"ျပန္လမ္း မရွိဘူး " ထိုလူက တည္ၿငိမ္ညင္သာစြာ ေျပာလိုက္သည္။

"လူတစ္ေယာက္ဟာ ကမ ၻာေလာကကို ေထာက္မွီၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေရွ႔ကိုပဲ ဆက္သြားရမယ္။ ခင္ဗ်ားမွာ မ်က္လုံးညိဳရွိတဲ့ မိန္းကေလးဆီက အေကာင္းဆုံးကို ရရွိခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား သူနဲ႔ေ၀းေလ ေကာင္းေလပဲ။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုပဲဆႏၵရွိရွိ ဆက္ၿပီးသာ ရြက္လႊင့္ေပေတာ့။ ခင္ဗ်ားကို ပဲ့ကိုင္ေနရာ က်ဳပ္ေပးမယ္"

ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္ပင္ စိတ္ညစ္ညဴးေန၏ ။ သို႔တိုင္ သူမွန္ေၾကာင္းကိုလည္း သိေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တမ္းတျခင္းမ်ားျပည့္လွ်မ္းေနေလသည္။ ဘရစ္ဂ်စ္အေၾကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္အေၾကာင္းႏွင့္ မၾကာေသးမီကမွ ကြ်န္ေတာ့္အနီးအနားမွာကြ်န္ေတာ္ပိုင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္အရာအားလုံး အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ယခုအခါ ၎တို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ဆုံးရႈံးခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ သူစိမ္း၏ေနရာမွာ ၀င္ၿပီး ပဲ့ကိုင္ရေတာ့မည္။ ဤအတိုင္းမုခ် ျဖစ္ရေတာ့မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ တိတ္ဆိတ္စြာပင္ထၿပီး ပဲ့ကိုင္ေနရာသို႔လွမ္းခဲ့၏ ။ ထိုသူက ကြ်န္ေတာ့္ထံ ခပ္မဆိတ္ပင္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွာင္တိမ္းၾကခိုက္မွာ သူကကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး မီးအိမ္ေပးသြားသည္။ ပဲ့ကိုင္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ထိုင္၍ မီးအိမ္ကို ေဘးမွာခ်ၿပီးေသာအခါ ေလွထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိေတာ့သည္။ ထိုလူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေၾကာင္း နက္ရႈိင္းေသာ တုန္ခါမႈ႔ႏွင့္အတူ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ မအံ့ၾသ။ ႀကိဳတင္သိျခင္း က ရွိႏွင့္ၿပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခရီးလွည့္ေနခဲ့ေသာ လွပသည့္ေန႔ရက္၊ဘရစ္ဂ်စ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အေဖႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိေျမတို႔မွာ အိပ္မက္လိုျဖစ္ေနၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အိုမင္းကာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးလ်က္ ဤည၏ ျမစ္ျပင္မွာ အစဥ္ထာ၀ရ ေရလမ္း ခရီးထြက္ေနခဲ့သလိုလည္း ျဖစ္ေန၏ ။

ထိုလူကို လွမ္းေခၚ၍ မျဖစ္မွန္း ကြ်န္ေတာ္သိသည္။ အမွန္ကို သိျခင္းသည္ ေအးစိမ့္ျခင္းကဲ့သို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လႊမ္းၿခဳံသြားခဲ့၏ ။ ကြ်န္ေတာ္ေစာေစာက သကၤာမကင္း ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းကို ေသခ်ာေစရန္ ေရျပင္ေပၚငုံ႔ၿပီး မီးအိမ္ကို ေျမွာက္လိုက္ သည္။ နက္ေမွာင္ေသာ ေရလႊာေၾကးမုံထဲမွ မ်က္ႏွာတစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနသည္။ ေလးနက္ခက္ထန္ေသာသြင္ျပင္ႏွင့္ မႈိင္းျပာျပာ မ်က္လုံးမ်ားရွိေသာ မ်က္ႏွာ။ ယင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ေနာက္ေၾကာင္းသို႔ ဦးတည္ေသာ လမ္းမရွိေတာ့သျဖင့္ ေမွာင္မည္းေသာ ေရျပင္က်ယ္တြင္ ညထဲသို႔ ပိုမိုနက္ရႈိင္းစြာ ကြ်န္ေတာ္ခရီးဆက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။
____________________________________________________________________

(ဂ်ာမန္စာေရးဆရာႀကီး Hermann Hesse ၏ Flute Dream ကိုဆရာ ေမာင္ရဲခိုင္မွ ဘာသာျပန္ကာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလထုတ္၊ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး Hermann Hesse ၏ သိဒၶတၳမွာ ဆရာပါရဂူ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ သိဒၶတၳကို ဖတ္ၿပီးေနာက္ အေရွ႔တိုင္း ဒႆနႏွင့္ ႏွီးႏြယ္ေသာ Hermann Hesse ၏ ၀တၱဳမ်ားကို ပိုမိုႏွစ္သက္လာခဲ့သည္။ ယခု၀တၱဳတိုသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆုံး ၀တၱဳတိုမ်ားထဲမွ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး၊ မူရင္းဖတ္ဖူးသူမ်ား ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း ဆရာေမာင္ရဲခိုင္ဘာသာ ျပန္သည္ကို ဖတ္ဖူးသူ ရွားမည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ မွ်ေ၀ခံစားလိုက္ပါသည္။ )