(၁)
တံခါးမ်ား၏ ေနာက္တြင္ဘာေတြရွိမွန္း ငယ္ငယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။ တံခါးမ်ား၏ ေနာက္တြင္ရွိေသာ
အရာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ရြံ႔ခဲ့ပါသည္။ မျမင္ရေသာအရာကို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီးေၾကာက္ရျခင္းသည္ ေလာကတြင္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆုံး ျဖစ္သည္ကိုေၾကာက္တတ္သူတိုင္း သိၾကပါလိမ့္မည္။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ တံခါးေတြဆိုတာ ခြဲခြာျခင္းကိုသေကၤတျပဳေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္တဲ့ မီးသၤၿဂိဳလ္စက္
အခန္းတံခါးႀကီးေတြပါ။ အခန္းထဲကို ၀င္သြားတဲ့ အသက္မဲ့ရုပ္ခႏၶာေတြကို ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္ရေအာင္၀ါးၿမိဳလိုက္တဲ႔ တံခါးႀကီးေတြေပါ႔...။ ကြ်န္ေတာ္အလြန္ပင္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႔ခဲ့ပါသည္။ မွိန္ေဖ်ာ့ညစ္ေထးသည့္အေရာင္ရွိေသာ ထိုသစ္သားတံခါးႀကီးမ်ားတြင္ ၀မ္းနည္းမူ႔ေပါင္းမ်ားစြာ တြယ္ကပ္ေနမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။တခါတရံ ငိုေႁကြးသံမ်ား၊ စိတ္ဆင္းရဲမူ႔မ်ား ႏွင့္ မ်က္ရည္မ်ားသည္ တံခါးကို ေက်ာ္ျဖတ္၍ ဟိုတဖက္ျခမ္းထိ လိုက္ပါသြားတတ္ေလသည္။
(၂)
ကြ်န္ေတာ္ကေလးဘ၀ ေျခာက္တန္းႏွစ္တြင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ဆုံးပါးသြားပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုပြဲေတာ္မွ စက္ဘီးျဖင့္အျပန္တြင္ မဆင္မျခင္မူးမူးရူးရူးႏွင့္ ေမာင္းလာသည့္ကားမွ ေနာက္က၀င္တိုက္သြားသည္။စက္ဘီးနင္းလာသည့္ သူ႔အစ္ကိုမွာ ဒါဏ္ရာအႀကီးအက်ယ္ရသြားၿပီး၊ ေနာက္ကထိုင္လိုက္လာသည့္ သူကေတာ့ ေဆးရုံအေရာက္တြင္ ေသဆုံးခဲ့ရရွာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ေသျခင္းျဖင့္ခြဲခြာသြားခဲ့ေသာ ပထမဆုံးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ငယ္ဘ၀ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိစဥ္ကအလြန္ပင္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔အတူ သူေသဆုံးသြားၿပီ၊ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာကိုလည္း စိတ္ထဲမွာ လက္ခံခ်င္စိတ္မရွိျဖစ္ခဲ့သည္။
ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကာလျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔စ်ာပနကို တစ္ေက်ာင္းလုံးလိုက္ပို႔ျဖစ္ၾကသည္။ အတန္းတူျဖစ္ေသာကြ်န္ေတာ္တို႔က ပိုၿပီး၀မ္းနည္းမဆုံးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းကပြဲတြင္ သူ၀တ္ဆင္ခဲ့ေသာ အျဖဴေရာင္ဂါ၀န္ေလးကိုပင္ သူ႔ကိုဆင္ေပးထားၿပီး၊ မိတ္ကပ္မ်ား၊ ပန္းမ်ားလည္း ျခယ္သပန္ဆင္ေပးထားသည္။ လူႀကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္သြား၍ မိတ္ကပ္အစြမ္းႏွင့္ ျပန္လည္ျပဳျပင္ ထားေၾကာင္းေျပာသည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ ဇာပု၀ါအျဖဴေအာက္မွာ ျမင္ေနရေသာ သူ႔ရုပ္အေလာင္းအား အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမ်ားလားဟု သံသယ၀င္ခဲ့သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ေတြးမိသည့္ ဆႏၵမွာ ဖတ္ဖူးသည့္ေသရြာျပန္ဇာတ္လမ္းမ်ားထဲကလို သူရုတ္တရက္ထထိုင္လာၿပီး ငါဘာျဖစ္သြားတာလဲဟု ထေျပာလ်င္ေကာင္းမည္ဟူေသာ ဆႏၵျဖစ္သည္။ သတိလစ္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမ်ားလား
ဟု ကေလးအေတြးႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္တန္သည္အထိ သူႏိုးမလာခဲ့ပါ။ အားလုံးငိုေႁကြးေနခ်ိန္မွာပင္၀န္ထမ္းမ်ားေရာက္လာၿပီး သူ႔ခႏၶာကိုတြန္းလွည္းေပၚသို႔ ေျပာင္းေရြ႔လိုက္ၾကသည္။
ငိုေႁကြးသံသည္ ေၾကးစည္သံႏွင့္ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာအခါ ပိုမို၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလာသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ အေလာင္းတင္သည့္ လွည္းကို တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တြန္းလာရင္း မီးသၤၿဂိဳလ္စက္အခန္း၀ တံခါးနားသို႔ေရာက္လာသည္။ မိသားစု၀င္မ်ား အခန္းထဲထိလိုက္ႏိုင္ေၾကာင္းေျပာေသာအခါ သူ႔အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လိုက္၀င္သြားၾကသည္။ သူ႔ရုပ္ခႏၶာအား ဤကမ ၻာေျမေပၚတြင္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ေတြ႔ရွိခဲ့ရျခင္းျဖစ္ၿပီး တံခါးႀကီးကိုဖြင့္ၿပီး အတြင္းသို႔ယူသြားၾကသည္ႏွင့္ သူသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မ်က္စိေ႔ရွမွ ထာ၀ရကြယ္ေပ်ာက္သြားေတာ့ေလသည္။ ဆက္လက္၍ကြ်န္ေတာ္ျမင္ခဲ့ရေသာအရာမွာ ႏွစ္ဖက္ဖြင့္သစ္သား တံခါးႀကီးသာျဖစ္ေလသည္။ သူသည္တံခါး၏ ဟုိဘက္တြင္ေလာင္ကြ်မ္းခံရန္ ထြက္ခြာသြားေလၿပီ။ သူမရွိေတာ့ပါဆိုေသာ အေတြးအား လက္မခံခ်င္ေသာ္လည္း မရေတာ့ပါ။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးပူလာၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ သူ႔ကိုေတြ႔ရွိရျခင္းအျမင္ကို ထာ၀ရခြဲလိုက္ေသာ တံခါးႀကီးကိုသာေၾကာက္ရြ႔ံစြာ ေငးေမာမိပါသည္။
ခြဲခြာျခင္း နိမိတ္ပုံျဖစ္ေသာ တံခါးႀကီးသည္ ငယ္ရြယ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလုံးသားတြင္ အရိပ္မည္းႀကီးတစ္ခု အျဖစ္စိုးမိုးေျခာက္လွန္႔ခဲ့ပါသည္။ ထိုေနာက္ပိုင္း ေလး၊ငါး လေလာက္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သၤခ်ဳိင္းေျမအေၾကာင္းအိပ္မက္မ်ား မက္တတ္ၿပီး ထိုအိပ္မက္တိုင္းတြင္ တံခါးႀကီးသည္ အဓိကေနရာမွာ ပါ၀င္ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္အလြန္ပင္ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ခဲ့ပါသည္။
(၃)
ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အသုဘမ်ားကိုလိုက္ပို႔ခဲ့ၿပီး သၤခ်ိဳင္းႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အေတြ႔အႀကဳံလည္း
အတန္အသင့္ ရၿပီဟုဆိုႏိုင္ေသာ္ျငား ကြ်န္ေတာ္သည္ တံခါးႀကီးကို ျမင္လ်င္ေၾကာက္ရြံ႔စိတ္က လုံး၀ေပ်ာက္
ပ်က္သြားျခင္းမရွိပါ။ တံခါးအတြင္းသို႔လိုက္ၾကည့္လိုလ်င္ လိုက္ႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ား ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း
ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ လိုက္၀င္သြားျခင္းမရွိခဲ့ေပ။
ေပ်ာ္လြန္းေသာေၾကာင့္ စတုတၱႏွစ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္တတ္ေသာ ႏွစ္တြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏အဖိုး
ဆုံးပါသည္။ သူ႔အဖိုးေနထိုင္ေသာေနရာက ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္မ်ားကဲ့သို႔ လူစည္ကားျခင္းမရွိပါ။ အမ်ိဳးမ်ားသာ ေျဖာက္ၾကားေျဖာက္ၾကား လာတတ္ၿပီးအသုဘအိမ္တြင္ လူနည္းပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းမ်ား ကုလားကားသြားၾကည့္ရင္း ေနေပးၾကပါသည္။ သူတို႔ကလည္း သေဘာေကာင္းသည္၊ တရုတ္အစားအစာ၊ ဟမ္ဘာဂါ၊အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ လိုလိုေသးမရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဒါနျပဳသည္။
အဖိုးစ်ာပနေန႔ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားလိုက္ပို႔ၾကသည္။ ထုံးစံအတုိင္းပင္ မီးသၤၿဂိဳလ္မွာျဖစ္ၿပီး
ထုံးစံအတိုင္းပင္ မီးသၤၿဂိဳလ္စက္အခန္း ထဲသို႔ လိုက္၀င္လိုလ်င္ လိုက္ႏိုင္ေၾကာင္း ၀န္ထမ္းမ်ားကေျပာသည္။
ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား လွစ္ကနဲ လိုက္၀င္သြားၾကေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ မွာ ေယာင္ေပေပႏွင့္က်န္ခဲ့ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္က တံခါးႀကီးကိုေၾကာက္ရြ႔ံေသာေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူရဲအလြန္ေၾကာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
အျပင္မွာ ၁၀ မိနစ္ခန္႔ေစာင့္ေနေသာ္လည္း အထဲ၀င္သြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျပန္မထြက္လာ ေသးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စိတ္မရွည္ျဖစ္လာသည္။ ဒီေကာင္ေတြကိုပါ ေရာၿပီး တခါတည္းသၤၿဂိဳလ္လိုက္ၿပီလားဟု ကြ်န္ေတာ္ညည္းမိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ လုိက္သြားရင္ေကာင္းမလားဟုတိုင္ပင္ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ က်န္ပါက အထဲမွာသူတုိ႔ႀကံဳခဲ့တာေတြကိုေဖါင္ဖြဲ႔ေအာင္ေျပာပါလိမ့္မည္၊ ၿပီးလ်င္ ငေၾကာက္ႀကီးမ်ား ဆိုေသာ ဘြဲ႔ကိုလည္း ေပးမည္မွာ က်ိန္းေသသည္။ဒီေကာင္ေတြေျပာတာေတာ့ မခံႏိုင္ပါ၊ စိတ္ကလည္း သူတို႔ႏွင့္ဆုိလ်င္ ငရဲျပည္သြားရင္ေတာင္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမည္ဟု အၿမဲေတြးမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအးေလ..... မင္း၀င္ရင္ ငါလည္း၀င္မယ္ေလဆိုကာ ႏွစ္ေယာက္သား အထဲသို႔၀င္လိုက္သည္။ တံခါးႀကီးကို တြန္းဖြင့္၍ အထဲသုိ႔ေရာက္သြားသည့္အခါ ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္ရသည့္အရာမွာ.........။
(၄)
ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနၾက ဘာမွန္းမသိသည့္ေၾကာက္စရာမ်ား မေတြ႔ရပဲ အျပင္မွာျမင္ေနသလိုပင္ အုတ္နံရံႀကီးတစ္ ခုကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေအာက္ေျခ သုံးေပအျမင့္ေလာက္တြင္ေတာ့ ေခါင္းတလားထည့္ရန္ အေပါက္ႏွစ္ေပါက္ကိုေတြ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၀င္သည့္အခန္းမွာ ဘယ္ဘက္အစြန္ဆုံးအခန္းျဖစ္ၿပီး၊ ထိုဘက္ဘက္ျခမ္းတြင္ အေနာက္ဘက္သို႔ သြားႏုိင္သည့္ ေလွ်ာက္လမ္းကိုေတြ႔ရသည္။ျပတင္းေပါက္မ်ားလည္း လုံလုံေလာက္ေလာက္ရွိၿပီး အလင္းေရာင္ကလည္း အခန္းျပည့္ရသည္။ အေနာက္ဘက္ကိုေရာက္ေတာ့ မီးေပးသည့္စက္နားတြင္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားက ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနၾကသည္။
စက္ပ်က္ကာ မီးအရွိန္ေလ်ာ့သြားေသာေၾကာင့္ ျပင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ အဖိုး၏ သားမ်ားကလည္း တခါတည္း
မသၤၿဂိဳလ္မွာစိုး၍ ေစာင့္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဆီေပးသည့္ ပိုက္က ခ်ိဳ႕ယြင္းတာလား၊ မည္သည့္ေနရာက ခ်ိဳ႕ယြင္း တာလည္းဟု ၀န္ထမ္းမ်ားအေျဖရွာေနၾကသည္။ ခြေတြ၊ဂြင္းေတြႏွင့္ စက္ဆီေတြလည္း ေပက်ံေနေသာ အလုပ္သမားမ်ားကိုၾကည့္ရသည္မွာ စက္ရုံတစ္ခု၏ အသြင္အျပင္တိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကိုၾကည့္ေငးေနရင္း ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ရြံ႔ခဲ့ေသာ သံသယမ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။
အခန္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာၾကည့္ရႈ႕မိသည္။ ေကာ္ဖီခြက္၊ လဘက္ရည္ခြက္မ်ား၊ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးႏွင့္၊
ဖတ္လက္စ ၀တၱဳစာအုပ္ကိုပါေတြ႔ရသည္။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ မီးအတိုးအေလ်ာ့ ထလုပ္ၾကရင္း လဘက္ရည္ေသာက္၊ စာအုပ္ဖတ္လုပ္ၾကျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း လူေတြကသာ civil ေတြစက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဟုိနားကျဖစ္တာထင္တယ္၊ဒီနားကျဖစ္တာထင္တယ္ဆုိၿပီး ဆရာလုပ္ခ်င္ေနၾကေသးသည္။ေစာင့္ေနရျခင္းကလည္း အေၾကာင္းရွိသည္။ အေလာင္းမ်ားအား ခ်က္ျခင္းမီးမရႈိ႔ပဲ ညေနေရာက္မွ ေပါင္းသၤၿဂိဳလ္ကာ ဆီပိုေအာင္လုပ္ၾကသည္ဟု ေကာလဟာလ ၾကားဖူးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔အား အထဲကိုၾကည့္ခ်င္လား မီးေလွ်ာ့ေပးမယ္ ငါးရာေပးရင္ၾကည့္ရမယ္ဆိုလို႔ ငါးရာေပးၿပီး တစ္ေယာက္ကိုစကၠန္႔ပိုင္းေလာက္စီၾကည့္ၾကသည္။ မီးအပူေၾကာင့္ အျမင္ကမႈန္၀ါး၀ါးႏွင့္ ဘာမွေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲသိပ္မျမင္ရ၊တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ပါးစပ္ကလည္း အၿငိမ္မေနၾက အဖိုးကိုခ်စ္ရင္ မင္းလိုက္သြား၊ငါလိုက္သြားဟုေနာက္ေျပာင္ေနၾကသည္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္ေတြႏွင့္ဆိုလ်င္ ငရဲျပည္ေရာက္လည္း ကြ်န္ေတာ္မေၾကာက္ဟုေတြးမိျခင္းျဖစ္သည္။
ထို႔ေနာက္ဘာမွန္းမသိ ေၾကာက္ရြံ႔ခဲ့ျခင္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္စီတြင္မရွိေတာ့ဟု ထင္မိပါသည္။ တံခါးႀကီး၏
ေနာက္ကြယ္ ဒီအခန္းသည္တကယ္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါ။ လူအမ်ားမလုပ္ခ်င္သည့္၊ မလုပ္ရဲသည့္ အလုပ္မ်ားကိုတာ၀န္ယူလုပ္ေဆာင္ေပးေနသည့္ လူတစ္စု၏ အလုပ္ခန္းတစ္ခုသာျဖစ္ေပသည္။ ပုံမွန္လည္ပတ္ေနေသာစက္က ဒုကၡေပးသည့္အတြက္ သူတို႔အားႀကိဳးမာန္တက္ ျပင္ေနၾကသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္တစ္မ်ိဳးပင္ၾကည့္ေကာင္းေနပါသည္။ ရင္ထဲကမြန္းက်ပ္မူ႔မ်ားလည္း လြင့္ပါးသြားေလသည္။ ဟုတ္ပါသည္... အခန္းထဲတြင္လူသားမ်ား အလုပ္လုပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာသည္ တကယ္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါ၊ အလုပ္သမားတစ္စု၏ အလုပ္ခန္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။
တံခါးမ်ားကိုေၾကာက္ရြ႔ံခဲ့ေသာ စိတ္မ်ားလည္း ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားကာအိပ္မက္မ်ားထဲတြင္လည္း ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ိဳး မရွိေတာ့ပါ။
ထို႔ေနာက္မွ စတင္ကာ ကြ်န္ေတာ္သည္ တံခါးမ်ားကို အေၾကာင္းမဲ့ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ား ေပ်ာက္သြားပါသည္။
တံခါးမ်ားေနာက္တြင္ ဘာပဲရွိရွိ ရင္ဆိုင္တြန္းဖြင့္လိုက္ရန္လည္း သတိၱမ်ားရွိလာသည္။ တကယ္ေတာ့ တံခါး
မ်ား၏ေနာက္မွ အျဖစ္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထင္ေနသေလာက္ဆိုးခ်င္မွ ဆိုးေပမည္။ တံခါးမ်ားကိုဖြင့္ၿပီး
ရင္ဆိုင္လိုက္ျခင္းသည္ ဘာမွန္းမသိေၾကာက္ရြ႔ံေနရျခင္းထက္ပိုၿပီး လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးသည္။ ေလွာင္ပိတ္ျခင္း၊
မြန္းက်ပ္ျခင္း၊ ေသာကမ်ား၊ သံသယမ်ားမွ ကင္းလြတ္ေစရန္ တံခါးမ်ား၏ ေနာက္ဘက္မွ အရာမ်ားကို
တတ္ႏိုင္သမွ် မေၾကာက္မိပဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳးစားေနပါေတာ့သည္။
ျမန္မာ့အသံက တာ၀ါတိုင္ႀကီး(16-Nov-2008)
အရင္လိုတိုးေ၀ွ႔ ေနဆဲ ရန္ကုန္
