မွတ္ဥာဏ္

တစ္ေန႔က အလုပ္ကိုသြားေတာ့ ကားကေတာ္ေတာ္ပင္က်ပ္သည္။ ဒီၾကားထဲတစ္မွတ္တိုင္တစ္မွတ္တိုင္ကို ရပ္လိုက္ရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မထြက္ေတာ့...။ ရာသီဥတုကလည္း မိုးကသာအုံ႔မႈိင္းေနသည္ မိုးကေတာ့တစ္စက္မွမရြာေသာေၾကာင့္ ေလွာင္အိုက္အိုက္ႀကီး ျဖစ္ေန၏ ။ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ အၾကာႀကီးရပ္ေနတုန္း လူတစ္ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ေဘးလာရပ္သည္။ ရာသီဥတုပူတာေရာ.. အလုပ္ေနာက္က်မွစိုးလို႔စိတ္မရွည္တာေရာ ေရာၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထုံးစံအတိုင္းေဒါသကမၼဌာန္းပြားမ်ားေနခဲ့မိသည္။ ဒါကိုထိုလာရပ္ေသာ လူသည္မရိပ္မိဘူးထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၿပဳံးျပၿပီး

"အလုပ္အခုမွသြားမလို႔လား ဘယ္ကစီးလာတာလဲ "

ဟုလာေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္မသိ.........ထုိ႔ေၾကာင့္

"ဘယ္ကလဲ.. လူမွားေနၿပီထင္တယ္ေနာ္..."

ကြ်န္ေတာ့္ေလသံတို႔ ကြ်တ္ဆတ္ဆတ္ႏိုင္သြားေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္သတိထားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္မတတ္ႏိုင္ ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုပင္ တုံ႔ျပန္မိလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့သူ႔ကို ဘယ္လိုပင္စဥ္းစားစဥ္းစားကြ်န္ေတာ္မသိ...။ ပုံစံကလည္း တစ္မ်ိဳးပင္......။ အနည္းငယ္ႏြမ္းနယ္ပုံသူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ အ၀တ္အစားေပၚတြင္ျမင္ေနရေသာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္သံသယ၀င္တတ္သည့္စိတ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုႀကီးစိုးသြားျခင္းျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို မသိပါ ( သို႔မဟုတ္ ) ဘယ္သူမွန္းမမွတ္မိပါ ။ သူကလည္းကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ရုတ္ခ်ည္းပင္

"ေဆာရီးေနာ္.. လူမွားသြားတယ္ "

ဟုေျပာေလသည္။ သူ႔ေလသံတြင္လည္း မာနမ်ားႏွင့္ ေအာက္သက္သက္ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ မခံႏိုင္ေသာ အသံတစ္မ်ိဳးထြက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာျဖစ္ ကားျပတင္းေပါက္မွသာအျပင္ကို ေငးေနလိုက္သည္။

ကားကဆက္လက္ထြက္ခြာလာသည္။ သတိထားမိ၍ ဟိုလူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုထက္ထိကားေပၚက မဆင္းေသး... ။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္သည္...။ ကြ်န္ေတာ္စားေနက် ထမင္းဆိုင္ကလူမ်ားလား...။ ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိ။ ကြမ္းယာဆိုင္က လူမ်ားလား ..။ ဒါလည္းမေသခ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ့္site နားကတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား..။ ဒါဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က သတိမထားမိေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်က္မွန္းတမ္းမိသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သည္..။ ဘယ္လိုပင္ စဥ္းစားေသာ္လည္း အေျဖမထြက္လာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဆက္မေတြးတတ္ေတာ့..။

ကြ်န္ေတာ္ဆင္းရမည့္ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့.. ထိုလူကကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကအရင္ဆင္းသည္..။
ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔ကပင္ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ကာ ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္မွလွည့္မၾကည့္။ သူဘယ္ကမွန္းသိရန္ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ကေန အသာလိုက္ၾကည့္သည္။ သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းကတူေနသည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကေန ကြ်န္ေတာ္သြားေနၾကလမ္းအတိုင္းသြားသည္..။ ထမင္းဆိုင္ေတြနားေရာက္သည္ ။ သူမေကြ႔......။ ကြမ္းယာဆိုင္ထဲလည္း သူ၀င္မသြား..။ site နားကအိမ္ေတြစီကလည္းမဟုတ္..။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္site နားေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္site ဘက္ေကြ႔သည့္လမ္းကို ေကြ႔သြားသည္။
ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနၿပီ.........။ site ထဲကအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေယာက္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူသည္ site ထဲကိုတည့္တည့္မတ္မတ္ပင္၀င္သြားေလသည္။

သူသည္ကြ်န္ေတာ့္site ထဲမွေဆးသုတ္လူႀကမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ပင္အားနာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုဆက္ဆံလိုက္ပုံက ရင့္သီးသြားသည္ဟုထင္သည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ္က မေခၚခ်င္မေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ သက္သက္မဲ့ လုပ္လႊတ္လိုက္သည္ဟု ထင္သြားႏုိင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရုပ္သည္မမွတ္မိစရာသိပ္ေတာ့မရွိ..။ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပင္ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။

"အာ...ဦးေလး ေဆာရီးဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ္က ေဆးသုတ္တဲ့အ၀တ္အစားနဲ႔ပဲျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ရုတ္တရက္စဥ္းစားမရလို႔ပါ ဟီး ဟီး ဦးေလးကလည္းကြ်န္ေတာ္ကဘယ္ကလည္း ေမးေတာ့ဒီကလို႔ေျပာရင္ရတာကို..."

ေလေျပကလည္း ေသြးလိုက္ရေသးသည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္အားနာသြားသည္ထင္သည္။
ကြ်န္ေတာ္လည္း တကယ္လူမွားေနတယ္ထင္လို႔ပါ ဟုျပန္ေျပာသည္။

တကယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ့္လိုအပ္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမ်က္ႏွာမ်ားကိုမွတ္ရာတြင္ ေတာ္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ သူအလုပ္လုပ္ေနသည္ကို အာရုံစိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို သတိမထားမိျခင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကိုအသိအမွတ္မျပဳသည္ႏွင့္ေတာ္ေတာ္ပင္ ဆင္တူပါလိမ့္မည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႔ဆက္ဆံမိသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္သြားႏိုင္ေလာက္သည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမူ႔ဆက္ဆံေရးညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္ဟုပင္ သူထင္သြားႏိုင္ေလသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကလည္းကြ်န္ေတာ္ပင္ လူေတြရဲ႔မ်က္ႏွာကိုဆိုသိပ္ၿပီးဂရုတစိုက္ၾကည့္မိေလ့မရွိ..။ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားကိုေတာ့ တစ္ခါျမင္ဖူးရင္ တစ္သက္မွတ္မိတတ္သည္ :P ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လူမ်က္ႏွာေတြကို ေတာ္ေတာ္ပင္မွတ္မိသည္။ ယုတ္စြအဆုံးသူသည္ ကားစပါယ္ယာမ်ားကိုပင္ မွတ္မိေလသည္။ သူသည္လမ္းေတြကိုေတာ့ မမွတ္မိတတ္...။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းမ်ား၊တည္ေနရာမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထက္ပို၍မွတ္မိသည္ဟုထင္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျပဴးကေတာ့ ေမြးေန႔မ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို သူမ်ားထက္ပို၍မွတ္မိသည္။ ေမြးေန႔ႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔မွလြဲ၍ က်န္ေသာေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ တစ္ခုကိုသာ မွတ္မိသည္။ ဒါေတာင္ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရက္ေလာက္ပဲကြာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔မ်ားကို မမွတ္မိေသာေၾကာင့္ ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ ဘာညာဆိုၿပီး အလိုက္သင့္ေျပာခဲ့ရသည္လည္းမ်ားၿပီ။

လူသည္တစ္ေနရာတြင္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း တစ္ေနရာတြင္ မေကာင္းႏိုင္ဟုထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ လမ္းမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း လူ႔မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား၊ ေမြးေန႔ ေန႔စြဲမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ ထိုအက်င့္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံးျပင္ရေပဦးမည္။ မ်က္ႏွာပူခဲ့ရ၊ မ်က္ႏွာပ်က္ခဲ့ရေပါင္း မ်ားခဲ့ၿပီမဟုတ္လား....။

အသုံးလုံး ပုံျပင္

ေရွးသေရာအခါက ဗာလာဏသီျပည္တြင္ မဟာဗာလာနံမင္း မင္းျပဳ၏ ။ ထိုမင္းတြင္ ၀န္မင္း ၃၃ ပါးရွိသည္။ ထို၀န္မင္းမ်ားထဲမွာ တစ္ပါးျဖစ္ေသာစက္မူ႔ပါလ၀န္မင္းသည္ တစ္ေန႔ေသာအခါတိုင္းျပည္အတြင္း လွည့္လွည့္ကာ မိမိလက္ေအာက္တြင္ရွိေသာအရာရွိ၊အရာခံမ်ားအား စစ္ေဆးေတာ္မူ၏ ။ ထို၀န္မင္းယူရေသာတာ၀န္မွာကား တိုင္းျပည္တြင္ ဗိသုကာမ်ား၊ စေကၠာမပညာရွင္မ်ား၊ လက္သမားမ်ား၊ ေလာကဓါတ္ပညာရွင္မ်ား ၊ အစရွိသည့္ ပညာရွင္မ်ားေပၚထြန္းေစရန္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳရသည့္ တကၠသီလာမ်ားအား အုပ္ခ်ဳပ္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ( ထိုေခတ္ကအဂၤလိပ္စာသည္ ယခုေခတ္ေလာက္မတြင္က်ယ္ေသးသျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာဟူေသာ အသုံးအႏႈံးမေပၚေသးေၾကာင္း သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ားအရသိရွိရေလသည္။ ဤကားစကားခ်ပ္ )

၀န္မင္းသည္ယခုေခတ္ေပၚတူဂီလူမ်ိဳးဖီလစ္တိုဒီဘရစ္တိုအုပ္စိုးခဲ့ေသာပါဒတိုင္းအရပ္ရွိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းတစ္ခု သို႔ ေရာက္ရွိေလသည္။ ထိုေက်ာင္းသို႔ေရာက္လတ္ေသာ္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ သတင္းစာလည္းမဖတ္၊ရုပ္ျမင္သံၾကားလည္း ခ်ိဳဆင္ျပည္မွကားမ်ားကလြဲ၍မၾကည့္ၾကသျဖင့္ ၀န္မင္းအား ၀န္မင္းမွန္းမသိပဲ ဘယ္ကဘဲႀကီးလဲဟုပုခုံးခ်င္းတိုက္သြားသည္ကတစ္မ်ိဳး ၊ အတြဲေလးမ်ားသည္လည္း လက္တြဲမပ်က္၊ပုခုံးဖက္မပ်က္ ၀န္မင္းေရွ႕ကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္ကတစ္ဖုံရွိေသာ္ ၀န္မင္းသည္ အလြန္ပင္ေဒါသအမ်က္ထြက္ရွိေတာ္မူ၏ ။ ထို႔ထက္ပို၍ဆိုးသည္ကား ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္သည္ ၀န္မင္းအား

"ဦးေလး မီးျခစ္ပါရင္ တစ္တို႔ေလာက္"

ဟုဆိုေလလွ်င္ ၀န္မင္းသည္အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ထုတ္ေပးမည္ျပဳၿပီးမွမိမိအျဖစ္ကိုသတိရၿပီး

ေၾသာ္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားကား ငါ႔ကိုပင္ေသာက္ဂရုမစိုက္ၾကပါလား ဟုဆင္ျခင္မိေလသည္။

ဤသည္မွာလည္း အျပစ္မဆိုသာေခ် ။ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ ၀န္မင္းအား၀န္မင္းဟု
မသိျခင္းေၾကာင့္သာျဖစ္ၿပီး ၀န္မင္းဟုသာသိပါက ေတာေကာင္ငယ္ေလးမ်ားသည္ ေကသရာဇျခေသၤ့မင္းကိုျမင္ေသာအခါထြက္ေျပးၾကသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အေမွာင္တိုက္သည္ ဘာဏုရာဇာေနမင္းႀကီးထြက္ေပၚလာပါက စၾက၀ဠာမဟာတံတိုင္းမွေ၀းရာသို႔ေျပးသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လူေကာင္းတို႔သည္ေခြးရူးလာေသာအခါ ခ်က္ကို ၁၄ လုံးထိုးေဆးထိုးရမွာစိုး၍ ေ၀းရာသို႔ေျပးသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လမ္းေဘးေစ်းသည္တို႔သည္ စည္ပင္သာယာရဲလာပါက ကိုယ္လြတ္ရုန္း၍ေျပးၾကသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ေရွာင္ရွားၾကမည္မွာမလြဲတည္း ။ ( က်န္ေသာ ဥပမာအမ်ားအျပားေပးႏိုင္ေသးေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမီဂါဗိုက္ကို ငဲ့ကြက္ေသာအားျဖင့္ ဤမွ်သာေဖၚျပထားေပသည္ )

၀န္မင္းသည္သူ၏ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားအား လြန္စြာခ်စ္ျမတ္ႏိုးေတာ္မူေသာေၾကာင့္ စာမွစာသာသင္ေစလိုေလသည္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ရွိသမွ်အခ်ိန္မ်ား အားလည္း စာသာပထမ၊ စာသာဒုတိယ၊ စာသာလွ်င္ထာ၀ရစသည္ျဖင့္ကုန္ဆုံးေစလိုသည္။ထိုအခါ၀န္မင္းသည္ အဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ဤေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ စာသင္ခ်ိန္အတြင္း အျပင္၌လတ္လ်ားလတ္လ်ားျဖစ္ေနၾကသနည္းဟု သူ၏တပည့္အရာရွိ၊အရာခံ ပါေမာကၡမ်ားအား ေမးျမန္းစုံစမ္းေလသည္။

၀န္မင္းကအမိန္႔ေတာ္ရွိေလလွ်င္ ခ်ိဳလိမ္ေလးပါးစပ္မွာငုံလွ်က္သားရွိေသာ ၀န္မင္း၏တပည့္ေက်ာ္ မဟာပါရဂူဒိသာပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ျပင္းစြာေသာတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားျခင္းျဖင့္

"မွန္..မွန္ရာ႔ပါ ၀န္မင္းဖုလား..."

"ေဟ့ မယ္မင္း နင့္ခ်ိဳလိမ္ႀကီးခြ်တ္ၿပီး ကိုယ္ေတာ့္ကိုမွန္ရာျမန္ျမန္ေလွ်ာက္တင္စမ္း"

ထိုအခါမွ မဟာပါရဂူဒိသာပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးသည္ မိမိအျဖစ္ကိုသတိရၿပီး ခ်ိဳလိမ္ကိုခြ်တ္ကာစိတ္ကိုတင္း၍ ၀န္မင္းအားေလွ်ာက္တင္ေလသည္ ။

"မွန္လွပါ႔ ဘုရား... အရွင့္တပည့္ေက်ာ္မ်ားဟာ မဟာစာခ်ဳပ္ေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေဖါက္ဖ်က္၍ စမ လမ္းကိုထြက္သြားၾကေၾကာင္းပါဘုရား"

"ေဟ ထြက္ရပ္လမ္းကို ျမန္းၾကတာလားကြယ့္ ဒါျဖင့္ရင္ေတာ့သူေတာ္ေကာင္းႀကီးမ်ားေပပဲ"

"မဟုတ္ရေၾကာင္းပါဘုရား.......... စမလမ္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့ စလုံးျပည္၊ မေလးျပည္ အစရွိတဲ့အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွာ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကတာကို ေျပာတာပါဘုရား..."

"ေဟ... ဒါဆိုငါ႔ရဲ႔သား၊ သမီးကဲ့သို႔ ခ်စ္ရေသာတပည့္ေက်ာ္မ်ားဟာ ငါ႔ရင္ကိုစုံကန္ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကတာေပါ႔... ဒါဆိုလည္း ဒီေကာင္ေတြျပန္လာတာနဲ႔ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေစ၊ ေက်ာတစ္ရာ၊ရင္တစ္ရာ ႀကိမ္ဒဏ္ခတ္ေစ၊ ယခုပင္လွ်င္အမိန္႔ေတာ္ထုတ္၍ မတရားစာရင္းသြင္းေစ"

ဟုလူႀကီးပီသစြာဆုံးျဖတ္ေတာ္မူေလသည္။

ထိုသို႔ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားလိုအပ္ေနေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ား လတ္လ်ားလတ္လ်ားျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းကို သိေတာ္မူေလလွ်င္၀န္မင္းသည္ ဤကဲ့သို႔အမွတ္တမဲ့မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။

"အလို ... ဒီလိုဆိုလွ်င္ျဖင့္ မဟာသစ္စည္း လုပ္ၾကမဲ့ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြက အငယ္တန္းေတြကို လုပ္အားေပးသေဘာနဲ႔သင္ၾကားေပးရင္ျဖင့္ ေကာင္းၾကေပလိမ့္မယ္ ေမာင္မင္း၊ မယ္မင္းတို႔ရဲ႔"

(သစ္စည္းဆိုသည္မွာ ယခုေခတ္အေခၚ သီးဆစ္(Thesis ) ႏွင့္ အဓိပၸါယ္တူမတူအား ဘာသာေဗဒပညာရွင္မ်ား သုေတသနျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ ဤကား... စကားျပား......)

၀န္မင္းကထိုကဲ့သို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ တစ္ထြာျပလွ်င္ တစ္လံ၊တစ္မိုင္မွ်မက တစ္ဆုံးထိပင္ျမင္ၾကေသာေနာက္လိုက္၊ေနာက္ပါ ပါခ်ဳပ္၊ ဘာခ်ဳပ္တို႔သည္လည္း

"သင့္ျမတ္လွေၾကာင္းပါ ဘုရာ့...၊ မွန္ကန္လွေၾကာင္းပါ ၀န္မင္းဘုရာ့၊ ၀န္မင္းအေတြးက လန္းတယ္ဗ်ာ"

အစရွိသျဖင့္ အဆင္းဘီးတပ္လုပ္ၾကေလသည္။

၀န္မင္း၏ကိုယ္ေရးအရာရွိေတာ္မင္းကလည္း ၀န္မင္းျပန္လည္ႁကြခါနီးတြင္ တကၠသီလာမွတာ၀န္ရွိသူမ်ားအား

"လုပ္အားမေပးရင္ဘာျဖစ္မယ္၊ ညာျဖစ္မယ္... သစ္စည္းေပးမလုပ္ဘူးလို႔ ေျခာက္လုံးေလးလွန္႔လိုက္ဦးေနာ္ ပါခ်ဳပ္ႀကီးတို႔"

ဟုလက္ေတာ္တို႔ၿပီးေျပာခဲ့ေလရာ..... ေနာက္လိုက္၊ေနာက္ပါတို႔သည္လည္း ၀န္မင္းသေဘာ ေနာေၾကေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေျပာစရာမလိုပါဟု ျပန္လည္ပဏၰာလုပ္ၾကေလသည္။

ထိုေခတ္သည္ယခုေခတ္ကဲ့သို႔ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ အစရွိေသာစနစ္မ်ား၊ နီယိုကြန္၊ဘာကြန္ညာကြန္မ်ား၊ လစ္ဘရယ္၊ ဘာဘရယ္ညာဘရယ္အစရွိေသာ ဂိုဏ္းဂဏမ်ားလည္း မကြဲျပားေသးပဲ ပေဒသရာဇ္စနစ္သာလွ်င္ထြန္းကားေပရာ ၀န္မင္းႏႈတ္ထြက္စကားတစ္လုံးသည္ စာရြက္မ်ားေပၚတြင္ေရးထားေသာ ဥပေဒတစ္ရာထက္ပင္လြန္စြာအရာေရာက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀န္မင္းအမိန္႔ေတာ္ရွိေတာ္မူသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဒါရိုက္တာေတာ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ အမိန္႔စာတစ္ေစာင္ကိုသက္ဆိုင္ရာတကၠသီလာ အသီးသီးသို႔ျဖန္႔ခ်ီေတာ္မူေလသည္။

စာရြက္ေပၚမွအမိန္႔ေတာ္တို႔သည္ ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္စကားအလွတန္ဆာဆင္ထားေသာ္လည္း လိုရင္းမွာကား စာသင္ရမည္၊ လုပ္အားေပးဆိုေသာ္လည္း အၿမဲတမ္းဆရာမ်ားလိုပင္စာသင္ရမည္၊ အျပင္မွာ က်ိတ္၀ိုင္း၊ဘာ၀ိုင္း မလုပ္ရ၊ အၿမဲတမ္းသင္ရေသာဆရာမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ၀န္မင္းထုတ္သမွ် အမိန္႔ေတာ္တို႔ကိုလိုက္နာရမည္ဟု ပါရွိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔သင္ၾကားေပးေသာေၾကာင့္တကၠသီလာသို႔ လာရေသာျမင္းရထားစရိတ္တို႔ကို ျပန္ေပးမည္ဟူ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္အားေပးကာလအတြင္း သုံးစြဲရန္အႆျပာေငြခ်ီးျမွင့္မည္ဟူ၍ လည္းေကာင္း တစ္စိုးတစ္စိမွ်မပါလာခဲ့ေပ...။

သက္ဆိုင္ရာတကၠသီလာမ်ားမွပါခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားသည္လည္း အမိန္႔ေတာ္ျပန္တမ္းကိုရေလလွ်င္ လုပ္အားေပးဟု အမည္ခံေသာ္လည္း သက္ဆိုင္သူမ်ားအားသေဘာထားကိုမွ်မေမးပဲ သစ္စည္းလုပ္ရမည့့္သင္တန္းသား မ်ားအား တစ္ေယာက္လွ်င္တစ္ေစာင္ျဖန္႔ေ၀ကာလက္မွတ္မ်ားထိုးခိုင္းေလေတာ့သည္။

............................................. ။ .............................................

ထိုအခါ သင္တန္းသား၊သင္တန္းသူ၊ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ စိတ္ညစ္ညဴးၾကၿပီးလွ်င္ ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိသျဖင့္ မဟာဘေလာ့ဂ္ဂါအေက်ာ္ ပညာရွိဆရာက၀ိဖားႀကီးအား ဤသို႔ျမည္တြန္တိုင္ပင္ၾကေလ၏ ။

"အို... ဆရာဖား ငါတုိ႔ကား သစ္စည္းလုပ္ရင္း တစ္ဖက္ကလည္းလုပ္ငန္းခြင္၀င္မည္ဟု အားခဲထားၾက၏ ။ အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ အလုပ္ပင္ရေနႀကၿပီျဖစ္သည္..။ ယခု၀န္မင္းက ဤသို႔အမိန္႔ထုတ္ေသာ္ ငါတို႔ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိေတာ့"

ဟု ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေျပာေလသည္။ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကလည္း

"ဟုတ္ေပသည္ဆရာဖား ... ငါတို႔သည္လည္း သစ္စည္းလုပ္ရင္းအျခား အတ္တိုေကာ္၊ အတ္စတီမိတ္ စေသာသင္တန္းမ်ားတက္ေနၾကသည္..။ ၀န္မင္းခိုင္းသလို စာသင္ရလွ်င္ ငါတို႔အဖို႔သင္တန္းမ်ားပ်က္လွ်က္အႆျပာေငြမ်ားစြာ ဆုံးရႈံးေပေတာ့မည္။"

ဟုတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္တိုင္ၾကားၾကေလသည္။

နည္းနည္းထက္ျမက္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကမူ

"ဆရာဖား ထိုကိစၥသည္အဓမၼမူ႔ႏွင့္ဆင္တူ၏ ကာလသမၼဂု သို႔တင္ျပလိုက္လွ်င္အသို႔ျဖစ္မည္နည္း"

ထိုအခါ မ်က္စိမွိတ္၍ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနေသာဆရာဖားသည္လည္း မ်က္လုံးကိုဖြင့္ကာထိုေက်ာင္းသားအား

"ထို႔သို႔မလုပ္လင့္ အေမာင္... ၀န္မင္းကားငါ႔ထက္ပင္ဥာဏ္အရာ၌မ်ားစြာသာေလသည္... သင္ကထိုသို႔တိုင္ၾကား၍ ကာလသမၼဂု ကစုံစမ္းေလသည္ႏွင့္ ၀န္မင္းမဆိုထားဘိ၊ ၀န္မင္း၏ေနာက္လိုက္မ်ားကပင္ ငါတို႔ဗာလာဏသီသည္ ေရွးအခါကတည္းကတစ္ဦးကိုတစ္ဦးကူညီျခင္း၊ ရိုင္းပင္းျခင္းကို မဂၤလာတရားအျဖစ္သတ္မွတ္ေသာေၾကာင့္ ေစတနာအေလွ်ာက္သာ လုပ္အားေပးၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေရွးကလိုပင္ေျပာၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုအခါသင့္အတြက္ပင္လွ်င္ လြန္စြာအႏာၱရာယ္မ်ားလွေပသည္။"

"သို႔ဆိုလွ်င္... ငါတုိ႔အဘယ္အမူ႔ျပဳရေပမည္နည္း"

ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားက တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္းေမးလ်က္သည္ရွိေသာ္ ပညာရွိဆရာဖားလည္းဤသို႔မြက္ၾကားေလသည္။

"အေမာင္တို႔၊မယ္တို႔ သင္တုိ႔သည္ အ သုံးလုံးကိုက်င့္ၾကေပေတာ့"

"အ သုံးလုံးဆိုသည္မွာဘာကိုဆိုလိုသနည္း ဆရာဖား"

"အေမာင္တို႔သင္တို႔သည္ သစ္စည္းကိစၥျပတ္မွသာ အတန္းေအာင္ျမင္ၾကမည္ မဟုတ္ေလာ"

"ဟုတ္ေပသည္ဆရာဖား"

"သင္တုိ႔အားလုံး ေအာင္ျမင္လိုၾကသည္မဟုတ္ေလာ"

"ေအာင္ျမင္လိုေပသည္ ဆရာဖား"

"ဒါျဖင့္လွ်င္ယခုလိုအခ်ိန္အခါ၌ သင္တုိ႔စြဲစြဲၿမဲၿမဲမွတ္ထားရမွာကား အ သုံးလုံးျဖစ္သည့္
ေအာင္ ခ်င္လွ်င္ အ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အင္း ဟုသာေခါင္းၿငိတ္လိုက္ၾကေပေတာ့"

ဟုမိန္႔ၾကားေတာ္မူေလလွ်င္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္လည္း ဟုတ္ပါေပသည္၊ ပညာရွိေခၚဆိုထိုက္ပါေပသည္ဟု ၀ိုင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းခြ်န္တြန္းလုပ္ၾကေလေတာ့သည္..။

ထို႔ေနာက္ သစ္စည္းလုပ္ရမည့္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္လည္း ဆရာဖားစကားကိုနားေထာင္ကာ မိမိထက္အတန္းငယ္ေသာသူမ်ားအား စာသင္ၾကားေပးေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ခ်ိဳလိမ္မျပတ္ေသးေသာ ပါရဂူမ်ားကလမ္းေလွ်ာက္တတ္စ မဟာေက်ာင္းသားမ်ားကိုစာသင္၊ လမ္းေလွ်ာက္တတ္စမဟာေက်ာင္းသားမ်ားက ေလးဘက္ေထာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုစာသင္၊ ေလးဘက္ထက္ေက်ာင္းသားမ်ားက ၀မ္းလ်ားေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္၊
၀မ္းေလ်ာက္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားက အမိ၀မ္းတြင္းမွသေႏၶသားမ်ားကို စာသင္ေလလွ်င္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားလည္း အမိ၀မ္းမွမကြ်တ္မွီပင္ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္လွ်က္ တိုင္းကားျပည္ရြာမွာအရင္ကထက္ပင္ ေအးခ်မ္းသာယာၿပီးေခတ္မွီဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ကုန္ေလသတည္း...........။ သာဓု... သာဓု...သာဓု..

............................................. ။ .............................................

တစ္ေလာက ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္က ဆရာေမာင္ထင္ရဲ႔ လူႀကီးမ်ားဖတ္ဖို႔ပုံျပင္ ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ... ဆရာ့စာက သေရာ္စာေတြဆိုေတာ့ေလာကကို ကိုးလန္႔ကန္႔လန္႔ျမင္တတ္တဲ့ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳက္သြားခဲ့ပါတယ္..။ ဒီၾကားထဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကလည္းၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ကူးရၿပီး ဆရာႀကီးေမာင္ထင္ပုံစံလိုက္ေရးၾကည့္တာပါ..။ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ လြန္တာရွိလွ်င္၀ႏၵာမိပါ အာစရိအေပါင္းတို႔................။

ငါ႔ေဒါသမ်ား

( အ )

ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္မေျပျဖစ္သည္။ အထက္လူႀကီးမ်ားသည္ ငါ႔စကားကို အရာမသြင္းသကဲ့သို႔ ေအာက္လူမ်ားကလည္း ငါ႔စကားကို နားမေထာင္ၾက..။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ စိတ္ပ်က္ျခင္းမ်ားျဖစ္ေပၚကာ ေဒါသမ်ား အလိုလိုထြက္ေနသည္။ ေဒါသ ထြက္ျခင္းသည္ မေကာင္းဟု ငါ႔စိတ္ကနားလည္ေသာ္လည္း တကယ့္တကယ္တမ္းတြင္ ငါ႔စိတ္ကိုငါ ေကာင္းစြာထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျခင္းမရွိေသးေပ..။

အလုပ္မွေန၍ ကားမွတ္တိုင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရေသာခရီးသည္ ခါတိုင္းထက္ပိုရွည္လ်ားသည္ဟု ထင္သည္။ အကယ္၍ ဘူးခြံအလြတ္တစ္ခုခု သို႔မဟုတ္ ကန္၍ေကာင္းေသာ အရာတစ္ခုခုကိုေတြ႔လွ်င္ ရုပ္ရွင္မ်ားထဲမွ ဇာတ္လိုက္မ်ားကဲ့ ငါကန္မိမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း လမ္းေဘးတြင္အုတ္ခဲမ်ားသာေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ဘာကိုမကန္ျဖစ္ခဲ့...။


ငါစီးခ်င္ေသာ ဘတ္စကားက ေစာင့္ရတာေတာ္ေတာ္ၾကာသည္။ ထိုမွ်ရွားပါးလွေသာ ဘတ္စ္ကားလိုင္းအား မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဆက္ထားေနရသလဲဆိုတာ ငါစဥ္းစားလို႔မရ...။

ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးေနာက္ လိပ္၏လွ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးရွိေသာ ဘတ္စ္ကားသည္ ငါေစာင့္ေနေသာမွတ္တိုင္သို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်ည္းကပ္လာေလသည္။ ကားေပၚငါတက္ေတာ့ ခရီးသည္က ခုံအျပည့္ပါလာသည္။ ပင္ပန္းလာေသာ ငါသည္ထိုင္ခုံမရေသာေၾကာင့္ အလြန္ပင္စိတ္ပ်က္လွသည္။ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ ငါစီးေသာမွတ္တိုင္မွတက္ပါက ခုံတစ္ခုံေလာက္ေတာ့ ငါ႔အတြက္ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီေန႔တြင္ လူေတြအားယားေနၾကသည္ထင္သည္။ အားအားယားယား အျပင္ထြက္ၾကေသာ သူမ်ားတြင္ မည္သည့္အေရးႀကီးကိစၥမ်ားရွိေနမလဲဟု ငါေတြးမိသည္။

လိုခ်င္သေလာက္ ခရီးသည္မရေသာေၾကာင့္ ကားကမွတ္တိုင္တစ္ခုခ်င္းစီမွာ အၾကာႀကီးရပ္သည္။ ခရီးသည္ရရမရရ ကားကို ျမန္ျမန္သာထြက္ေစခ်င္သည္..။ ငါပင္ပန္းလွၿပီ။ အိမ္သို႔သာ ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ ကားတစ္စီး မွတ္တိုင္တြင္ ၾကာျခင္းမၾကာျခင္းမွာ စပါယ္ယာေပၚမွာ မ်ားစြာ မူတည္သည္။ လိုက္ရင္လာ... လိုက္ရင္လာဟု အာေပါက္မတတ္ေအာ္ေနေသာ စပါယ္ယာကို ငါမုန္းတီးသည္။ လိုက္ပါစီးနင္းလိုေသာ ခရီးသည္မ်ားအားလုံး ကားေပၚေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အႏွီစပါယ္ယာေကာင္သည္ ကားကြက္ခ်သည္ဟုဆိုကာ လိုက္စရာမလိုေသာသူမ်ားကိုပါ ကားေပၚဆြဲတင္ခ်င္ေနသည့္ ပုံေပါက္ေနေလသည္..။ ငါအလြန္မုန္းလာေသာေၾကာင့္ ငါသိသမွ်ဆဲနည္းေပါင္းစုံျဖင့္ ထိုစပါယ္ယာအား စိတ္ထဲမွေန၍ ဆဲဆိုေလသည္။

ကားသည္ဆက္လက္ထြက္ခြာလာၿပီး မီးပြိဳင့္မိသြားသည္။ ငါစိတ္ရွည္မွ ျဖစ္မည္..။ ဒါက စည္းကမ္းအရျဖစ္သည္..။ မီးပြိဳင့္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာနီမလဲဟု သိရန္ငါ့စိတ္ထဲကေရတြက္သည္။
တစ္စကၠန္႔ ...............
ႏွစ္စကၠန္႔ .............
သုံးစကၠန္႔ ............
ငါး ဆယ့္ေလး ......
တစ္မိနစ္ ......
ႏွစ္မိနစ္ ......
သုံးမိနစ္ .......
ေလးမိနစ္ ......
ရွစ္မိနစ္ .....

တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာကို မ်က္ႏွာလိုက္လြန္းသည္ဟု ထင္လာသည္။ ေဟ့..... ဒီမွာ ငါလာတဲ့လမ္းဖက္က မီးကို စိမ္းေပးဖို႔ သတိရၾကေသးရဲ႔လား...။ ကမာၻေျမႀကီးကို ေဖါက္ခြဲပစ္ခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ေတာ့ဒီကားေပၚမွာ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ေစာင့္စားေနေလရဲ႔..........။

မီးပြိဳင့္က ငါလာတဲ့ယာဥ္ေၾကာဖက္ကို သြားခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ေနာက္တစ္မွတ္တိုင္ရပ္..... ခရီးသည္ခ် ....ခရီးသည္တင္....ကားကြက္ခ်.... စပါယ္ယာကို အရင္အတိုင္းက်ိန္ဆဲ...ကားကဆက္လက္ထြက္ခြာ........။ မွတ္တိုင္က ထြက္ခြာ၍ အရွိန္ရရုံရွိေသး ကားကရုတ္တရက္ရပ္လိုက္ျပန္သည္...။မိန္းမအိုႀကီးတစ္ေယာက္ တားသည္ကိုမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည့္ ဒရိုင္ဗာသည္ စကဒ္တိုတိုေကာင္မေလးတစ္ေယာက္တားသည္ကို
ရုတ္ခ်ည္းပင္ရပ္တန္႔ေပးသည္။ အလြန္ပင္ငမ္းေၾကာထလွသည့္ ထိုဒရိုင္ဗာအား ႏွာဗူးႀကီးဟု စိတ္ထဲမွေန၍ ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ မွတ္တိုင္မဟုတ္ပဲ ခရီးသည္တင္သည့္ ထိုဒရိုင္ဗာႏွင့္စပါယ္ယာ ဆရာတပည့္ေတြအား ရဲဖမ္းေစခ်င္သည္။ မွတ္တိုင္မဟုတ္ပဲ ကားတားစီးသည့္ ထိုစည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေကာင္မေလးအားလည္း သက္ဆိုင္ရာက အေရးယူေစခ်င္သည္။ ဘာအမူမွ ေခါင္းစဥ္တပ္မရရင္ စကဒ္တိုတို၀တ္မူ႔ႏွင့္ အေရးယူသင့္သည္။ ကားေတြအတြက္ အႏာၱရယ္ရွိလွေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ကားကငါဆင္းရမည့္မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ လမ္းမီးမ်ားပင္လင္းစျပဳေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္အား အေမွာင္ထုကႀကီးစိုးေနေလၿပီ။ ငါေနထိုင္ရာတစ္ဖက္ျခမ္းသို႔ ကားလမ္းကူးရေပဦးမည္။ ဒီေန႔မွ ကားေတြကရႈတ္ေထြးလြန္းလွသည္ ထင္သည္..။ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းကြယ္ေနသည္ကိုငါဂရုမစိုက္ေတာ့ အိမ္ကိုျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ရန္သာ စိတ္ကေစာေနသည္။ ဘတ္စ္ကားအကြယ္မွေနၿပီး ငါကားလမ္းျဖတ္ကူးလိုက္ခ်ိန္တြင္..................။

တီ...တီ..တီ................တီ...............................................................

အသံရွည္တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည္...။

မ်က္လုံးမ်ားက်ိန္းစပ္သြားေသာေၾကာင့္ ဘာမွျပင္ဆင္ခ်ိန္မရေတာ့ .....။ ငါ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးလစ္ဟာသြားသည္။ ေနာက္ဆုံးငါျမင္လိုက္ရသည္က အလင္းေရာင္စူးစူးႀကီးျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္.....။ အလင္းေရာင္ကို ငါျမင္လိုက္ရသည္...။ အ...လင္း..ေရာင္..ကို...ငါ..ျမင္လိုက္ရသည္။
အ............လ.........င္း........ေ....ရ.....ာ....င္......ကို....ငါ.......ျမင္လိုက္ရသည္..........။

................................................................. ။ .......................................................................

( က )

ထိုမွ်မိုက္မဲ၍ အသုံးမက်ေသာ ဒရိုင္ဘာကို ငါအလြန္မုန္းတီးသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ လမ္းမီးထိန္ထိန္မ်ားၾကားထဲတြင္ ကားကိုမီးမခ်ပဲ မီးထိုးေမာင္းလာေသာ ထိုဒရိုင္ဘာ၏ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ဘာေတြရွိႏိုင္မလဲဟု ငါသိခ်င္လွသည္...။ သူ႕ကားမွထိုးေသာ မီးအလင္းေရာင္သည္ငါ႔ကိုေတြေ၀ေစခဲ့သည္။

အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မွ မလိုပါ။ လူတစ္ေယာက္အိမ္ျပန္မေရာက္ရန္အတြက္ တစ္မိနစ္သို႔မဟုတ္ ထို႔ထက္အနည္းငယ္မွ်သာပိုေသာအခ်ိန္က ဆုံးျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ အိမ္သို႔မေရာက္ပဲ ဘယ္ဆီမွန္းမသိသည့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနက္ႀကီးထဲ ငါေရာက္သြားသည္။ ထိုေသာက္သုံးမက်ေသာ ဒရိုင္ဘာႏွင့္ သံသရာမွာငါေနာက္ထပ္မေတြ႔လိုေတာ့.......။ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ ထိုဒရိုင္ဘာထက္ ပိုမိုက္မဲ၍ ေဒါသႀကီးတတ္ေသာလူ႔အႏၶငါကိုယ္တိုင္ႏွင့္လည္း ထပ္မံမႀကဳံေတြ႔ခ်င္ေတာ့။ ေဒါသေၾကာင့္ အိမ္အျပန္လမ္းနဲ႔ ငါေ၀းခဲ့ရၿပီမဟုတ္လား..............။

ဓါတ္ဆီေရာင္းသူေလးမ်ား

ဖုန္းလာသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အိပ္ယာမွလူးလဲထကာ သြားနားေထာင္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ အေဖျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္ေတာ့ မနက္ရွစ္နာရီခြဲသာသာ ... ။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ အေဖသည္ သႀကၤန္တြင္းႀကီးျဖစ္ေသာ္လည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေဂါက္ကြင္းမွာ stand by သြားေနရသည္။ ယခုလည္း တာ၀န္ခ်ိန္ၿပီးသြားေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳခိုင္းတာ ျဖစ္သည္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ကိုယူကာ အျပင္ကိုထြက္ေတာ့ မိုးက ဖြဲဖြဲေလးေလးရြာေနသည္။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ က မိုးႏွင့္စဖြင့္ေသာေၾကာင့္ မိုးဦးေစာကာ မိုးေကာင္းမည္ဟု လူႀကီးေတြက ေျပာၾကသည္။ ရန္ကုန္မွာလည္း မိုးရြာမွာပဲဟု ေတြးမိေသာ္လည္း အေတြးေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို ထားခဲ့ကာ အိပ္ျပန္အနားယူသူ မဟုတ္လား...။ ပုိင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ခဲ့ေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တို႔အတြက္ မလြမ္းခ်င္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို မေမ့ႏိုင္ဆိုသည္ကိုကား ၀န္ခံရေပမည္။

မနက္ကလည္း သုံးနာရီခြဲေလာက္ထကာ အေဖ့ကိုေဂါက္ကြင္းလိုက္ပို႔ရေသးသည္။ အေဖသည္ တစ္ခါတစ္ေလမွ ျပန္လာေသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဆိုင္ကယ္ကိုတစ္ေန႔လုံးယူမထားခ်င္ေသာေၾကာင့္ လိုက္ပို႔ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ သားႀကီးျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ပ်င္းေနမွာ စိုးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ သႀကၤန္တြင္း ဒီမွာ တစ္ေယာက္မွမရွိၾက...။ ရန္ကုန္၊ မႏ ၱေလး အစရွိသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ပတ္ကာ သႀကၤန္က်ေနၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တန္ဖိုးရွိေသာ ပိတ္ရက္ေလးအတြင္း မျပန္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ အိမ္ကိုသာျပန္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အေဖ့ကိုလိုက္ပို႔တုန္းက အခ်ိန္သည္ ေနအလင္းေရာင္ မရွိေသးေသာ္လည္း ဒီၿမိဳ႕က မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္လင္းလွသည္။ညဦးပိုင္းက ရြာထားေသာ မိုးေၾကာင့္ညဥ့္ေလကလည္းေအးလွသည္။

ေဂါက္ကြင္းနားေရာက္ေတာ့ အေဖ့လိုပင္ မလြန္ဆန္ႏိုင္သူမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။
သူတို႔လည္း အေစာႀကီးထကာ ေရာက္ေအာင္လာၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ရာထူးေတြကလည္း စုံမွစုံပင္..။ တကယ္ေတာ့ မနက္မိုးလင္းခါနီးအခ်ိန္သည္ အိပ္လို႔အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ ျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်လာေသာ စိတ္ဓါတ္တို႔က အၿငိမ္မေနႏိုင္ေပ...။ ေစတနာမပါေသာ တာ၀န္ေက်စိတ္မ်ားတြင္ က်ိန္ဆဲတတ္ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ား ရွိမလားဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိလိုက္သည္။ လာခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွေရာက္လာေသာ လူမ်ားကို မနက္သုံးနာရီခြဲေလာက္ကတည္းက ေစာင့္ရေသာဒုကၡသည္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ညစ္ဖို႔ ေကာင္းမလဲဟုပါ စဥ္းစားမိလိုက္ေသးသည္။

ေဂါက္ကြင္းဘက္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကေသာ မိန္းကေလး အုပ္စုမ်ားကိုပါေတြ႔၍ အေဖ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ကယ္ဒီလုပ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြဟု ေျပာသည္။

"သူတို႔က ဒီနားကရြာကေကာင္မေလးေတြလား အေဖ"

"ေအး.. ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြအတြက္ေတာ့ သီးသန္႔ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ေရြးထားတာရွိတယ္ကြ
သူတို႔ကေတာ့ သာမန္လူေတြေလာက္ကိုပဲ ကယ္ဒီလိုက္ရတာ.."

"ေၾသာ္... ေၾသာ္... ကယ္ဒီေလးေတြလည္း ေခ်ာဖို႔က လိုေသးတာပဲေနာ္.."

ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဒီေဂါက္ကြင္းသည္ အနီးအနားမွာေနေသာသူမ်ားအား အလုပ္ေတာ့ေပးႏိုင္သားဟု ေတြးမိသည္။ ေပးဆပ္တာႏွင့္ ရယူတာတြင္ အခ်ိဳးမည္မွ်ရွိမည္ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္မေတြးတတ္ေတာ့ပါ ။ သူတို႔၏ အားလပ္ရက္ျဖစ္ရမည့္ သႀကၤန္ရက္ကို ေပးလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ရမည့္ေငြပမာဏကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္မသိပါ ။ ေရာင့္ရဲတတ္ေသာ သူတို႔ သည္ ဤကဲ့သို႔ေသာ အခမ္းအနားမ်ိဳးတြင္ ပါ၀င္ခြင့္ရသည္ကိုပင္ ေက်နပ္ေနပုံေပၚေလသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူတို႔ၿမိဳ႕သည္ အရွင္ေမြး၍ ေန႔ခ်င္းႀကီးခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား ......။

ဟိုတယ္ တစ္ခုတြင္ အလုပ္လုပ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာသည့္စကားမ်ားကို အမွတ္ရမိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ညစာစားပြဲမ်ားသည္ သိန္းရာႏွင့္ခ်ီကုန္သည္ဟု သူကေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ခုံးတို႔ လႈပ္သြားခဲ့ရသည္။ ထိုညစာစားပြဲၿပီးသြားသည္အထိ မတို႔လိုက္မထိလိုက္သည့္ စားစရာမ်ားကလည္း ပါေသးသည္ ဆိုပဲ... တစ္ေယာက္စာ ပန္းကန္တစ္စုံပင္လွ်င္ သိန္းခ်ီ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။

မလိုအပ္ပါပဲႏွင့္ အပိုျဖဳန္းတီးေနၾကေသာ ေငြမ်ားအား လိုအပ္ေနေသာ ေနရာမ်ားကိုေထာက္ပံ့လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဟု ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။

ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ တီခုံရိုက္ခ်က္မ်ား ၀တၱဳတိုကို သတိရမိသည္။ ေဂါက္ကြင္းထဲက ဘ၀မ်ားကို အဖြဲ႔အႏြဲ႔မ်ားႏွင့္ အခ်ိဳးခ်ျပသြားေသာ ဆရာ့၀တၱဳကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ပင္ ႀကိဳက္ပါသည္။

...............................................။......။.......။.............................................................

ေဂါက္ကြင္းဆီေရာက္ေတာ့ အေဖခ်ိန္းထားသည့္ ကန္တင္းမွာ သြားရွာသည္။ မနက္စာစား၊ အေဖ့မိတ္ေဆြေတြႏွင့္ စကားေျပာၿပီးေနာက္ထြက္လာေတာ့ ကိုးနာရီခြဲေက်ာ္ၿပီ...။ မိုးကလည္း တဖြဲဖြဲႏွင့္ ရြာေနတုန္း...။ ေလႏွင့္အတူ မိုးစက္မ်ားက မ်က္ႏွာကို လာရိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ပင္ေအးသည္။

မိုးရြာေနေသာ္လည္း သႀကၤန္ကားေတြက လမ္းေပၚဥဒဟို ထြက္လာၾကသည္။ တတီတီ၊ တပြမ္ပြမ္ ဟြန္းသံေတြေပးလိုက္၊ ေနာက္လိုက္ေျပာင္လိုက္အသံေတြႏွင့္ လမ္းမေပၚမွာ အေပ်ာ္ေတြ လွ်ံက်ေနသည္။ ကားေပၚက ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံ၊ ေနပုံထိုင္ပုံေတြကလည္း ရန္ကုန္ကို အတုခိုးကာ ရန္ကုန္ပုံစံေတြပင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ရန္ကုန္လိုပင္မူးကာ ရန္ကုန္လိုပင္ရူးေနၾကေလသည္ ။ ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာ ေပါက္ကြဲေသာ ေခတ္ႀကီး၌ ျမန္မာသႀကၤန္ စစ္စစ္သည္ သႀကၤန္မိုးကဲ့သို႔ေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို ၾကည့္၍သာ ခံစားႏိုင္ေတာ့မည္ ထင္သည္။ အျပင္မွာကေတာ့ တို႔ရြာသားေတြအားလုံး ေတာေဂၚလီ ေတြျဖစ္ကုန္ၾက၏ ။

ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာရင္း လမ္းေဘးကို သတိထားမိေတာ့ ဓါတ္ဆီေရာင္းေနသူမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ မိုးရြာေနေသာ္လည္း ထီးကေလးမ်ားေဆာင္းကာ ၀ယ္သူကိုေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ သႀကၤန္ဆိုသည္မွာ သူတို႔ႏွင့္ မဆိုင္သလိုပင္...။ သူတို႔သည္ ေငြရင္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေရာင္းခ်သူမ်ား မဟုတ္ပဲ... ရင္းႏိုင္ေသာသူထံမွာ တဆင့္ယူကာ တစ္ဂါလံကို တစ္ရာစား၊ ႏွစ္ရာစား ႏွင့္ ေရာင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီႏွစ္ ဆီေစ်းကလည္း က်သြားေတာ့ သူတို႔လည္း အရင္ေလာက္ရေတာ့မည္ မထင္...။

ဆီေရာင္းေနသူမ်ားသည္ သူတို႔စီးပြားေရး သူတို႔လုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္မဆန္းေသာ္လည္း ထိုဆီေရာင္းသူမ်ားထဲတြင္ ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္မ်ားကိုပါေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ရန္ကုန္မွာေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ညီ၀မ္းကြဲေလးမ်ားကို သတိရမိသည္။ သူတို႔ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆို ၀တ္ေကာင္းစားလွအသစ္ ၊ ေရႃပြတ္ပိုက္အသစ္၊ ခြက္အသစ္ စသည္ျဖင့္ ေပ်ာ္ေနၾကေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ရသည့္ ဓါတ္ဆီေရာင္းသူကေလးငယ္မ်ားကေတာ့ ထိုအရာမ်ားထက္ ၀ယ္သူတစ္ေယာက္ သူ႔ဆိုင္ကိုေရာက္လာဖို႔သာ လိုမည္ဟုေတြးေကာင္းေတြးေနေပလိမ့္မည္။ ေန႔တြက္ကိုက္မွသာ ေစာေစာသိမ္း၍ အိမ္ျပန္ႏိုင္မည္မဟုတ္လား....။ ေပ်ာ္ဖို႔ပါးဖို႔ထက္ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးက ပိုအေရးႀကီးေနေပသည္။

ကေလးငယ္သည္ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ သႀကၤန္တြင္းမွာပဲ ဓါတ္ဆီေရာင္းရတာ ဟုတ္ပါရဲ႔လား...။ ေနာက္ႏွစ္လဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေတာ့မည္...။ ထိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ေရာ ကေလးငယ္သည္ စာသင္ခန္းဆီသြားႏိုင္ပါ့မည္လား။ ငါတို႔ကေတာ့ ငတ္ရင္ငတ္ပေစ ကိုယ့္ကေလးကိုေတာ့ အလုပ္မခိုင္းရက္ဘူး.. ေက်ာင္းပဲထားမယ္ဟု အဆင္ေျပေနေသာ မိဘမ်ားေျပာသံကို ၾကားဖူးသည္။ ကိုယ္တိုင္ႀကဳံမွ ကိုယ္ခ်င္းစာေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ လက္ေတြ႔ဘ၀သည္ ေျပာသေလာက္မလြယ္ေၾကာင္း တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသိရန္ လိုအပ္ေပသည္။

ဆိုင္ကယ္ေမာင္းေနရင္း အခိုက္အတန္႔ခဏေလးမွာပင္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးတို႔ ေတာ္ေတာ္စုံသြားသည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဂါက္ကြင္းမ်ား သို႔မဟုတ္ ညစာစားပြဲမ်ားကို မတတ္ေရာက္ႏိုင္ပါ..။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ ျဖဳန္းတီးေနေသာ ေငြမ်ားအား ကေလးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းထားႏိုင္မည္နည္းဟု အခ်ိဳးခ်ရန္ ကြ်န္ေတာ္အလွမ္းမမွီပါ..။ အခ်ိန္ရ၍ survey တစ္ခုျပဳလုပ္လွ်င္ေတာ့ အလြန္ပင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ရလာဒ္မ်ား ရလာမည္ဟု ထင္သည္။

မတတ္ႏိုင္သည္မ်ားကို လုပ္မည့္အစား တတ္ႏိုင္တာတစ္ခုေတာ့လုပ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနေသာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ေလး ေ႔ရွ၌ ရပ္လိုက္သည္။
အုတ္ခဲတစ္လုံးေပၚ၌ ေရသန္႔ဘူးတင္ထားေသာ ဆိုင္ဆိုသည့္ အမွတ္အသားေနာက္တြင္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ ဆယ့္သုံးႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူ႔ေမာင္ေလး တို႔ မိုးဖြဲဖြဲမ်ားကို အံ့တုကာ ၀ယ္သူကို ဇြဲရွိရွိႏွင့္ေစာင့္ေနၾကေလသည္။

"သားႀကီး ဘာလုပ္မလို႔ ရပ္တာလဲ..."

အေဖက အံႀသဟန္ႏွင့္ေမးသည္။

"ဆီထည့္မလို႔ေလ.. တစ္ေထာင္ေလာက္ေပးစမ္းပါ..အေဖ ။ သားပိုက္ဆံ ယူမလာမိဘူး ကပ်ာကယာထြက္လာလို႔"

"ဆီကျပည့္ေနတာပဲကို အိမ္မွာလဲ ဆီေတြရွိေနတာပဲ"

"အာ... အေဖကလည္း ညေန သား အျပင္ထြက္ခ်င္ထြက္ဦးမွာ.. ႀကဳံတုန္းထည့္ထားမလို႔ပါဗ်ာ... တစ္ပုလင္းထဲပါ....။"

အေဖသည္ ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့...။ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကိုသာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေပးလိုက္သည္..။ ကေလးငယ္၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ပါသည့္ မ်က္၀န္းမ်ားကို အေဖလည္း ျမင္ေတြ႔သြားေပလိမ့္မည္။

ကေလးငယ္က အဆင္သင့္ပင္ ကေတာ့ကိုင္ကာ ကြ်န္ေတာ့္နားလာၿပီး ေသခ်ာေအာင္ေမးသည္။

"ဆီထည့္မလို႔လား ကိုႀကီး"

"ေအး... ညီမေလး တစ္ပုလင္း ထည့္လိုက္"

ဆီတစ္ပုလင္းမွ သူရေသာ ေကာ္မရွင္ခသည္ ငါးဆယ္၊ တစ္ရာ ထက္မပိုႏိုင္ပါ..။ သို႔ေသာ္ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ကေလးေတာ့ ပိုမိုနီးစပ္သြားေပလိမ့္မည္။ ဆိုင္ကယ္ကိုစက္ႏိႈးကာ အိမ္ဘက္ဆက္ထြက္လာေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲတို႔က စဲမည့္ပုံမေပၚေသး......။ သို႔ေသာ္ မိုးသည္တစ္သက္လုံးေတာ့ ရြာမေနႏိုင္ပါ..။ ေနသာေသာေန႔ရက္မ်ားလည္း ရွိရဦးမည္ မဟုတ္လား ။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္သည္ ခါတိုင္းသႀကၤန္ေတြထက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိသည္ဟု ေတြးမိေတာ့ ေလႏုေအးေအးေလး တစ္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲကို လာေရာက္တိုက္ခိုက္ေလေတာ့သည္။

တစ္ခ်ိန္တုန္းက စာေမးပြဲ ရာသီ

ဟုိတုန္းကေတာ့ ပူေဖါင္းေလးေတြလုိ ၿဖဴေမြ႔ပါးလ်ား
အဲဒီ ေႏြရာသီေလးကုိ ဘယ္သူမွခုိးမစားခဲ့ၾကဘူး။

- ပူေဖါင္းကြဲသူ
( တာရာမင္းေ၀ )

-----------------------------------------------------------------------------
( ၁ )

စာေမးပြဲ ေျဖေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာေမးပြဲေျဖခါနီး အခ်ိန္ေတြကို ျပန္သတိရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပုံမွန္အေနနဲ႔ စာၾကည့္ေလ့မရွိပါဘူး ။ စာေမးပြဲေျဖခါနီး ႏွစ္လ ေလာက္လိုတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ လိုတဲ့စာေတြစုၿပီး အသည္းအသန္လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ ။ အဲဒီအက်င့္က မေကာင္းတာေၾကာင့္ ႏွစ္စကတည္းက စာလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္ အတန္းသစ္ တက္ရင္ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္း ေတြက စာလုပ္ရင္ စုလုပ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကမာရြတ္ သံလမ္းထဲက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒဏ္ကို အခံႏိုင္ဆုံးပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ အေဖနဲ႔အေမကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္ ။..စာေမးပြဲေျဖဖို႔ စာလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္လိုလိုေသးမရွိ... စားခ်င္တာစား၊ ေကာ္ဖီေတြ အေအးေတြလည္း ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ေဖ်ာ္ေသာက္ႏိုင္တယ္..။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္တည္း ... သူ႔အစ္ကိုကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အသက္ကမတိမ္းမယိမ္း အျပင္ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းပဲ ေပါင္းခဲ့ၾကေတာ့ ဒီအိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္တာလည္းမဆန္းပါဘူး...။

စာလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက အတြက္အခ်က္ေတြက မ်ားေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ မရွိဘူး..။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က တစ္ေယာက္မသိတဲ့စာကို တစ္ေယာက္ကသိေနတာဆိုေတာ့ စာရွင္းျပရတာလည္း လြယ္ေအာင္ တစ္ေနရာတည္း စုၿပီး စာေတြ တြက္ခ်က္ခဲ့ၾကတာပါ ။ စာကလည္း နီးမွၾကည့္ျဖစ္တာဆိုေတာ့ အသည္းအသန္ကို ညည့္နက္ေအာင္ ၾကည့္ရပါတယ္..။ ပုစၧာေတြကလည္း ပုံေသနည္းက ခပ္မ်ားမ်ား အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ပုံေသႀကီး မျဖစ္မေန စာၾကည့္ခဲ့ရတာကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ခ်င္ေပမယ့္ မျဖစ္... ကြ်န္ေတာ္တို႔အေပၚ မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထားတဲ့ မိဘေတြက ရွိေသးတာကိုး...။

---------------------------------------------------------------------------

( ၂ )

တစ္ညေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ စာၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဗိုက္ဆာလာၾကပါတယ္ ။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သန္းေခါင္သန္းလြဲ တစ္နာရီခြဲ ႏွစ္နာရီ ေလာက္ရွိေနၿပီ ။ အိမ္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က ေစာေစာ အိပ္ယာ၀င္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တြက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တြက္ေနရင္းက ၿပိဳင္တူလိုလို ဗိုက္ဆာလာၾကပါတယ္..။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေသာ့ယူၿပီး ၿခံတံခါးဖြင့္ ၿပီးေတာ့ တံခါးကို အတြင္းက ျပန္ခတ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဟုိေကာင္ႏိုးေနရင္ေတာ့ ကားကိုအသာေလး ဘီးလွိမ့္ လမ္းထိပ္ေလာက္ေရာက္မွ စက္ႏႈိးၿပီး လွည္းတန္းေလာက္မွာ ညလုံးေပါက္ ဖြင့္တဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ သြားစားျဖစ္ေနဦးမွာ ..။ အခုဒီေကာင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္..။

သံလမ္းထဲမွာက အခုလို ႏွစ္နာရီ အခ်ိန္ေလာက္ထိဖြင့္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္ ရွိမရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိၾကပါဘူး..။ ဆိုင္လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ စႏၵာၿမိဳင္ရုပ္ရွင္ရုံ ေဘးလမ္းထဲ ေတာ္ေတာ္၀င္လိုက္ရပါတယ္..။ အဲ့ဒီလမ္းထဲက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထမင္းေၾကာ္စားလိုက္မွပဲ ဗိုက္ဆာေျပၿပီး လူေတြလည္း ျပန္ၿပီးလန္းဆန္းလာပါတယ္..။ အစာေလး ရွိမွ အသံထြက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပါးစပ္က ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ေတြ ျပန္ေျပာလာႏိုင္ေတာ့တယ္...။

-----------------------------------------------------------------------------

( ၃ )

ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခ်ိန္ကႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ...။ သံလမ္းထဲကေန ထြက္လာတာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးနား ေရာက္ခါနီးက်ေတာ့ တကၠစီေလး တစ္စင္း လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ထိုးရပ္သြားတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္...။ မ်က္လုံးနဲ႔ ခန္႔မွန္းေျပာရရင္ေတာ့ ကိုက္ေလးဆယ္ေလာက္...။ ၿပီးေတာ့ တဆက္တည္းမွာပဲ တကၠစီေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ေျခသလုံးျဖဴျဖဴေလးကို
ေတြ႔လိုက္ၾကတယ္..။

ဒီအခ်ိန္က်မွ ျပန္လာတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္လြန္ငွက္ေလးေတြလား မသိဘူး..။ ဒီကေန ျမင္ရတာေတာ့
ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးေတြ...ငါတို႔ ကံမ်ားကြာ စာေမးပြဲေျဖခါနီး အခ်ိန္နဲ႔မွ လာတိုးေနရတယ္ လို႔

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မခ်ိတင္ကဲ အသားယူေျပာလိုက္ၾကတယ္..။ ၿပီးေတာ့ လမ္းမဘက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆက္ေလွ်ာက္အလာ တကၠစီခ ရွင္းေနတဲ့အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္နဲ႔လည္း တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္..။ မီးမွိန္မိွန္ကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ့အလွကေလးကို အနီးကပ္ျမင္ခ်င္တဲ့ ေဇာေတြကလည္း ျမင့္လာတာေပါ႔ေလ...။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔လည္း နီးလာေရာ လမ္းမလြတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အလယ္မွာထားၿပီး ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ေရွာင္ထြက္အသြား ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္တိုးမိသလို ျဖစ္ခါနီး သူ႔လက္ထဲက လက္ကိုင္ပု၀ါျဖဴျဖဴေလးက ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္အေ႔ရွေ၀့၀ဲ က်လာတယ္...။

ဒါကို ကြ်န္ေတာ္က ေကာက္ေပးမလို႔ လွမ္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူကလည္း ျပန္အေကာက္ သူ႔လက္ကေလးကို ကြ်န္ေတာ့္လက္က ကိုင္မိသလိုျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ သူကရွက္သြားၿပီ လက္အရုတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို အားနာသလိုၾကည့္ သူကလည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းေတြ ျဖစ္သြားတယ္..။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔........။

-----------------------------------------------------------------------------
( ၄ )

ဒါက ျမန္မာဇာတ္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သုံးခဲ့ေသာ နည္းလမ္းေဟာင္းေတြပါ...။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူ႔လက္ထဲက လက္ကိုင္ပု၀ါက်သြားတဲ့ အခါ ထြက္လာတဲ့ အို ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရၿပီး ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အသံႀကီးက ေအာက္ဂလိအာႀကီး... ၿပီးေတာ့ သူက မ်က္၀န္းနက္ေတြနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္ရတာက... ဘုရားေရ ဒီမိန္းမမွာ လည္ဇလုတ္ႀကီး နဲ႔ပါလားဗ်ာ...။ တကယ္ေတာ့ ညကလပ္ မွာလန္းၿပီးျပန္လာတဲ့ မာမီေတြက အရွိန္မေသေသးတာလား လိုအင္မျပည့္ခဲ့တာလား မသိဘူး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ျမင္ေရာ ရိုမန္တစ္ဇာတ္လမ္းရိုက္ေတာ့တာပါပဲ..။ ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္လည္းတစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ လွည့္မၾကည့္ပဲ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ရတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း gayphobia ဒါမွမဟုတ္ Mummiesphobia လို႔ပဲကိုယ့္ဘာသာ နာမည္ေပးရမလား အဲ့လုိဗ်ာ ေဂ်ာ္တကီးေတြ ဆိုေတာ္ေတာ္လန္႔တာဗ်..။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ တခြီးခြီး နဲ႔ ရီၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္..။

"ငါတို႔က ေတာ္ေတာ္ေလးနီးကတည္းက သိတယ္ကြ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေရွာင္လိုက္တာ.. မင္းကေတာ့ အၿမဲရာဇ၀င္နဲ႔ပဲေနာ္.. အေျခာက္ေတြက မင္းဆို ေတာ္ေတာ္ၾကည္ၾကတယ္"

ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေကာင္မေလးေတြ ေႁကြေလာက္တဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိဳးလုံး၀မရွိေပမယ့္ မာမီေတြနဲ႔ကေတာ့ဘယ္ဘ၀က ေရစက္လည္း မသိဘူး ေနာက္ေၾကာင္းေလးေတြ ရွိခဲ့တာကိုး ( ႀကဳံရင္ ထပ္ေရးပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ ) ။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ဖားႀကီး ညတုန္းက စြံခ်က္ကေတာ့ ဆိုၿပီး ဟိုႏွစ္ေကာင္က လိုက္လံေမာင္းထုေနပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ အားလုံးကို
လိုက္ရွင္းျပရတယ္..။ ရွင္းျပရမွာေပါ႔ ဒီေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ကပဲ စာေမးပြဲ ဒီေလာက္နီးေနတာေတာင္မွ တဏွာေဇာႁကြၿပီး မာမီေတြကို သြားညဳတယ္လုပ္ေနၾကတာကိုး..။

အခုက်ေတာ့လည္း ဒါေတြကအမွတ္ရစရာေတြ ျဖစ္သြားၿပီ..။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘီယာဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔တာနဲ႔ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးခဲ့တုန္းက ေန႔ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ေျပာၿပီးရယ္ေမာၾကစၿမဲ...။ အတိတ္ဆိုတာကလည္း ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ပဲ
အၿမဲဖြဲ႔စည္းထားတာမဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား...။ ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရယ္ေမာခဲ့ၾကဘူးပါတယ္ေလ....။

အညၾတရ

တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္နဲ႔ ဒါဏ္ရာေတြကို
ေမာ့ေသာက္ေနခဲ့ရတာ
ဘယ္ႏွစ္ရက္ ရွိခဲ့ၿပီလဲ.....

တစ္လိပ္ႏွစ္လိပ္နဲ႔ အိပ္မက္ေတြကို
ရူထုတ္လိ္ုက္တာ
ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့

လူဆိုတာ....
ဘ၀ဆိုတာ...
ဘာဆိုတာ...
ညာဆိုတာ....
ဒႆနေတြ ေခါင္းထဲမွာျပည့္ေနေတာ့
ငါဟာ ဖ်ားနာတတ္တဲ့ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္မ်ားလား..

ဒီလိုနဲ႔ပဲ....
မနက္ဖက္ဆို ေနထြက္ၿပီး
ညဖက္ဆို ေန၀င္တယ္
ရူလို္က္သြင္းလိုက္နဲ႔
ရင္ခုန္သံေတြ ၾကားထဲမွာ
ငါ.... ဒီအတိုင္းေတာ့ မၿပီးဆုံးသြားခ်င္ေသးဘူး...

ျပန္လာခ်ိန္

ဘေလာ့ေတြနဲ႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ေ၀းကြာခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အခု ျပန္ေရးဖို႔အတြက္ ျပန္လာပါၿပီ...။ ျပန္ေရးမယ္ ဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာကိုေရးရမလဲ မစဥ္းစားရေသးပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ေရးႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားသြားမွာပါ။ ဘေလာ့ဂ္ကို ပိတ္ထားလိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ template ကလိတာ လြန္ၿပီး ရွင္းေနရတာရယ္.. ေရးခ်င္စိတ္ေလ်ာ့ နည္းသြားလို႔ရယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ နားေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာစရာေတြ၊ ေရးခ်င္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရလာပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ပိတ္ထားတုန္းက ဘာေၾကာင့္ ဖတ္လို႔မရေတာ့တာလဲ.... ဘေလာ့ဂ္က ဘာျဖစ္သြားတာလဲဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက လာေမးၾကပါတယ္...။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္ google လုပ္ပုံက သူတို႔ ႏိုင္ငံက ယဥ္ေက်းမူ႔အရဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ ဘာသာျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုပဲ မဖတ္ေစခ်င္လို႔ ပိတ္လိုက္သလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကိုး...........။ ေရးပုံကလည္း ၾကည့္ေလ..

"This blog is open to invited readers only
http://phargyi.blogspot.com/
It doesn't look like you have been invited to read this blog. If you think this is a mistake, you might want to contact the blog author and request an invitation. "

ဆိုေတာ့က ဒီစာကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ ေအာင့္သီးေအာင့္ေတာက္ ျဖစ္ရသလိုပါပဲ....။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ မစိမ္းတဲ့သူေတြ အထူးသျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကေတာ့ ကိစၥမရွိေပမယ့္ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပလိုက္ရပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဒီဘေလာ့ဂ္ကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဖတ္လို႔ရေအာင္ ကန္႔သတ္ၿပီး ပိတ္လိုက္တာပါ...။
အခုေတာ့ google တို႔ေရးပုံက ဒီလိုဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရွင္းျပေနရပါတယ္။ တကယ္ဆို ဒီဘေလာ့ဂ္ဟာ စာေရးသူတစ္ေယာက္တည္း ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ ဘာညာဆိုၿပီး
သတိေပးသင့္တာေပါ႔... ။ ခုေတာ့ လုပ္ပုံက..။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္
ျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါမယ္..။ ျပန္ေရးဖို႔အတြက္ ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္ အဲ အဲ ေနာက္တာ :) တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အရမ္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။