tag:blogger.com,1999:blog-42245950360481609502011-07-08T13:44:18.336+06:30ဖားႀကီးnoreply@blogger.comBlogger921100tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-60870302845046120222009-12-04T21:43:00.002+06:302009-12-04T21:53:58.632+06:30ဘာကိုဘယ္လို စေရးရမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး ... ဦးရွင္ႀကီး နတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ကြ်န္းနားကရြာတစ္ရြာကို ကိုးလပိုင္းတစ္ဆယ့္တစ္ရက္ ကေရာက္သြားတယ္ .... ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာ ေလးရက္ေန႔ည ရွစ္နာရီမွာ ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္ေရာက္တယ္...။ ေရးရမယ္ဆိုရင္ ေရးစရာေတြကအမ်ားသား ... ဒါေပမယ့္ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏျပန္ေရာက္ေၾကာင္းေလာက္ပဲ အသိေပးပါရေစ ... ဘေလာ့ ေလာကႀကီးနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အားလုံးကို ကြန္ျပဴတာဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မျမင္ဘူး မသိၾကတဲ့ အရပ္ကေန ေန႔စဥ္လိုလို သတိရမိပါတယ္ ... ။<br /><br />ခြင့္ရတဲ့ ရက္ကလည္း အရမ္းကိုနည္းလြန္းေတာ့ ပို႔စ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေရးျဖစ္မယ္မထင္ဘူး ...။ ေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဓနိေတာ၊ အုန္းေတာေတြနဲ႔ မိေက်ာင္းေတြအေၾကာင္း<br />အမ်ားဆုံးျဖစ္မွာ က်ိန္းေသပဲ.... ။ ဘယ္ပဲသြားသြား ေရလမ္းခရီးဆိုေတာ့ ... အခုရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာ ကားမစီးတတ္သလိုျဖစ္ေနတယ္ ...။ ျမင္ျမင္သမွ် ရန္ကုန္သူေလးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္သြားတုန္းကထက္ ပိုၿပီးေခ်ာလာသလိုပဲ ....။ :)<br /><br />အမွတ္တရ လာလည္ ၾကသူမ်ား ၊ မလည္ျဖစ္သူမ်ား အားလုးံအားလုံးကို ေက်းဇူးတယ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-6087030284504612022?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-55132675147628309282009-09-02T22:08:00.011+06:302009-09-08T21:38:35.389+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZvYuiJU-I/AAAAAAAAAcg/axx9qwd9w78/s1600-h/dreams.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZvYuiJU-I/AAAAAAAAAcg/axx9qwd9w78/s320/dreams.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379109275539428322" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >အလင္းရွာျခင္း</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZwU3-elPI/AAAAAAAAAco/i-M3AQkCj0s/s1600-h/lanternjpeg.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 119px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZwU3-elPI/AAAAAAAAAco/i-M3AQkCj0s/s200/lanternjpeg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379110308866331890" border="0" /></a><br />မီးအိမ္ငယ္ကို ကိုင္စြဲကာ အေမွာင္ထုထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမဴခိုးမ်ားက်ဆင္းေနေၾကာင္းကို မီးအိမ္ငယ္ေလး၏ အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မွေန၍ ေတြ႕ေနရသည္ ။ ညေလေအးကလည္း သစ္ေတာအုပ္မ်ားကိုျဖတ္ကာ တစိမ့္စိမ့္ႏွင့္တိုက္ခတ္ေနသည္ ။ သစ္ေတာအုပ္ထဲျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္း သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ လူရိပ္တစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။<br />တျဖည္းျဖည္းႏွင့္နီးကပ္လာေသာအခါမီးေရာင္မွိန္မွိန္မွတဆင့္ ထိုလူရိပ္၏ပုံသ႑န္ကို ကြဲျပားစြာျမင္လိုက္ရေလ၏ ။<br /><br />လူစိမ္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုႏွစ္လိုဖြယ္ၿပဳံးျပေလသည္။ သူ႔အၿပဳံးသည္ တည္ၿငိမ္ေသာ္လည္း ခင္မင္ေႏြးေထြးမူ႔ရွိသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။<br /><br />"ဘယ္သြားမလို႔လဲ မိတ္ေဆြ"<br /><br />သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို စေမးလိုက္သည္ ။ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔အေမးကိုေျဖလိုက္သည္။<br /><br />"ကြ်န္ေတာ္လား ... အလင္းကိုရွာေဖြဖို႔ထြက္လာတာပါ ... ဒီမွာက သိပ္ေမွာင္လြန္းတယ္မဟုတ္လား ... ဒါနဲ႔ ....ခင္ဗ်ားေရာ ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ .."<br /><br />"ကြ်န္ေတာ္လဲ ... ခရီးသြားတစ္ေယာက္ပါပဲ ... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခဏနားေနတာပါ ... ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားက အလင္းကိုရွာေနတာလား"<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့ ... အလင္းကိုရွာေနတာပါ... ေျပာရရင္ေတာ့ အလင္းေတြေကာင္းကင္မွာ အျပည့္ေတာက္ပေနတဲ့ အရပ္ကိုပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ"<br /><br />"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားက အလင္းကိုရွာေနတာကိုး ..."<br /><br />သူေရရြတ္လိုက္ေသာ အသံတြင္ကြ်န္ေတာ့္ကို ဂရုဏာသက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ နားမလည္ျခင္း စသည့္အသံမ်ားပါေနသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ခံစားလိုက္ရသည္ ။ တဆက္တည္းပင္ သူကဆက္ေျပာသည္ ။<br /><br />"ခင္ဗ်ား အလင္းကိုရွာတာေကာင္းပါတယ္ ... ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ေရာက္ရင္ေတာ့ သတိထားဗ်ာ .. ခင္ဗ်ားသြားမယ့္လမ္းဘက္မွာက ေလေတြတအားၾကမ္းေနတယ္ေလ ။ မိုးေတြလည္း အရမ္းရြာေနတယ္ ... ခင္ဗ်ားမီးအိမ္ေလးကိုလည္း သတိထားဦး ..."<br /><br />သူက ေစတနာပါေသာအသံျဖင့္သတိေပးလိုက္သည္။<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့ ... ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ့္ကိုသြားခြင့္ျပဳပါဦး"<br /><br />မီးအိမ္ငယ္ကိုဆြဲကိုင္ကာ ေမွာင္မဲေသာေတာအုပ္ထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္ ။ မုန္တုိင္းမ်ားရွိေနလည္း ျဖတ္ေက်ာ္ရေပဦးမည္ ။ အလင္းကိုရွာေဖြဖို႔ အတြက္ေပါ႔ ..................။<br /><br /><div style="text-align: center;">+ + + + + + ။ + + + + + +<br /></div><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZxVXrQRsI/AAAAAAAAAc4/R6oEK3_WrhY/s1600-h/backhoe22.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 192px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZxVXrQRsI/AAAAAAAAAc4/R6oEK3_WrhY/s200/backhoe22.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379111416887264962" border="0" /></a><br />လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုလာေျပာသည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ားဟာ စကားေျပာရင္ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္တအားၾကည့္တာပဲ ... ခင္ဗ်ားဟာလိပ္ပဲဗ်"<br /><br />"ဗ်ာ... ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ လိပ္ျဖစ္ရတာလဲ"<br /><br />"ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ပဲ ယက္တတ္လို႔"<br /><br />"ဟင့္အင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ လိပ္မဟုတ္ပါဘူး"<br /><br />"ေၾသာ္ ခင္ဗ်ားက ျငင္းခ်င္တယ္ေပါ႔"<br /><br />"မဟုတ္ဘူးဗ် ကြ်န္ေတာ္က လိပ္ထက္ဆိုးတယ္"<br /><br />"ဟုတ္လား ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲ"<br /><br />"ကြ်န္ေတာ္က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသုံးတဲ့ Backhoe ႀကီးေလ"<br /><br />"ဗ်ာ"<br /><br />"ဟုတ္တယ္ဗ် ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ရင္ လိပ္ေလာက္မကဘူး backhoe ႀကီးလို အားရပါးရကို ယက္တာဗ်"<br /><br />"ေၾသာ္ ... ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲေနာ္"<br /><br />"ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ... တစ္ခါေတာ့လိပ္ေလးတစ္ေကာင္နဲ႔ ၿပိဳင္ယက္တာ ကြ်န္ေတာ္ရႈံးသြားဖူးတယ္ဗ်"<br /><br />"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ"<br /><br />"ဒီလိုေလဗ်ာ သူကကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က ေနလာယက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္လည္းသူ႔ေလာက္ေတာ့ေအးေဆးေပါ႔ဆိုၿပီး ျပန္ယက္မယ္လုပ္လိုက္တာ... အား ......လား .......လား ကြ်န္ေတာ္က စက္ပဲဗ် ... ဆီလည္းမရွိ...ေမာင္းတဲ့သူလည္း မရွိေရာ ကြ်န္ေတာ္ခံလိုက္ရေတာ့တာေပါ႔"<br /><br />"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားလို Backhoe ႀကီးလည္း ခံလိုက္ရေသးတယ္ေနာ္"<br /><br /><div style="text-align: center;">+ + + + + + ။ + + + + + +<br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ဟိုးေရွးေရွးကလို ပုံျပင္</span><br /></div></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZwVDeg3YI/AAAAAAAAAcw/FA6P7NwhBp0/s1600-h/923291552_0810dcb52e.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZwVDeg3YI/AAAAAAAAAcw/FA6P7NwhBp0/s200/923291552_0810dcb52e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379110311953489282" border="0" /></a><br />ေနသာေသာ တစ္ေန႔တြင္ ေတာအုပ္ထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသည္။ ေတာအုပ္အလယ္တြင္ ထိုင္ကာငိုင္ေနေသာ က်ားတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သူ႔အနားသို႔ခ်ည္းကပ္သြားသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္က က်ားကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ား ... ဘာျဖစ္လို႔ငိုင္ေနရတာလဲဗ် ..."<br /><br />"ေရႊယုန္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚလူလည္ အဲ ယုန္လည္ က်လြန္းလို႔ပါ"<br /><br />"ေၾသာ္ခင္ဗ်ားက ကိုေရႊက်ားႀကီးလား"<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့"<br /><br />"ခင္ဗ်ားဗ်ာ ဒီပုံျပင္ထဲမွာပဲ ႏုံအအနဲ႔ ခံလိုက္ရတာပါ ... တျခားပုံျပင္ေတြမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ငစဥ္းလဲႀကီးေတြဆိုပဲဗ်"<br /><br />"ဟုတ္ပါတယ္ေလ ... ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီပုံျပင္ေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ပါဗ်ာ .. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲပါေစဦး ေနာက္ဆုံးေတာ့ ယုန္ပညာရွိေလးေတြကပဲ အႏိုင္ယူသြားၾကတာပါ ..."<br /><br />"ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ားက အခုပုံျပင္မွာေတာ့ႏိုင္ခ်င္တာေပါ႔ ေလ ... ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားမႏိုင္ေပမယ့္ လူေတြကခင္ဗ်ားကို သနားၾကတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္"<br /><br />"သနားတယ္ဟုတ္လား ... အလကားပါဗ်ာ..ကြ်န္ေတာ့္ကိုငတုံးႀကီးခံရတာေတာင္ နည္းေသးတယ္ဆိုၿပီး ရယ္ခ်င္ေနၾကတာပါ .. သူတို႔တကယ္သေဘာက်တာက ေရႊယုန္ကိုပါ .. တကယ္ေတာ့ဗ်ာ .. ေလာကႀကီးဟာ ...."<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေရႊက်ားကို ဘာမွဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ ေရႊက်ားကေတာ့ ေလာကႀကီးဟာ ... ဘယ္လိုဘယ္၀ါ ဆိုၿပီး ဒႆနတစ္ခု ထုတ္ေနေပလိမ့္မည္ ။<br /><br /><div style="text-align: center;">+ + + + + + ။ + + + + + +<br /></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">တစ္ခန္းရပ္မဟုတ္ေသာ</span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZxVgaqgFI/AAAAAAAAAdA/XS2URxvTwxg/s1600-h/red-curtain.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SqZxVgaqgFI/AAAAAAAAAdA/XS2URxvTwxg/s200/red-curtain.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379111419233599570" border="0" /></a><br />ပိတ္ကားခ်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ကားထိုင္ခုံတြင္ပင္ဆက္လက္ ထိုင္ေနသည္ ။ ရုံအေစာင့္ေရာက္လာသည္ ။<br /><br />"ေဟ့လူ မျပန္ေသးဘူးလား ... ျပဇာတ္ၿပီးသြားၿပီေလ"<br /><br />"ဗ်ာ .. ဟုတ္လား ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ၿပီးသြားၿပီလို႔မထင္ပါဘူး ... ဒါဟာ ခဏတာပိတ္ကားခ်လိုက္တာမဟုတ္လား"<br /><br />"မဟုတ္ေသးဘူးေလဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားဘာေတြေၾကာင္ေနတာလဲ ... မင္းသားနဲ႔မင္းသမီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းစည္းသြားလို႔ ပရိတ္သတ္ေတြေတာင္ လက္ခုပ္တီးလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ"<br /><br />"ေၾသာ္... ခင္ဗ်ားက အဲ့ဒါကို ဇာတ္သိမ္းလို႔ဆိုလိုခ်င္တာလား .. ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲ့လိုမယူဆဘူး .. ဒါဟာ တမင္သက္သက္လုပ္လိုက္တဲ့ ဇာတ္သိမ္းပဲဗ် ... တကယ့္ဇာတ္သိမ္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေသမွပဲရွိမယ္ထင္တယ္ေလ .."<br /><br />"ခင္ဗ်ားက အရူးပဲ .. ဒါဆိုလည္း အဲ့ဒီပိတ္ကားေနာက္တစ္ခါ ျပန္ဖြင့္မယ့္အခ်ိန္ခင္ဗ်ားဘာသာ ခင္ဗ်ားေစာင့္ေပေတာ့ အျပင္မွာေတာ့ႏွင္းေတြက်ေနၿပီ ... က်ဳပ္လည္း ျပန္ေတာ့မယ္..."<br /><br />"ေၾသာ္ႏွင္းေတြေတာင္ က်ေနၿပီလား ... ဒါဆိုေဆာင္းေရာက္ၿပီေပါ႔ ... ေအးဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တကယ့္ဇာတ္သိမ္းေရာက္တဲ့အထိ ၾကည့္ခ်င္လို႔ ဆက္ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ ... ေဆာင္းဆိုတာ အိပ္မက္ေတြ တေက်ာ့ျပန္ေရာက္တတ္တဲ့အခ်ိန္ပဲဗ် ... မၾကာခင္ပိတ္ကား ျပန္တက္လာၿပီး ျပဇာတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ရဦးမယ္ထင္တယ္ ... ခင္ဗ်ား ျပန္ရင္လည္းျပန္ေတာ့ေလ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္ ..."<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္၍ ေခါင္းခါကာ ရုံအေစာင့္သည္ထြက္ခြာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းမ်ားၿပီးဆုံးသည္ဟု ဘယ္ေတာ့မွမထင္ ... ပိတ္ကားျပန္ပြင့္မည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရဦးမည္ ။ ႏွင္းေတြက်ေနၿပီဟု ဆိုသည္။ ေဆာင္းရာသီကို ေရာက္ၿပီေပါ႔ ...။<br />ေဆာင္းဆိုတာ အိပ္မက္ေတြတစ္ေက်ာ့ျပန္လာ တတ္တဲ့ရာသီမဟုတ္လား ............။<br /><br />Photo credits;<span style="font-size:85%;"> flickr.com, wordpress.com, excavators101.com, lawnjock.com, saskschools.com, madehow.com<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-5513267514762830928?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-3114045654679323672009-08-30T21:36:00.002+06:302009-08-30T21:51:18.564+06:30ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္ကို စေရးခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ ...။ ဘယ္ေလာက္ေက်ာ္ခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထုံးစံအတိုင္းမမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ ဘယ္ရက္က ဘေလာ့ဂ္ကိုစဖန္တီးလဲဆိုတာနဲ႔ ပို႔စ္စေရးတဲ့ေန႔ ပို႔စ္တင္ျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြက လြဲေနၿပီး ဘယ္ရက္ကို အတည္ယူရမလဲ ဆိုတာ မသိတာလည္းပါေတာ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတြဘာေတြလည္း အထူးတလည္မေရးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ တစ္ႏွစ္ျပည့္တို႔ ပို႔စ္တစ္ရာေျမာက္တို႔ ေရးတာဖတ္ရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအားက်ခဲ့ပါတယ္ ။ တစ္ႏွစ္ျပည့္မေရးႏိုင္ရင္ေတာင္ ၁၀၀ ျပည့္ ပို႔စ္ေတာ့ အမွတ္တရအျဖစ္ေရးမယ္လို႔လည္း အားခဲထားခဲ့တယ္ ။ အရင္ေရးတဲ့ႏႈန္းနဲ႔တုန္းကေတာ့ ငါလည္း တစ္ရာမၾကာခင္ျပည့္ေတာ့မွာဆိုၿပီး ဘယ္လိုေရးမယ္ ဘာေတြေရးမယ္ ဆိုၿပီးေတြးခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႔မွာေတာ့ ၁၀၀ျပည့္ေအာင္ေရးဖို႔ဆိုတာက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထင္သေလာက္မလြယ္ပါဘူး။<br /><br />၂၀၀၉ တစ္ႏွစ္လုံးမွာ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တာက ၁၀ ပုဒ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္ပဲရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ dashboard က ပို႔စ္အပုဒ္ေရေဖၚျပထားတာကို သတိထားမိေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာက ၉၉ ပုဒ္ေျမာက္ျဖစ္ေနတယ္ ...။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ အခုလက္ရွိပို႔စ္ဟာ တစ္ရာေျမာက္ေပါ႔...။<br />တစ္ရာေျမာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ။ ေတြးထားတာေတြအကုန္လုံး ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ ဒီၾကားထဲ အိမ္ကကြန္ျပဴတာကလည္း သုံးမရေအာင္ပ်က္... အင္တာနက္ဆိုင္လာဖို႔ကလည္း ခရီးေတြကထြက္ေနရတာနဲ႔ အလွမ္းေ၀း ... မအားတဲ့ၾကားက အခ်ိန္လုၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ေရးေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကိုပဲအားက်စိတ္ျဖစ္ေနမိတယ္။ ဒီအတိုင္းေတာ့မျဖစ္ေသးပါဘူးဆိုၿပီး တစ္ရာေျမာက္ပို႔စ္ကို တစ္ခုခုေတာ့ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ေရးမွပါလို႔ေတာ့ စိတ္ကအၿမဲျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က ရုံးကိုကိစၥတစ္ခုနဲ႔သြားေတာ့ ကားေပၚကတီဗီမွာ MTV တစ္ေခြၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ Akon ရဲ႔ ေခြပါ ။ သီခ်င္းေတြကလည္း ၾကာပါၿပီ ။ ဒါေပမယ့္ AKon ကို ကြ်န္ေတာ္အသံအေနနဲ႔သာ ဟိုးတုန္းကနားေထာင္ဖူးၿပီး video ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ အဲ့ဒီအထဲက သီခ်င္းကိုလည္း အရင္တုန္းကသိခဲ့ေပမယ့္ နားထဲေသခ်ာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ အခု music video အေနနဲ႔ၾကည့္လိုက္ရမွ ကြ်န္ေတာ့္လက္ရွိအျဖစ္ေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနသလိုျဖစ္ၿပီး ရင္ဘတ္ထဲကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကာေနပါေစ ရင္ဘတ္ကိုတြယ္ညိေနသ၍ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါပဲဗ်ာ ။<br /><br />အဲ့ဒီသီခ်င္းမွာ Akon ကေျပာပါတယ္။ အျပစ္အားလုံးဟာ သူ႔ေၾကာင့္ပါတဲ့ ..။ သူ႔ကိုသာ အျပစ္တင္ပါေတာ့လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာေလသံလို စိတ္မရွည္တဲ့ပုံနဲ႔ အားလုံးငါ႔အျပစ္ပဲ ထားပါေတာ့ဆိုတဲ့ ေလသံမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး ..။ ျဖစ္ခဲ့တာအားလုံးအတြက္ သူစိတ္မေကာင္းပါဘူး ။ သူ႔အျပစ္ေတြကို၀န္ခံပါတယ္ ..။ ဆက္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုအျပစ္ေတြဟာ သူ႔မွာတာ၀န္ရွိတဲ့လို႔ခံယူထားတဲ့ အသံမ်ိဳးပါ ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိတဲ့ အပိုင္းကိုေျပာတာပါ ။ သူ႔ေလသံက ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ဆိုတာရယ္ ေနာက္မျဖစ္ေအာင္တာ၀န္ယူပါတယ္ဆိုတဲ့ အသံမ်ိဳးလို႔ခံစားမိတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္လူေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ား ေစာ္ကားေမာ္ကားျပဳခဲ့ၿပီးၿပီလဲ..။ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ဖူးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေရာ ကြ်န္ေတာ္မျမင္ဖူးေပမယ့္ ရွိေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္( ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ) က လူေတြအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္သိလွ်က္နဲ႔ျဖစ္ေစ မသိလွ်က္နဲ႔ျဖစ္ေစ သူတို႔စိတ္ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးမွာပါ ။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုခ်စ္တဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ္က ခ်စ္တဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမုန္းတဲ့သူေတြ ၊ ကြ်န္ေတာ္က မုန္းခဲ့သူေတြအားလုံး စိတ္ကသိကေအာက္ေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမွာပါ ။ Akon ေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ .. အားလုံးကြ်န္ေတာ့္အျပစ္ေတြပါ လို႔ပဲေျပာရမွာပါ ။ တကယ္ကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္လိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရရင္ ဒီေနရာကေနပဲ ကြ်န္ေတာ့္အျပစ္ေတြလို႔သတ္မွတ္ၿပီး နားလည္ခြင့္လႊတ္မူ႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ ...။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ခံယူခ်က္ဟာ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းအတိုင္းကို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အခုတေလာ အႀကိဳက္ဆုံးသီခ်င္းကို ေျပာပါဆိုရင္လည္း ဒီသီခ်င္းပါပဲ ။ လူေတြကိုစိတ္ထဲက ေတာင္းပန္ရင္း စိတ္ရဲ႔ေအးခ်မ္းေပါ႔ပါးမူ႔ကို ရွာေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ Akon ရဲ႔ ေမွာ္၀င္ေနတဲ့ ဂရုဏာသံကေန တဆင့္ေပါ႔ ..။ MTV ကိုၾကည့္ၿပီးသြားရင္လည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ ၾကည့္သြားပါဦး ..။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္မူ႔ကို Akon ကတဆင့္ေျပာျပပါလိမ့္မယ္ :-) ။<br /><br /><div><object width="480" height="381"><param name="movie" value="http://www.dailymotion.com/swf/x2poi8_akon-sorry-blame-it-on-me-video-pre_music"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.dailymotion.com/swf/x2poi8_akon-sorry-blame-it-on-me-video-pre_music" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="381" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed></object><br /><b><a href="http://www.dailymotion.com/video/x2poi8_akon-sorry-blame-it-on-me-video-pre_music">Akon - Sorry, Blame It On Me (Video Premiere)</a></b><br /><i>Uploaded by <a href="http://www.dailymotion.com/Alisvideo">Alisvideo</a> - <a href="http://www.dailymotion.com/channel/music">Explore more music videos.</a></i></div><br /><br /><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widgets.metrolyrics.com/o/492da13d111f5ab4/4a9a98949be3ce26/492da13d46e17ea3/64af1f8a/-cpid/c796c206813f4f35" id="W492da13d111f5ab44a9a98949be3ce26" width="300" height="270"><param name="movie" value="http://widgets.metrolyrics.com/o/492da13d111f5ab4/4a9a98949be3ce26/492da13d46e17ea3/64af1f8a/-cpid/c796c206813f4f35"><param name="wmode" value="transparent"><param name="allowNetworking" value="all"><param name="allowScriptAccess" value="always"></object><br /> <br /><a href="http://www.metrolyrics.com/">Lyrics</a> | <a href="http://www.metrolyrics.com/Akon-lyrics.html">Akon Lyrics</a> | <a href="http://www.metrolyrics.com/sorry-blame-it-on-me-lyrics-akon.html">Sorry, Blame It On Me Lyrics</a><br /><br />ဒီလို၀န္ခ်ေတာင္းပန္မူ႔ဟာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ၁၀၀ ေျမာက္အမွတ္တရပို႔စ္ျဖစ္ပါေစေတာ့ ...။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ပတ္သတ္သမွ်လူအားလုံး.. ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မပတ္သတ္သမွ်လူအားလုံး ... ေျမကမာၻေပၚကရွိသမွ်လူအားလုံး ကိုယ္က်န္းမာစိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစခင္ဗ်ာ ....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-311404565467932367?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-27379708286139879922009-08-14T21:14:00.003+06:302009-08-14T21:30:28.567+06:30တစ္ခ်ိန္တုန္းက ....<br />မိုးမျမင္ေလမျမင္နဲ႔<br />အလင္းတုထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့တာ<br />ညေတြဘယ္လို စီးဆင္းသြားလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့..... ။<br /><br />ေႏြးေထြးတဲ့အလင္းနဲ႔<br />ငါ႔ရဲ႕မနက္ခင္းေလးရယ္<br />အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကို တိုး၀င္မလာပါနဲ႔<br />အေမွာင္ဆိုတာ အမိုက္ဆုံးမ်ားလား<br />ကိုယ္မသိခဲ့ ..... ။<br /><br />လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ့ႏွလုံးသားနဲ႔<br />ေမွာ္ပညာသုံးခဲ့တဲ့ စုန္းမေလးေရ<br />အဲ့ဒီ ေသတၱာနက္ထဲမွာ<br />တစ္စုံတစ္ခုေတာ့ ရွိမွာေပါ႔...<br />ဘာလဲဆိုတာေတာ့<br />ကိုယ္.. မသိခဲ့ ....။<br /><br />ေန႔စြဲမ်ား .....<br />ကိန္းဂဏန္းမ်ား .....<br />တီးတိုးစကားမ်ား ...<br />လိုအင္ဆႏၵမ်ား ...<br />ရုပ္၀တၱဳတစ္ခုရဲ႔ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္မ်ား ...<br />ဇာတ္သိမ္းခန္းေရာက္မွ နားမလည္ျခင္းမ်ား ...<br />တစ္ခ်ိန္မွာ ေမာပန္းႏြမ္းလ်<br />တိမ္ေတြလို ကြယ္ေပ်ာက္သြားႏုိင္လည္း ....<br />ေန၀င္ခ်ိန္ေတြ အဲ့ဒီေလာက္ေစာလိမ့္မယ္္ဆိုတာ ..<br />ကိုယ္... မသိခဲ့ ...။<br /><br />နားမလည္ခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ား<br />ဘယ္သူေတြေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါသလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့ ......<br /><br />ေကြ႕ေကာက္ေသာျမစ္မ်ား<br />ဘယ္ပင္လယ္ဆီ စီး၀င္ပါသလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့ ......<br /><br />အလိုလိုအသံေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယုိေလး<br />ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္ ......<br />ကိုယ္မသိခဲ့ ......<br /><br />လူနဲ႔သက္မဲ့ပစၥည္းၾကား ထပ္တူညီျခင္းသီအိုရီ<br />ဘယ္သူက ထုတ္ခဲ့တာပါလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့.....<br /><br />ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲစကားအတြက္<br />အလွပဆုံးေ၀ါဟာရက ဘာပါလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့...<br /><br />အေ၀းပ်ံငွက္ကေလး<br />ဘယ္အပင္မွာ ခိုနားဦးမွာလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့....<br /><br />ကိုယ့္မာနမ်ားအတြက္<br />အေကာင္းဆုံးဆင္ေျခက ဘယ္လိုပါလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့......<br /><br />ကိုယ္တိုင္နားမလည္ေသာ ဒီကဗ်ာကို<br />ဘာေၾကာင့္ေရးခဲ့ပါသလဲ<br />ကိုယ္မသိခဲ့....<br /><br />ေမးခြန္းမ်ားရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာအေျဖက<br />ဘာကိုမွ.....................<br />ကိုယ္ ..... တကယ္ ..... မ ..... သိ ..... ခဲ့ ..... ပါ .....။<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">( 14 . 8 . 09 , 00:55 A.M )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2737970828613987992?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-31679456526806212312009-08-06T12:59:00.006+06:302009-08-06T20:22:04.715+06:30ေမာင္ေအးက သြက္လက္ခ်က္ခ်ာသည္။ လူႀကီးေတြအျမင္နဲ႔ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဖင္ေပါ႔တယ္ေပါ႔။ သူ႔ပုံစံကလည္း အမ်ားတကာအလယ္တြင္ထင္ေပၚေလသည္။ အသားကမည္းမည္း၊ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္၊ မ်က္လုံးျပဴးျပဴး ႏွင့္ လူေကာင္ေသးေသာေမာင္ေအးသည္ တစ္ခါျမင္လွ်င္မွတ္မိလြယ္ေသာ ရုပ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေမာင္ေအးကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိတာကလည္း သူသည္လူတစ္ကာ ပါးစပ္ဇ်ားတြင္ေရပန္းစားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br />ေမာင္ေအးေရ ဟိုဟာေလးလုပ္ပါဦး၊ ဒီဟာေလးလုပ္ပါဦးဆိုသည္ႏွင့္ ေမာင္ေအးက ညီးညဴေလ့မရွိ... ပါးစပ္ကေတာ့အေျပာင္အျပက္ေတြ ေျပာတတ္သည္။ သူမ်ားေတြက ေက်ာက္ေလာင္းရလွ်င္ ပင္ပန္းတယ္ဆိုကာ ေနာက္ေန႔အလုပ္မဆင္းေသာ္လည္း ေမာင္ေအးကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုပင္ အလုပ္ကိုပုံမွန္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုေန႔မ်ိဳးဆိုလွ်င္ ေမာင္ေအးက သူမ်ားထက္ပို၍ ပင္ပန္းပါသည္။<br />အလုပ္ကိုခိုကပ္ေလ့မရွိေသာသူ႔ကို အိမ္ရွင္မ်ားက သေဘာက်သလို၊ သူ႔ ကန္ထရိုက္ကလည္း လက္စြဲျဖစ္သည္။ တစ္ခုခုဆိုလွ်င္ ေမာင္ေအးနာမည္ကို ပါးစပ္ကမခ်ေတာ့... ယုတ္စြအဆုံး mixer စက္ႏိႈးတာကိုပင္ ေမာင္ေအးလုပ္မွျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔အလုပ္ကိုသြက္သြက္လက္လက္လုပ္တတ္ေသာ ေမာင္ေအးကို ကြ်န္ေတာ္ကလည္းခင္ပါသည္။ ခင္မင္ျခင္းႏွင့္ အတူသူ႔အေၾကာင္းကိုပါ စိတ္၀င္စားမိေလသည္။<br /><br />တစ္ေန႔ slab ေလာင္းဖို႔ အထပ္သားျပားေတြကို ေမာင္ေအး ေဆးသုတ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္သူ႔နားကိုေရာက္သြားသည္။ ဒီဆိုဒ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရာက္တာမၾကာေသးသျဖင့္ ေမာင္ေအးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ ခပ္တန္းတန္းပင္ေနတတ္သည္။<br /><br />"ေမာင္ေအး မင္းဒီေန႔ၿပီးပါ႔မလား"<br /><br />ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကိုခပ္ရႊင္ရႊင္ေနာက္ကာ ခင္မင္မူ႔ကိုစယူလိုက္သည္။<br /><br />"ဒီေလာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေအးေဆးပါ "<br /><br />သူကလည္း ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပင္ ျပန္ေျပာသည္။<br /><br />ရၿပီ... သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္စကားဆက္ေျပာလို႔...<br /><br />"ေမာင္ေအး မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ"<br /><br />"ဗ်ာ... ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ အစ္ကို"<br /><br />'ေၾသာ္....'<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေအးခႏၶာကိုယ္သည္ သူ႔အသက္ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ ပိန္လွီလြန္းလွသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ၾကည့္၍ သူ႔အသက္ကို ကြ်န္ေတာ္မွန္းခဲ့တုန္းက ဆယ့္ေလး၊ဆယ့္ငါးႏွစ္ထက္ပိုစရာမရွိ...။ ေမာင္ေအး ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီေလာက္လူေကာင္ညွက္ရတာလဲ...။ ပင္ပန္းမူ႔ဒဏ္ေၾကာင့္လား.. ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆင္းရဲမူ႔ဒဏ္ေၾကာင့္ အာဟာရ မျပည့္ခဲ့တာလား...။<br />ကြ်န္ေတာ္မေမးျဖစ္ခဲ့........။ ထားေတာ့ဒီကိစၥက ေမာင္ေအးတို႔လို႔ လူငယ္ကေလးမ်ား ကြ်န္ေတာ္ႀကဳံခဲ့ဖူးတာ မ်ားၿပီမဟုတ္လား....။<br /><br />"ေမာင္ေအး မင္းအရင္တုန္းကေရာ ဘယ္မွာလုပ္ခဲ့ေသးလဲ"<br /><br />သူက ေဆးသုတ္ေနရင္းနဲ႔ျပန္ေျဖသည္။<br /><br />"လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ "<br /><br />"ေၾသာ္ မင္းအဆင္မေျပလို႔ထြက္လာတာလား"<br /><br />အဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ထြက္တာပဲ ျဖစ္ရမည္ကိုသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က စကားေဖၚကေမးလိုက္သည္။<br /><br />"အင္းဟုတ္တယ္အစ္ကိုရ.. ပင္ပန္းလြန္းလို႔ပါ... ေန႔တိုင္းလည္းဆင္းရတယ္.. အေ၀းေျပးကားဂိတ္ကဆိုင္ဆိုေတာ့ ညဆိုရင္လည္းေနာက္က်မွအိပ္ရတယ္ မနက္ဆို သုံးနာရီခြဲျပန္ထရတယ္.."<br /><br />"ဒီမွာေရာ မင္းမပင္ပန္းဘူးလားကြ... ေက်ာက္ေလာင္းရင္ ထမ္းရတာေတြက ငါဆိုရင္ေတာင္ မထမ္းႏိုင္ပါဘူးကြာ"<br /><br />"အာ... လူပင္ပန္းေပမယ့္ စိတ္မပင္ပန္းဘူးအစ္ကိုရ... ကြ်န္ေတာ္နားခ်င္ရင္နားလို႔ရတယ္.. ပိုက္ဆံမရတာပဲရွိတယ္..ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အခုကန္ထရိုက္ကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္"<br /><br />"ေအး အဲ့ဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ကြ မင္းတို႔ကန္ထရိုက္က ေအးလြန္းလို႕ ငါေတာင္တြန္းေပးေနရတယ္"<br /><br />ေမာင္ေအးေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ပို၍ သေဘာက်သြားသည္။ သူသည္စိတ္ပင္ပန္းမူ႔ထက္ ခႏၶာကိုယ္သာအပင္ပန္းခံ၍ လြပ္လပ္မူ႔ကို ႀကိဳက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူက ဆက္ေျပာသည္။<br /><br />"ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုရာ.. ပိုက္ဆံမရတဲ့ေန႔ဆို ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုမိန္းမက ထမင္းမေကြ်းခ်င္ဘူးဗ်"<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္တို႔ေစာသြားသည္ထင္သည္။ စိတ္လြပ္လပ္မူ႔တစ္ခုမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ခုက ရွိေနျပန္သည္။<br /><br />"ေၾသာ္ အင္း... ဟုတ္လား... ေအးကြာ ဒီေတာ့ မင္းေန႔တိုင္း ဆင္းေနရတာေပါ႔"<br /><br />"ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းကလည္း စုံတယ္အစ္ကိုရ... ကြ်န္ေတာ္ေနရာအမ်ားႀကီးမွာ လုပ္ဖူးတယ္"<br /><br />သူကကြ်န္ေတာ္ႏွင့္စကားေျပာရတာ စိတ္ပါလာတယ္ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေသာေၾကာင့္ ေဆးသုတ္ေနရာမွ ခဏနားကာ ေဆးေပါ႔လိပ္ကိုမီးညွိလိုက္ေလသည္။ ေမာင္ေအးသည္ ေဆးေပါ႔လိပ္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းေသာက္တတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။<br /><br />"ကြ်န္ေတာ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာမလုပ္ခင္တုန္းက ေရႊေတာင္ၾကားထဲက အိမ္တစ္အိမ္မွာ ၿခံေစာင့္၊မာလီ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္"<br /><br />"ဟုတ္လား ... အဲ့ဒီမွာေကာ ဘယ္လုိလဲ ေနရထိုင္ရတာ၊ စားရေသာက္ရတာ"<br /><br />"ဒီလိုအစ္ကိုရ .. အဲ့ဒီကိုလိုက္ပို႔တာက ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုေလ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေနဖို႔က အဆင္ေျပတယ္ဆိုၿပီး ပို႔ေပးတာ သူကလည္း ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုက္နဲ႔ထားတာ ၊ အိပ္ယာကလည္း ေမြ႕ယာေတြနဲ႔ စားတာကလည္း သူတို႔စားသလိုပဲ ေကြ်းတာ..."<br /><br />"ေၾသာ္... ေကာင္းရွာသားပဲကြ..."<br /><br />"ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီတို႔၊ လက္ဘက္ရည္တို႔ မုန္႔တို႔ကလည္း တစ္ေန႔ကို သုံးခါေလာက္ လာလာေကြ်းတယ္။<br />အိမ္မႀကီးဘက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မသြားရဘူးအစ္ကို"<br /><br />"ကားဂိုေထာင္အေပၚထပ္လိုမ်ိဳးမွာ ေနရတာလား"<br /><br />"အင္းဟုတ္တယ္အစ္ကို..."<br /><br />ေကြ်းတာေမြးတာ ရွယ္ဆိုေသာ၊ သူတို႔စားသလို ေကြ်းတာဆိုေသာ ေမာင္ေအးစကားကို ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းသေဘာေပါက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ေအးကို ဘာမွမေျပာျဖစ္...။ သူေနထိုင္ရေသာ ဘ၀ေလးသည္ သူ႔ရြာကအိမ္ေလးႏွင့္ေတာ့ လူေနမူ႔အဆင့္ခ်င္းမ်ားစြာ ကြာေပလိမ့္မည္။<br />ေခတ္ကလည္း လက္၀ဲေတြဘာေတြ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားေတြဟု ေျပာေနရမည့္ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ေမာင္ေအးကို ဒီေလာက္ထားတာကိုပင္ သူ႔အိမ္ရွင္မ်ားသည္ မဆိုးဟု ဆိုရေပမည္။<br /><br />"ဒါဆိုရင္ မင္းအဲ့ဒီမွာ ဆက္မေနပဲ ဘာလို႔ထြက္လာရတာလဲ"<br /><br />"သူတို႔က ေခြးေတြေမြးထားတယ္အစ္ကို"<br /><br />"ေအးေလ အဲ့ဒီေတာ့ မင္းေခြးေက်ာင္းရတယ္ေပါ႔"<br /><br />"အဲ့ဒါက ကိစၥမရွိဘူး အစ္ကိုရ... သူတို႔ေခြးေတြက အေကာင္အႀကီးႀကီးေတြပဲ ဘာအမ်ိဳးအစားလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မသိဘူး ..။ အဲ့ဒီေခြးေတြက လူတကာကို ကိုက္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ... သူတို႔အိမ္ႀကီးေပၚက လူေတြကလြဲရင္ေလ"<br /><br />"ေၾသာ္ မင္းကိုေခြးကိုက္လို႔လား"<br /><br />"အား ကိုက္ခံရတာေပါ႔ အစ္ကိုရ ႏွစ္ခါေတာင္... ဒါေပမယ့္ ကိုက္တာထက္ဆိုးတာက... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿခံထဲမွာအလုပ္လုပ္ေနတုန္းတို႔၊ ၿခံတံခါးဆင္းဖြင့္ေပးရတာတို႔ လုပ္ေနတုန္း အဲ့ဒီေခြးေတြက လိုက္တယ္ေနာ္...<br />ေခြးကို ျပန္ၿပီး မလွန္႔ရဘူး၊ မေျပးရဘူး ပုံမုန္ပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ ၊ ကိုက္ရင္မင္းတို႔ကို ေဆးထိုးေပးမယ္ ေျပာထားတယ္အစ္ကို"<br /><br />"ဟင္ ဘယ္လိုႀကီးလဲကြ မင္းဟာက"<br /><br />"ေဆးေတာ့ တကယ္ထိုးေပးတာအစ္ကိုရ... ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုကိုက္တိုင္းသာ ခံေနရရင္ေတာ့ ေသမွာပဲဆိုၿပီး စိတ္ညစ္ၿပီးထြက္လာတာ..။ ကြ်န္ေတာ္ေျပးတဲ့ေန႔ကဆို ေန႔လည္တစ္နာရီကတည္းက အဲ့ဒီအိမ္က ထြက္လာတာ ညေနေျခာက္နာရီေလာက္မွ ျပည္လမ္းကိုေရာက္တယ္... ရယ္ရတယ္ေနာ္ ဟီး ဟီး"<br /><br />ေမာင္ေအးစကားတို႔ ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွတဆင့္ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးေနသည္။ ထိုသို႔အေၾကာင္းမ်ိဳး အရင္က ကြ်န္ေတာ္မၾကားဘူး.....။ ေမာင္ေအးေျပာမွ ကြ်န္ေတာ္သိရသည္။ သူထြက္ေျပးလာသည္မွာ အေကာင္းဆုံးလုပ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေလးေလးနက္နက္ေထာက္ခံလိုက္မိသည္။<br /><br />ေမာင္ေအးအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပေတာ့ သူတို႔ေတြကလည္းအံ့ၾသၾကသည္။<br /><br />"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ မေျပးရ၊ မေျခာက္လွန္႔ရတာလဲကြ ေခြးေတြကို"<br /><br />သူတို႔က ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္ေမးသည္။<br /><br />"ငါ႔အထင္ေတာ့... ေခြးေတြစိတ္ပ်က္သြားၿပီး ... အားငယ္စိတ္၀င္သြားမွာစိုးလို႔ထင္တာပဲကြ"<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ကကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူတို႔စုတ္တသပ္သပ္ျဖစ္သြားၾကသည္။<br /><br />မယုံမရွိပါႏွင့္...။ ေလာကတြင္ လူကိုေခြးတစ္ေကာင္ထက္ပင္ ပို၍နိမ့္က်သည္ဟု ျမင္သူမ်ားရွိပါသည္။ ေခြးေလာက္ေတာင္ သစၥာမရွိ၊ ေခြးေလာက္ေတာင္ ေက်းဇူးမသိတတ္၊ ေခြးတိရစ ၦာန္ေကာင္ဟု ယုတ္မာေသာ သူမ်ားအား ႏိႈင္းေျပာတတ္ေသာ္လည္း .. သာမာန္လူတစ္ေယာက္သည္ ေခြးတစ္ေကာင္ထက္ သို႔မဟုတ္ တိရစ ၦာန္တစ္ေကာင္ထက္ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွနိမ့္မက်ႏိုင္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးေသာ ဆရာေနမ်ိဳး၏ ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္၀တၱဳတိုငယ္စုထဲမွ ကြ်ႏု္ပ္၏ဇနီးကေလး စာစုငယ္ကို သတိရမိသည္။ ထိုအထဲမွ ဇာတ္ေကာင္တစ္ခ်ိဳ႕သည္ အျပင္ကမၻာေလာကထဲတြင္ အမွန္တကယ္ပင္ တည္ရွိပါသည္။<br /><br />သင္လည္း ဘယ္လိုအျမင္ရွိပါသလဲမိတ္ေဆြ... ဆရာေနမ်ိဳး၀တၱဳထဲကလိုပင္ လူသည္ တိရစ ၦာန္ တစ္ေကာင္ထက္နိမ့္က်ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ ဟုပင္ ျမင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယုံၾကည္ပါသည္ မိတ္ေဆြ........။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-3167945652680621231?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-2953323416211382452009-08-01T21:54:00.003+06:302009-08-02T09:24:41.760+06:30တစ္ေန႔က အလုပ္ကိုသြားေတာ့ ကားကေတာ္ေတာ္ပင္က်ပ္သည္။ ဒီၾကားထဲတစ္မွတ္တိုင္တစ္မွတ္တိုင္ကို ရပ္လိုက္ရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မထြက္ေတာ့...။ ရာသီဥတုကလည္း မိုးကသာအုံ႔မႈိင္းေနသည္ မိုးကေတာ့တစ္စက္မွမရြာေသာေၾကာင့္ ေလွာင္အိုက္အိုက္ႀကီး ျဖစ္ေန၏ ။ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ အၾကာႀကီးရပ္ေနတုန္း လူတစ္ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ေဘးလာရပ္သည္။ ရာသီဥတုပူတာေရာ.. အလုပ္ေနာက္က်မွစိုးလို႔စိတ္မရွည္တာေရာ ေရာၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ထုံးစံအတိုင္းေဒါသကမၼဌာန္းပြားမ်ားေနခဲ့မိသည္။ ဒါကိုထိုလာရပ္ေသာ လူသည္မရိပ္မိဘူးထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၿပဳံးျပၿပီး<br /><br />"အလုပ္အခုမွသြားမလို႔လား ဘယ္ကစီးလာတာလဲ "<br /><br />ဟုလာေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္မသိ.........ထုိ႔ေၾကာင့္<br /><br />"ဘယ္ကလဲ.. လူမွားေနၿပီထင္တယ္ေနာ္..."<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ေလသံတို႔ ကြ်တ္ဆတ္ဆတ္ႏိုင္သြားေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္သတိထားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္မတတ္ႏိုင္ ကြ်န္ေတာ္ဒီလိုပင္ တုံ႔ျပန္မိလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့သူ႔ကို ဘယ္လိုပင္စဥ္းစားစဥ္းစားကြ်န္ေတာ္မသိ...။ ပုံစံကလည္း တစ္မ်ိဳးပင္......။ အနည္းငယ္ႏြမ္းနယ္ပုံသူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ အ၀တ္အစားေပၚတြင္ျမင္ေနရေသာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္သံသယ၀င္တတ္သည့္စိတ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုႀကီးစိုးသြားျခင္းျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို မသိပါ ( သို႔မဟုတ္ ) ဘယ္သူမွန္းမမွတ္မိပါ ။ သူကလည္းကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ရုတ္ခ်ည္းပင္<br /><br />"ေဆာရီးေနာ္.. လူမွားသြားတယ္ "<br /><br />ဟုေျပာေလသည္။ သူ႔ေလသံတြင္လည္း မာနမ်ားႏွင့္ ေအာက္သက္သက္ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ မခံႏိုင္ေသာ အသံတစ္မ်ိဳးထြက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာျဖစ္ ကားျပတင္းေပါက္မွသာအျပင္ကို ေငးေနလိုက္သည္။<br /><br />ကားကဆက္လက္ထြက္ခြာလာသည္။ သတိထားမိ၍ ဟိုလူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုထက္ထိကားေပၚက မဆင္းေသး... ။ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္သည္...။ ကြ်န္ေတာ္စားေနက် ထမင္းဆိုင္ကလူမ်ားလား...။ ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိ။ ကြမ္းယာဆိုင္က လူမ်ားလား ..။ ဒါလည္းမေသခ်ာ...။ ကြ်န္ေတာ့္site နားကတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား..။ ဒါဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က သတိမထားမိေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ့္ကိုမ်က္မွန္းတမ္းမိသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သည္..။ ဘယ္လိုပင္ စဥ္းစားေသာ္လည္း အေျဖမထြက္လာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဆက္မေတြးတတ္ေတာ့..။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ဆင္းရမည့္ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့.. ထိုလူကကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကအရင္ဆင္းသည္..။<br />ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႔ကပင္ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ကာ ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္မွလွည့္မၾကည့္။ သူဘယ္ကမွန္းသိရန္ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ကေန အသာလိုက္ၾကည့္သည္။ သူႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းကတူေနသည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကေန ကြ်န္ေတာ္သြားေနၾကလမ္းအတိုင္းသြားသည္..။ ထမင္းဆိုင္ေတြနားေရာက္သည္ ။ သူမေကြ႔......။ ကြမ္းယာဆိုင္ထဲလည္း သူ၀င္မသြား..။ site နားကအိမ္ေတြစီကလည္းမဟုတ္..။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္site နားေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္site ဘက္ေကြ႔သည့္လမ္းကို ေကြ႔သြားသည္။<br />ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနၿပီ.........။ site ထဲကအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေယာက္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူသည္ site ထဲကိုတည့္တည့္မတ္မတ္ပင္၀င္သြားေလသည္။<br /><br />သူသည္ကြ်န္ေတာ့္site ထဲမွေဆးသုတ္လူႀကမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ပင္အားနာသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကိုဆက္ဆံလိုက္ပုံက ရင့္သီးသြားသည္ဟုထင္သည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ္က မေခၚခ်င္မေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ သက္သက္မဲ့ လုပ္လႊတ္လိုက္သည္ဟု ထင္သြားႏုိင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရုပ္သည္မမွတ္မိစရာသိပ္ေတာ့မရွိ..။ သူ႔ကိုကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပင္ ေတာင္းပန္လိုက္သည္။<br /><br />"အာ...ဦးေလး ေဆာရီးဗ်ာ... ကြ်န္ေတာ္က ေဆးသုတ္တဲ့အ၀တ္အစားနဲ႔ပဲျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ရုတ္တရက္စဥ္းစားမရလို႔ပါ ဟီး ဟီး ဦးေလးကလည္းကြ်န္ေတာ္ကဘယ္ကလည္း ေမးေတာ့ဒီကလို႔ေျပာရင္ရတာကို..."<br /><br />ေလေျပကလည္း ေသြးလိုက္ရေသးသည္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္အားနာသြားသည္ထင္သည္။<br />ကြ်န္ေတာ္လည္း တကယ္လူမွားေနတယ္ထင္လို႔ပါ ဟုျပန္ေျပာသည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ့္လိုအပ္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမ်က္ႏွာမ်ားကိုမွတ္ရာတြင္ ေတာ္ေတာ္ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ သူအလုပ္လုပ္ေနသည္ကို အာရုံစိုက္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို သတိမထားမိျခင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကိုအသိအမွတ္မျပဳသည္ႏွင့္ေတာ္ေတာ္ပင္ ဆင္တူပါလိမ့္မည္။ သူသည္ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႔ဆက္ဆံမိသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္သြားႏိုင္ေလာက္သည္..။ ထို႔ေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္သည္ လူမူ႔ဆက္ဆံေရးညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္ဟုပင္ သူထင္သြားႏိုင္ေလသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ကလည္းကြ်န္ေတာ္ပင္ လူေတြရဲ႔မ်က္ႏွာကိုဆိုသိပ္ၿပီးဂရုတစိုက္ၾကည့္မိေလ့မရွိ..။ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားကိုေတာ့ တစ္ခါျမင္ဖူးရင္ တစ္သက္မွတ္မိတတ္သည္ :P ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ လူမ်က္ႏွာေတြကို ေတာ္ေတာ္ပင္မွတ္မိသည္။ ယုတ္စြအဆုံးသူသည္ ကားစပါယ္ယာမ်ားကိုပင္ မွတ္မိေလသည္။ သူသည္လမ္းေတြကိုေတာ့ မမွတ္မိတတ္...။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းမ်ား၊တည္ေနရာမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထက္ပို၍မွတ္မိသည္ဟုထင္သည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျပဴးကေတာ့ ေမြးေန႔မ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကို သူမ်ားထက္ပို၍မွတ္မိသည္။ ေမြးေန႔ႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ညံ့ဖ်င္းသူတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႔မွလြဲ၍ က်န္ေသာေမြးေန႔ဆိုလွ်င္ တစ္ခုကိုသာ မွတ္မိသည္။ ဒါေတာင္ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရက္ေလာက္ပဲကြာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႔မ်ားကို မမွတ္မိေသာေၾကာင့္ ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ ဘာညာဆိုၿပီး အလိုက္သင့္ေျပာခဲ့ရသည္လည္းမ်ားၿပီ။<br /><br />လူသည္တစ္ေနရာတြင္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း တစ္ေနရာတြင္ မေကာင္းႏိုင္ဟုထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း ထိုကဲ့သို႔ပင္ လမ္းမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း လူ႔မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား၊ ေမြးေန႔ ေန႔စြဲမ်ားႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ ညံ့ဖ်င္းပါသည္။ ထိုအက်င့္ကို အတတ္ႏိုင္ဆုံးျပင္ရေပဦးမည္။ မ်က္ႏွာပူခဲ့ရ၊ မ်က္ႏွာပ်က္ခဲ့ရေပါင္း မ်ားခဲ့ၿပီမဟုတ္လား....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-295332341621138245?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-25540793082709891362009-07-18T21:21:00.004+06:302009-07-18T21:50:50.302+06:30ေရွးသေရာအခါက ဗာလာဏသီျပည္တြင္ မဟာဗာလာနံမင္း မင္းျပဳ၏ ။ ထိုမင္းတြင္ ၀န္မင္း ၃၃ ပါးရွိသည္။ ထို၀န္မင္းမ်ားထဲမွာ တစ္ပါးျဖစ္ေသာစက္မူ႔ပါလ၀န္မင္းသည္ တစ္ေန႔ေသာအခါတိုင္းျပည္အတြင္း လွည့္လွည့္ကာ မိမိလက္ေအာက္တြင္ရွိေသာအရာရွိ၊အရာခံမ်ားအား စစ္ေဆးေတာ္မူ၏ ။ ထို၀န္မင္းယူရေသာတာ၀န္မွာကား တိုင္းျပည္တြင္ ဗိသုကာမ်ား၊ စေကၠာမပညာရွင္မ်ား၊ လက္သမားမ်ား၊ ေလာကဓါတ္ပညာရွင္မ်ား ၊ အစရွိသည့္ ပညာရွင္မ်ားေပၚထြန္းေစရန္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳရသည့္ တကၠသီလာမ်ားအား အုပ္ခ်ဳပ္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ( ထိုေခတ္ကအဂၤလိပ္စာသည္ ယခုေခတ္ေလာက္မတြင္က်ယ္ေသးသျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာဟူေသာ အသုံးအႏႈံးမေပၚေသးေၾကာင္း သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ားအရသိရွိရေလသည္။ ဤကားစကားခ်ပ္ )<br /><br />၀န္မင္းသည္ယခုေခတ္ေပၚတူဂီလူမ်ိဳးဖီလစ္တိုဒီဘရစ္တိုအုပ္စိုးခဲ့ေသာပါဒတိုင္းအရပ္ရွိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းတစ္ခု သို႔ ေရာက္ရွိေလသည္။ ထိုေက်ာင္းသို႔ေရာက္လတ္ေသာ္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ သတင္းစာလည္းမဖတ္၊ရုပ္ျမင္သံၾကားလည္း ခ်ိဳဆင္ျပည္မွကားမ်ားကလြဲ၍မၾကည့္ၾကသျဖင့္ ၀န္မင္းအား ၀န္မင္းမွန္းမသိပဲ ဘယ္ကဘဲႀကီးလဲဟုပုခုံးခ်င္းတိုက္သြားသည္ကတစ္မ်ိဳး ၊ အတြဲေလးမ်ားသည္လည္း လက္တြဲမပ်က္၊ပုခုံးဖက္မပ်က္ ၀န္မင္းေရွ႕ကျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္ကတစ္ဖုံရွိေသာ္ ၀န္မင္းသည္ အလြန္ပင္ေဒါသအမ်က္ထြက္ရွိေတာ္မူ၏ ။ ထို႔ထက္ပို၍ဆိုးသည္ကား ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္သည္ ၀န္မင္းအား<br /><br />"ဦးေလး မီးျခစ္ပါရင္ တစ္တို႔ေလာက္" <br /><br />ဟုဆိုေလလွ်င္ ၀န္မင္းသည္အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ထုတ္ေပးမည္ျပဳၿပီးမွမိမိအျဖစ္ကိုသတိရၿပီး<br /><br />ေၾသာ္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားကား ငါ႔ကိုပင္ေသာက္ဂရုမစိုက္ၾကပါလား ဟုဆင္ျခင္မိေလသည္။<br /><br />ဤသည္မွာလည္း အျပစ္မဆိုသာေခ် ။ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ ၀န္မင္းအား၀န္မင္းဟု<br />မသိျခင္းေၾကာင့္သာျဖစ္ၿပီး ၀န္မင္းဟုသာသိပါက ေတာေကာင္ငယ္ေလးမ်ားသည္ ေကသရာဇျခေသၤ့မင္းကိုျမင္ေသာအခါထြက္ေျပးၾကသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အေမွာင္တိုက္သည္ ဘာဏုရာဇာေနမင္းႀကီးထြက္ေပၚလာပါက စၾက၀ဠာမဟာတံတိုင္းမွေ၀းရာသို႔ေျပးသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လူေကာင္းတို႔သည္ေခြးရူးလာေသာအခါ ခ်က္ကို ၁၄ လုံးထိုးေဆးထိုးရမွာစိုး၍ ေ၀းရာသို႔ေျပးသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လမ္းေဘးေစ်းသည္တို႔သည္ စည္ပင္သာယာရဲလာပါက ကိုယ္လြတ္ရုန္း၍ေျပးၾကသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ေရွာင္ရွားၾကမည္မွာမလြဲတည္း ။ ( က်န္ေသာ ဥပမာအမ်ားအျပားေပးႏိုင္ေသးေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမီဂါဗိုက္ကို ငဲ့ကြက္ေသာအားျဖင့္ ဤမွ်သာေဖၚျပထားေပသည္ )<br /><br />၀န္မင္းသည္သူ၏ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားအား လြန္စြာခ်စ္ျမတ္ႏိုးေတာ္မူေသာေၾကာင့္ စာမွစာသာသင္ေစလိုေလသည္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ရွိသမွ်အခ်ိန္မ်ား အားလည္း စာသာပထမ၊ စာသာဒုတိယ၊ စာသာလွ်င္ထာ၀ရစသည္ျဖင့္ကုန္ဆုံးေစလိုသည္။ထိုအခါ၀န္မင္းသည္ အဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ဤေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ စာသင္ခ်ိန္အတြင္း အျပင္၌လတ္လ်ားလတ္လ်ားျဖစ္ေနၾကသနည္းဟု သူ၏တပည့္အရာရွိ၊အရာခံ ပါေမာကၡမ်ားအား ေမးျမန္းစုံစမ္းေလသည္။<br /><br />၀န္မင္းကအမိန္႔ေတာ္ရွိေလလွ်င္ ခ်ိဳလိမ္ေလးပါးစပ္မွာငုံလွ်က္သားရွိေသာ ၀န္မင္း၏တပည့္ေက်ာ္ မဟာပါရဂူဒိသာပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ျပင္းစြာေသာတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားျခင္းျဖင့္<br /><br />"မွန္..မွန္ရာ႔ပါ ၀န္မင္းဖုလား..."<br /><br />"ေဟ့ မယ္မင္း နင့္ခ်ိဳလိမ္ႀကီးခြ်တ္ၿပီး ကိုယ္ေတာ့္ကိုမွန္ရာျမန္ျမန္ေလွ်ာက္တင္စမ္း"<br /><br />ထိုအခါမွ မဟာပါရဂူဒိသာပါေမာကၡခ်ဳပ္ႀကီးသည္ မိမိအျဖစ္ကိုသတိရၿပီး ခ်ိဳလိမ္ကိုခြ်တ္ကာစိတ္ကိုတင္း၍ ၀န္မင္းအားေလွ်ာက္တင္ေလသည္ ။<br /><br />"မွန္လွပါ႔ ဘုရား... အရွင့္တပည့္ေက်ာ္မ်ားဟာ မဟာစာခ်ဳပ္ေတာ္ႀကီးမ်ားကို ေဖါက္ဖ်က္၍ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">စမ </span>လမ္းကိုထြက္သြားၾကေၾကာင္းပါဘုရား"<br /><br />"ေဟ ထြက္ရပ္လမ္းကို ျမန္းၾကတာလားကြယ့္ ဒါျဖင့္ရင္ေတာ့သူေတာ္ေကာင္းႀကီးမ်ားေပပဲ"<br /><br />"မဟုတ္ရေၾကာင္းပါဘုရား.......... စမလမ္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့ စလုံးျပည္၊ မေလးျပည္ အစရွိတဲ့အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွာ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကတာကို ေျပာတာပါဘုရား..."<br /><br />"ေဟ... ဒါဆိုငါ႔ရဲ႔သား၊ သမီးကဲ့သို႔ ခ်စ္ရေသာတပည့္ေက်ာ္မ်ားဟာ ငါ႔ရင္ကိုစုံကန္ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကတာေပါ႔... ဒါဆိုလည္း ဒီေကာင္ေတြျပန္လာတာနဲ႔ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေစ၊ ေက်ာတစ္ရာ၊ရင္တစ္ရာ ႀကိမ္ဒဏ္ခတ္ေစ၊ ယခုပင္လွ်င္အမိန္႔ေတာ္ထုတ္၍ မတရားစာရင္းသြင္းေစ"<br /><br />ဟုလူႀကီးပီသစြာဆုံးျဖတ္ေတာ္မူေလသည္။<br /><br />ထိုသို႔ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားလိုအပ္ေနေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ား လတ္လ်ားလတ္လ်ားျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းကို သိေတာ္မူေလလွ်င္၀န္မင္းသည္ ဤကဲ့သို႔အမွတ္တမဲ့မိန္႔ၾကားေတာ္မူေလသည္။<br /><br />"အလို ... ဒီလိုဆိုလွ်င္ျဖင့္ မဟာသစ္စည္း လုပ္ၾကမဲ့ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြက အငယ္တန္းေတြကို လုပ္အားေပးသေဘာနဲ႔သင္ၾကားေပးရင္ျဖင့္ ေကာင္းၾကေပလိမ့္မယ္ ေမာင္မင္း၊ မယ္မင္းတို႔ရဲ႔"<br /><br />(သစ္စည္းဆိုသည္မွာ ယခုေခတ္အေခၚ သီးဆစ္(Thesis ) ႏွင့္ အဓိပၸါယ္တူမတူအား ဘာသာေဗဒပညာရွင္မ်ား သုေတသနျပဳလုပ္သင့္ေပသည္။ ဤကား... စကားျပား......)<br /><br />၀န္မင္းကထိုကဲ့သို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ တစ္ထြာျပလွ်င္ တစ္လံ၊တစ္မိုင္မွ်မက တစ္ဆုံးထိပင္ျမင္ၾကေသာေနာက္လိုက္၊ေနာက္ပါ ပါခ်ဳပ္၊ ဘာခ်ဳပ္တို႔သည္လည္း<br /><br />"သင့္ျမတ္လွေၾကာင္းပါ ဘုရာ့...၊ မွန္ကန္လွေၾကာင္းပါ ၀န္မင္းဘုရာ့၊ ၀န္မင္းအေတြးက လန္းတယ္ဗ်ာ"<br /><br />အစရွိသျဖင့္ အဆင္းဘီးတပ္လုပ္ၾကေလသည္။<br /><br />၀န္မင္း၏ကိုယ္ေရးအရာရွိေတာ္မင္းကလည္း ၀န္မင္းျပန္လည္ႁကြခါနီးတြင္ တကၠသီလာမွတာ၀န္ရွိသူမ်ားအား<br /><br />"လုပ္အားမေပးရင္ဘာျဖစ္မယ္၊ ညာျဖစ္မယ္... သစ္စည္းေပးမလုပ္ဘူးလို႔ ေျခာက္လုံးေလးလွန္႔လိုက္ဦးေနာ္ ပါခ်ဳပ္ႀကီးတို႔"<br /><br />ဟုလက္ေတာ္တို႔ၿပီးေျပာခဲ့ေလရာ..... ေနာက္လိုက္၊ေနာက္ပါတို႔သည္လည္း ၀န္မင္းသေဘာ ေနာေၾကေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေျပာစရာမလိုပါဟု ျပန္လည္ပဏၰာလုပ္ၾကေလသည္။<br /><br />ထိုေခတ္သည္ယခုေခတ္ကဲ့သို႔ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ အစရွိေသာစနစ္မ်ား၊ နီယိုကြန္၊ဘာကြန္ညာကြန္မ်ား၊ လစ္ဘရယ္၊ ဘာဘရယ္ညာဘရယ္အစရွိေသာ ဂိုဏ္းဂဏမ်ားလည္း မကြဲျပားေသးပဲ ပေဒသရာဇ္စနစ္သာလွ်င္ထြန္းကားေပရာ ၀န္မင္းႏႈတ္ထြက္စကားတစ္လုံးသည္ စာရြက္မ်ားေပၚတြင္ေရးထားေသာ ဥပေဒတစ္ရာထက္ပင္လြန္စြာအရာေရာက္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀န္မင္းအမိန္႔ေတာ္ရွိေတာ္မူသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဒါရိုက္တာေတာ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ အမိန္႔စာတစ္ေစာင္ကိုသက္ဆိုင္ရာတကၠသီလာ အသီးသီးသို႔ျဖန္႔ခ်ီေတာ္မူေလသည္။<br /><br />စာရြက္ေပၚမွအမိန္႔ေတာ္တို႔သည္ ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္စကားအလွတန္ဆာဆင္ထားေသာ္လည္း လိုရင္းမွာကား စာသင္ရမည္၊ လုပ္အားေပးဆိုေသာ္လည္း အၿမဲတမ္းဆရာမ်ားလိုပင္စာသင္ရမည္၊ အျပင္မွာ က်ိတ္၀ိုင္း၊ဘာ၀ိုင္း မလုပ္ရ၊ အၿမဲတမ္းသင္ရေသာဆရာမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ၀န္မင္းထုတ္သမွ် အမိန္႔ေတာ္တို႔ကိုလိုက္နာရမည္ဟု ပါရွိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔သင္ၾကားေပးေသာေၾကာင့္တကၠသီလာသို႔ လာရေသာျမင္းရထားစရိတ္တို႔ကို ျပန္ေပးမည္ဟူ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္အားေပးကာလအတြင္း သုံးစြဲရန္အႆျပာေငြခ်ီးျမွင့္မည္ဟူ၍ လည္းေကာင္း တစ္စိုးတစ္စိမွ်မပါလာခဲ့ေပ...။<br /><br />သက္ဆိုင္ရာတကၠသီလာမ်ားမွပါခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားသည္လည္း အမိန္႔ေတာ္ျပန္တမ္းကိုရေလလွ်င္ လုပ္အားေပးဟု အမည္ခံေသာ္လည္း သက္ဆိုင္သူမ်ားအားသေဘာထားကိုမွ်မေမးပဲ သစ္စည္းလုပ္ရမည့့္သင္တန္းသား မ်ားအား တစ္ေယာက္လွ်င္တစ္ေစာင္ျဖန္႔ေ၀ကာလက္မွတ္မ်ားထိုးခိုင္းေလေတာ့သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">............................................. ။ .............................................<br /><br /></div>ထိုအခါ သင္တန္းသား၊သင္တန္းသူ၊ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္ စိတ္ညစ္ညဴးၾကၿပီးလွ်င္ ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိသျဖင့္ မဟာဘေလာ့ဂ္ဂါအေက်ာ္ ပညာရွိဆရာက၀ိဖားႀကီးအား ဤသို႔ျမည္တြန္တိုင္ပင္ၾကေလ၏ ။<br /><br />"အို... ဆရာဖား ငါတုိ႔ကား သစ္စည္းလုပ္ရင္း တစ္ဖက္ကလည္းလုပ္ငန္းခြင္၀င္မည္ဟု အားခဲထားၾက၏ ။ အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ အလုပ္ပင္ရေနႀကၿပီျဖစ္သည္..။ ယခု၀န္မင္းက ဤသို႔အမိန္႔ထုတ္ေသာ္ ငါတို႔ဘာလုပ္ရမည္မွန္းမသိေတာ့"<br /><br />ဟု ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကေျပာေလသည္။ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကလည္း<br /><br />"ဟုတ္ေပသည္ဆရာဖား ... ငါတို႔သည္လည္း သစ္စည္းလုပ္ရင္းအျခား အတ္တိုေကာ္၊ အတ္စတီမိတ္ စေသာသင္တန္းမ်ားတက္ေနၾကသည္..။ ၀န္မင္းခိုင္းသလို စာသင္ရလွ်င္ ငါတို႔အဖို႔သင္တန္းမ်ားပ်က္လွ်က္အႆျပာေငြမ်ားစြာ ဆုံးရႈံးေပေတာ့မည္။"<br /><br />ဟုတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္တိုင္ၾကားၾကေလသည္။<br /><br />နည္းနည္းထက္ျမက္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကမူ<br /><br />"ဆရာဖား ထိုကိစၥသည္အဓမၼမူ႔ႏွင့္ဆင္တူ၏ ကာလသမၼဂု သို႔တင္ျပလိုက္လွ်င္အသို႔ျဖစ္မည္နည္း"<br /><br />ထိုအခါ မ်က္စိမွိတ္၍ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနေသာဆရာဖားသည္လည္း မ်က္လုံးကိုဖြင့္ကာထိုေက်ာင္းသားအား<br /><br />"ထို႔သို႔မလုပ္လင့္ အေမာင္... ၀န္မင္းကားငါ႔ထက္ပင္ဥာဏ္အရာ၌မ်ားစြာသာေလသည္... သင္ကထိုသို႔တိုင္ၾကား၍ ကာလသမၼဂု ကစုံစမ္းေလသည္ႏွင့္ ၀န္မင္းမဆိုထားဘိ၊ ၀န္မင္း၏ေနာက္လိုက္မ်ားကပင္ ငါတို႔ဗာလာဏသီသည္ ေရွးအခါကတည္းကတစ္ဦးကိုတစ္ဦးကူညီျခင္း၊ ရိုင္းပင္းျခင္းကို မဂၤလာတရားအျဖစ္သတ္မွတ္ေသာေၾကာင့္ ေစတနာအေလွ်ာက္သာ လုပ္အားေပးၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေရွးကလိုပင္ေျပာၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုအခါသင့္အတြက္ပင္လွ်င္ လြန္စြာအႏာၱရာယ္မ်ားလွေပသည္။"<br /><br />"သို႔ဆိုလွ်င္... ငါတုိ႔အဘယ္အမူ႔ျပဳရေပမည္နည္း"<br /><br />ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားက တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္းေမးလ်က္သည္ရွိေသာ္ ပညာရွိဆရာဖားလည္းဤသို႔မြက္ၾကားေလသည္။<br /><br />"အေမာင္တို႔၊မယ္တို႔ သင္တုိ႔သည္ အ သုံးလုံးကိုက်င့္ၾကေပေတာ့"<br /><br />"အ သုံးလုံးဆိုသည္မွာဘာကိုဆိုလိုသနည္း ဆရာဖား"<br /><br />"အေမာင္တို႔သင္တို႔သည္ သစ္စည္းကိစၥျပတ္မွသာ အတန္းေအာင္ျမင္ၾကမည္ မဟုတ္ေလာ"<br /><br />"ဟုတ္ေပသည္ဆရာဖား"<br /><br />"သင္တုိ႔အားလုံး ေအာင္ျမင္လိုၾကသည္မဟုတ္ေလာ"<br /><br />"ေအာင္ျမင္လိုေပသည္ ဆရာဖား"<br /><br />"ဒါျဖင့္လွ်င္ယခုလိုအခ်ိန္အခါ၌ သင္တုိ႔စြဲစြဲၿမဲၿမဲမွတ္ထားရမွာကား အ သုံးလုံးျဖစ္သည့္<br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ေအာင္</span> ခ်င္လွ်င္ <span style="color: rgb(0, 51, 51);">အ</span> ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး <span style="color: rgb(0, 51, 51);">အင္း</span> ဟုသာေခါင္းၿငိတ္လိုက္ၾကေပေတာ့"<br /><br />ဟုမိန္႔ၾကားေတာ္မူေလလွ်င္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားသည္လည္း ဟုတ္ပါေပသည္၊ ပညာရွိေခၚဆိုထိုက္ပါေပသည္ဟု ၀ိုင္း၀န္းခ်ီးမြမ္းခြ်န္တြန္းလုပ္ၾကေလေတာ့သည္..။<br /><br />ထို႔ေနာက္ သစ္စည္းလုပ္ရမည့္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ားသည္လည္း ဆရာဖားစကားကိုနားေထာင္ကာ မိမိထက္အတန္းငယ္ေသာသူမ်ားအား စာသင္ၾကားေပးေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ခ်ိဳလိမ္မျပတ္ေသးေသာ ပါရဂူမ်ားကလမ္းေလွ်ာက္တတ္စ မဟာေက်ာင္းသားမ်ားကိုစာသင္၊ လမ္းေလွ်ာက္တတ္စမဟာေက်ာင္းသားမ်ားက ေလးဘက္ေထာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုစာသင္၊ ေလးဘက္ထက္ေက်ာင္းသားမ်ားက ၀မ္းလ်ားေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္၊<br />၀မ္းေလ်ာက္ေမွာက္ေက်ာင္းသားမ်ားက အမိ၀မ္းတြင္းမွသေႏၶသားမ်ားကို စာသင္ေလလွ်င္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားလည္း အမိ၀မ္းမွမကြ်တ္မွီပင္ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္လွ်က္ တိုင္းကားျပည္ရြာမွာအရင္ကထက္ပင္ ေအးခ်မ္းသာယာၿပီးေခတ္မွီဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ကုန္ေလသတည္း...........။ သာဓု... သာဓု...သာဓု..<br /><div style="text-align: center;">............................................. ။ .............................................<br /><br /></div>တစ္ေလာက ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာအုပ္က ဆရာေမာင္ထင္ရဲ႔ လူႀကီးမ်ားဖတ္ဖို႔ပုံျပင္ ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ... ဆရာ့စာက သေရာ္စာေတြဆိုေတာ့ေလာကကို ကိုးလန္႔ကန္႔လန္႔ျမင္တတ္တဲ့ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳက္သြားခဲ့ပါတယ္..။ ဒီၾကားထဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကလည္းၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ကူးရၿပီး ဆရာႀကီးေမာင္ထင္ပုံစံလိုက္ေရးၾကည့္တာပါ..။ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ လြန္တာရွိလွ်င္၀ႏၵာမိပါ အာစရိအေပါင္းတို႔................။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2554079308270989136?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-88083613589309422262009-07-13T20:29:00.005+06:302009-07-13T20:45:01.956+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SltAKrR7lLI/AAAAAAAAAYw/p3NaWjc_CWY/s1600-h/myangeryet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SltAKrR7lLI/AAAAAAAAAYw/p3NaWjc_CWY/s320/myangeryet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357946733848138930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">( အ )<br /><br /></div>ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္မေျပျဖစ္သည္။ အထက္လူႀကီးမ်ားသည္ ငါ႔စကားကို အရာမသြင္းသကဲ့သို႔ ေအာက္လူမ်ားကလည္း ငါ႔စကားကို နားမေထာင္ၾက..။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ စိတ္ပ်က္ျခင္းမ်ားျဖစ္ေပၚကာ ေဒါသမ်ား အလိုလိုထြက္ေနသည္။ ေဒါသ ထြက္ျခင္းသည္ မေကာင္းဟု ငါ႔စိတ္ကနားလည္ေသာ္လည္း တကယ့္တကယ္တမ္းတြင္ ငါ႔စိတ္ကိုငါ ေကာင္းစြာထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျခင္းမရွိေသးေပ..။<br /><br />အလုပ္မွေန၍ ကားမွတ္တိုင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရေသာခရီးသည္ ခါတိုင္းထက္ပိုရွည္လ်ားသည္ဟု ထင္သည္။ အကယ္၍ ဘူးခြံအလြတ္တစ္ခုခု သို႔မဟုတ္ ကန္၍ေကာင္းေသာ အရာတစ္ခုခုကိုေတြ႔လွ်င္ ရုပ္ရွင္မ်ားထဲမွ ဇာတ္လိုက္မ်ားကဲ့ ငါကန္မိမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း လမ္းေဘးတြင္အုတ္ခဲမ်ားသာေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ဘာကိုမကန္ျဖစ္ခဲ့...။<br /><br /><br />ငါစီးခ်င္ေသာ ဘတ္စကားက ေစာင့္ရတာေတာ္ေတာ္ၾကာသည္။ ထိုမွ်ရွားပါးလွေသာ ဘတ္စ္ကားလိုင္းအား မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဆက္ထားေနရသလဲဆိုတာ ငါစဥ္းစားလို႔မရ...။<br /><br />ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးေနာက္ လိပ္၏လွ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးရွိေသာ ဘတ္စ္ကားသည္ ငါေစာင့္ေနေသာမွတ္တိုင္သို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်ည္းကပ္လာေလသည္။ ကားေပၚငါတက္ေတာ့ ခရီးသည္က ခုံအျပည့္ပါလာသည္။ ပင္ပန္းလာေသာ ငါသည္ထိုင္ခုံမရေသာေၾကာင့္ အလြန္ပင္စိတ္ပ်က္လွသည္။ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ ငါစီးေသာမွတ္တိုင္မွတက္ပါက ခုံတစ္ခုံေလာက္ေတာ့ ငါ႔အတြက္ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီေန႔တြင္ လူေတြအားယားေနၾကသည္ထင္သည္။ အားအားယားယား အျပင္ထြက္ၾကေသာ သူမ်ားတြင္ မည္သည့္အေရးႀကီးကိစၥမ်ားရွိေနမလဲဟု ငါေတြးမိသည္။<br /><br />လိုခ်င္သေလာက္ ခရီးသည္မရေသာေၾကာင့္ ကားကမွတ္တိုင္တစ္ခုခ်င္းစီမွာ အၾကာႀကီးရပ္သည္။ ခရီးသည္ရရမရရ ကားကို ျမန္ျမန္သာထြက္ေစခ်င္သည္..။ ငါပင္ပန္းလွၿပီ။ အိမ္သို႔သာ ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနသည္။ ကားတစ္စီး မွတ္တိုင္တြင္ ၾကာျခင္းမၾကာျခင္းမွာ စပါယ္ယာေပၚမွာ မ်ားစြာ မူတည္သည္။ လိုက္ရင္လာ... လိုက္ရင္လာဟု အာေပါက္မတတ္ေအာ္ေနေသာ စပါယ္ယာကို ငါမုန္းတီးသည္။ လိုက္ပါစီးနင္းလိုေသာ ခရီးသည္မ်ားအားလုံး ကားေပၚေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အႏွီစပါယ္ယာေကာင္သည္ ကားကြက္ခ်သည္ဟုဆိုကာ လိုက္စရာမလိုေသာသူမ်ားကိုပါ ကားေပၚဆြဲတင္ခ်င္ေနသည့္ ပုံေပါက္ေနေလသည္..။ ငါအလြန္မုန္းလာေသာေၾကာင့္ ငါသိသမွ်ဆဲနည္းေပါင္းစုံျဖင့္ ထိုစပါယ္ယာအား စိတ္ထဲမွေန၍ ဆဲဆိုေလသည္။<br /><br />ကားသည္ဆက္လက္ထြက္ခြာလာၿပီး မီးပြိဳင့္မိသြားသည္။ ငါစိတ္ရွည္မွ ျဖစ္မည္..။ ဒါက စည္းကမ္းအရျဖစ္သည္..။ မီးပြိဳင့္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာနီမလဲဟု သိရန္ငါ့စိတ္ထဲကေရတြက္သည္။<br />တစ္စကၠန္႔ ...............<br />ႏွစ္စကၠန္႔ .............<br />သုံးစကၠန္႔ ............<br />ငါး ဆယ့္ေလး ......<br />တစ္မိနစ္ ......<br />ႏွစ္မိနစ္ ......<br />သုံးမိနစ္ .......<br />ေလးမိနစ္ ......<br />ရွစ္မိနစ္ .....<br /><br />တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာကို မ်က္ႏွာလိုက္လြန္းသည္ဟု ထင္လာသည္။ ေဟ့..... ဒီမွာ ငါလာတဲ့လမ္းဖက္က မီးကို စိမ္းေပးဖို႔ သတိရၾကေသးရဲ႔လား...။ ကမာၻေျမႀကီးကို ေဖါက္ခြဲပစ္ခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ေတာ့ဒီကားေပၚမွာ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ေစာင့္စားေနေလရဲ႔..........။<br /><br />မီးပြိဳင့္က ငါလာတဲ့ယာဥ္ေၾကာဖက္ကို သြားခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ေနာက္တစ္မွတ္တိုင္ရပ္..... ခရီးသည္ခ် ....ခရီးသည္တင္....ကားကြက္ခ်.... စပါယ္ယာကို အရင္အတိုင္းက်ိန္ဆဲ...ကားကဆက္လက္ထြက္ခြာ........။ မွတ္တိုင္က ထြက္ခြာ၍ အရွိန္ရရုံရွိေသး ကားကရုတ္တရက္ရပ္လိုက္ျပန္သည္...။မိန္းမအိုႀကီးတစ္ေယာက္ တားသည္ကိုမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္သည့္ ဒရိုင္ဗာသည္ စကဒ္တိုတိုေကာင္မေလးတစ္ေယာက္တားသည္ကို<br />ရုတ္ခ်ည္းပင္ရပ္တန္႔ေပးသည္။ အလြန္ပင္ငမ္းေၾကာထလွသည့္ ထိုဒရိုင္ဗာအား ႏွာဗူးႀကီးဟု စိတ္ထဲမွေန၍ ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ မွတ္တိုင္မဟုတ္ပဲ ခရီးသည္တင္သည့္ ထိုဒရိုင္ဗာႏွင့္စပါယ္ယာ ဆရာတပည့္ေတြအား ရဲဖမ္းေစခ်င္သည္။ မွတ္တိုင္မဟုတ္ပဲ ကားတားစီးသည့္ ထိုစည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေကာင္မေလးအားလည္း သက္ဆိုင္ရာက အေရးယူေစခ်င္သည္။ ဘာအမူမွ ေခါင္းစဥ္တပ္မရရင္ စကဒ္တိုတို၀တ္မူ႔ႏွင့္ အေရးယူသင့္သည္။ ကားေတြအတြက္ အႏာၱရယ္ရွိလွေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br />ကားကငါဆင္းရမည့္မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ လမ္းမီးမ်ားပင္လင္းစျပဳေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္အား အေမွာင္ထုကႀကီးစိုးေနေလၿပီ။ ငါေနထိုင္ရာတစ္ဖက္ျခမ္းသို႔ ကားလမ္းကူးရေပဦးမည္။ ဒီေန႔မွ ကားေတြကရႈတ္ေထြးလြန္းလွသည္ ထင္သည္..။ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းကြယ္ေနသည္ကိုငါဂရုမစိုက္ေတာ့ အိမ္ကိုျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ရန္သာ စိတ္ကေစာေနသည္။ ဘတ္စ္ကားအကြယ္မွေနၿပီး ငါကားလမ္းျဖတ္ကူးလိုက္ခ်ိန္တြင္..................။<br /><br />တီ...တီ..တီ................<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">တီ...............................................................</span><br /></span><br />အသံရွည္တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည္...။<br /><br />မ်က္လုံးမ်ားက်ိန္းစပ္သြားေသာေၾကာင့္ ဘာမွျပင္ဆင္ခ်ိန္မရေတာ့ .....။ ငါ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးလစ္ဟာသြားသည္။ ေနာက္ဆုံးငါျမင္လိုက္ရသည္က အလင္းေရာင္စူးစူးႀကီးျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္.....။ အလင္းေရာင္ကို ငါျမင္လိုက္ရသည္...။ အ...လင္း..ေရာင္..ကို...ငါ..ျမင္လိုက္ရသည္။<br />အ............လ.........င္း........ေ....ရ.....ာ....င္......ကို....ငါ.......ျမင္လိုက္ရသည္..........။<br /><br /><div style="text-align: center;">................................................................. ။ .......................................................................<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( က )<br /><br /></div>ထိုမွ်မိုက္မဲ၍ အသုံးမက်ေသာ ဒရိုင္ဘာကို ငါအလြန္မုန္းတီးသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ လမ္းမီးထိန္ထိန္မ်ားၾကားထဲတြင္ ကားကိုမီးမခ်ပဲ မီးထိုးေမာင္းလာေသာ ထိုဒရိုင္ဘာ၏ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ဘာေတြရွိႏိုင္မလဲဟု ငါသိခ်င္လွသည္...။ သူ႕ကားမွထိုးေသာ မီးအလင္းေရာင္သည္ငါ႔ကိုေတြေ၀ေစခဲ့သည္။<br /><br />အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မွ မလိုပါ။ လူတစ္ေယာက္အိမ္ျပန္မေရာက္ရန္အတြက္ တစ္မိနစ္သို႔မဟုတ္ ထို႔ထက္အနည္းငယ္မွ်သာပိုေသာအခ်ိန္က ဆုံးျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ အိမ္သို႔မေရာက္ပဲ ဘယ္ဆီမွန္းမသိသည့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးနက္ႀကီးထဲ ငါေရာက္သြားသည္။ ထိုေသာက္သုံးမက်ေသာ ဒရိုင္ဘာႏွင့္ သံသရာမွာငါေနာက္ထပ္မေတြ႔လိုေတာ့.......။ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ ထိုဒရိုင္ဘာထက္ ပိုမိုက္မဲ၍ ေဒါသႀကီးတတ္ေသာလူ႔အႏၶငါကိုယ္တိုင္ႏွင့္လည္း ထပ္မံမႀကဳံေတြ႔ခ်င္ေတာ့။ ေဒါသေၾကာင့္ အိမ္အျပန္လမ္းနဲ႔ ငါေ၀းခဲ့ရၿပီမဟုတ္လား..............။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-8808361358930942226?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-89314983992932552302009-06-25T21:20:00.003+06:302009-06-25T21:44:34.977+06:30ဖုန္းလာသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အိပ္ယာမွလူးလဲထကာ သြားနားေထာင္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ အေဖျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္ေတာ့ မနက္ရွစ္နာရီခြဲသာသာ ... ။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ အေဖသည္ သႀကၤန္တြင္းႀကီးျဖစ္ေသာ္လည္း မလြန္ဆန္ႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေဂါက္ကြင္းမွာ stand by သြားေနရသည္။ ယခုလည္း တာ၀န္ခ်ိန္ၿပီးသြားေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳခိုင္းတာ ျဖစ္သည္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ကိုယူကာ အျပင္ကိုထြက္ေတာ့ မိုးက ဖြဲဖြဲေလးေလးရြာေနသည္။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ က မိုးႏွင့္စဖြင့္ေသာေၾကာင့္ မိုးဦးေစာကာ မိုးေကာင္းမည္ဟု လူႀကီးေတြက ေျပာၾကသည္။ ရန္ကုန္မွာလည္း မိုးရြာမွာပဲဟု ေတြးမိေသာ္လည္း အေတြးေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို ထားခဲ့ကာ အိပ္ျပန္အနားယူသူ မဟုတ္လား...။ ပုိင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ခဲ့ေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တို႔အတြက္ မလြမ္းခ်င္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို မေမ့ႏိုင္ဆိုသည္ကိုကား ၀န္ခံရေပမည္။<br /><br />မနက္ကလည္း သုံးနာရီခြဲေလာက္ထကာ အေဖ့ကိုေဂါက္ကြင္းလိုက္ပို႔ရေသးသည္။ အေဖသည္ တစ္ခါတစ္ေလမွ ျပန္လာေသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဆိုင္ကယ္ကိုတစ္ေန႔လုံးယူမထားခ်င္ေသာေၾကာင့္ လိုက္ပို႔ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ သားႀကီးျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ပ်င္းေနမွာ စိုးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာ သႀကၤန္တြင္း ဒီမွာ တစ္ေယာက္မွမရွိၾက...။ ရန္ကုန္၊ မႏ ၱေလး အစရွိသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ပတ္ကာ သႀကၤန္က်ေနၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တန္ဖိုးရွိေသာ ပိတ္ရက္ေလးအတြင္း မျပန္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ အိမ္ကိုသာျပန္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />အေဖ့ကိုလိုက္ပို႔တုန္းက အခ်ိန္သည္ ေနအလင္းေရာင္ မရွိေသးေသာ္လည္း ဒီၿမိဳ႕က မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္လင္းလွသည္။ညဦးပိုင္းက ရြာထားေသာ မိုးေၾကာင့္ညဥ့္ေလကလည္းေအးလွသည္။<br /><br />ေဂါက္ကြင္းနားေရာက္ေတာ့ အေဖ့လိုပင္ မလြန္ဆန္ႏိုင္သူမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။<br />သူတို႔လည္း အေစာႀကီးထကာ ေရာက္ေအာင္လာၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ ရာထူးေတြကလည္း စုံမွစုံပင္..။ တကယ္ေတာ့ မနက္မိုးလင္းခါနီးအခ်ိန္သည္ အိပ္လို႔အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ ျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်လာေသာ စိတ္ဓါတ္တို႔က အၿငိမ္မေနႏိုင္ေပ...။ ေစတနာမပါေသာ တာ၀န္ေက်စိတ္မ်ားတြင္ က်ိန္ဆဲတတ္ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ား ရွိမလားဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိလိုက္သည္။ လာခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွေရာက္လာေသာ လူမ်ားကို မနက္သုံးနာရီခြဲေလာက္ကတည္းက ေစာင့္ရေသာဒုကၡသည္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ညစ္ဖို႔ ေကာင္းမလဲဟုပါ စဥ္းစားမိလိုက္ေသးသည္။<br /><br />ေဂါက္ကြင္းဘက္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကေသာ မိန္းကေလး အုပ္စုမ်ားကိုပါေတြ႔၍ အေဖ့ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ကယ္ဒီလုပ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြဟု ေျပာသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"သူတို႔က ဒီနားကရြာကေကာင္မေလးေတြလား အေဖ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ေအး.. ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြအတြက္ေတာ့ သီးသန္႔ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ေရြးထားတာရွိတယ္ကြ</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">သူတို႔ကေတာ့ သာမန္လူေတြေလာက္ကိုပဲ ကယ္ဒီလိုက္ရတာ.."</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ေၾသာ္... ေၾသာ္... ကယ္ဒီေလးေတြလည္း ေခ်ာဖို႔က လိုေသးတာပဲေနာ္.."</span><br /><br />ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဒီေဂါက္ကြင္းသည္ အနီးအနားမွာေနေသာသူမ်ားအား အလုပ္ေတာ့ေပးႏိုင္သားဟု ေတြးမိသည္။ ေပးဆပ္တာႏွင့္ ရယူတာတြင္ အခ်ိဳးမည္မွ်ရွိမည္ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္မေတြးတတ္ေတာ့ပါ ။ သူတို႔၏ အားလပ္ရက္ျဖစ္ရမည့္ သႀကၤန္ရက္ကို ေပးလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ရမည့္ေငြပမာဏကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္မသိပါ ။ ေရာင့္ရဲတတ္ေသာ သူတို႔ သည္ ဤကဲ့သို႔ေသာ အခမ္းအနားမ်ိဳးတြင္ ပါ၀င္ခြင့္ရသည္ကိုပင္ ေက်နပ္ေနပုံေပၚေလသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူတို႔ၿမိဳ႕သည္ အရွင္ေမြး၍ ေန႔ခ်င္းႀကီးခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား ......။<br /><br />ဟိုတယ္ တစ္ခုတြင္ အလုပ္လုပ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာသည့္စကားမ်ားကို အမွတ္ရမိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ညစာစားပြဲမ်ားသည္ သိန္းရာႏွင့္ခ်ီကုန္သည္ဟု သူကေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ခုံးတို႔ လႈပ္သြားခဲ့ရသည္။ ထိုညစာစားပြဲၿပီးသြားသည္အထိ မတို႔လိုက္မထိလိုက္သည့္ စားစရာမ်ားကလည္း ပါေသးသည္ ဆိုပဲ... တစ္ေယာက္စာ ပန္းကန္တစ္စုံပင္လွ်င္ သိန္းခ်ီ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။<br /><br />မလိုအပ္ပါပဲႏွင့္ အပိုျဖဳန္းတီးေနၾကေသာ ေငြမ်ားအား လိုအပ္ေနေသာ ေနရာမ်ားကိုေထာက္ပံ့လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဟု ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။<br /><br />ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ တီခုံရိုက္ခ်က္မ်ား ၀တၱဳတိုကို သတိရမိသည္။ ေဂါက္ကြင္းထဲက ဘ၀မ်ားကို အဖြဲ႔အႏြဲ႔မ်ားႏွင့္ အခ်ိဳးခ်ျပသြားေသာ ဆရာ့၀တၱဳကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ပင္ ႀကိဳက္ပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">...............................................။......။.......။.............................................................<br /></div><br />ေဂါက္ကြင္းဆီေရာက္ေတာ့ အေဖခ်ိန္းထားသည့္ ကန္တင္းမွာ သြားရွာသည္။ မနက္စာစား၊ အေဖ့မိတ္ေဆြေတြႏွင့္ စကားေျပာၿပီးေနာက္ထြက္လာေတာ့ ကိုးနာရီခြဲေက်ာ္ၿပီ...။ မိုးကလည္း တဖြဲဖြဲႏွင့္ ရြာေနတုန္း...။ ေလႏွင့္အတူ မိုးစက္မ်ားက မ်က္ႏွာကို လာရိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ပင္ေအးသည္။<br /><br />မိုးရြာေနေသာ္လည္း သႀကၤန္ကားေတြက လမ္းေပၚဥဒဟို ထြက္လာၾကသည္။ တတီတီ၊ တပြမ္ပြမ္ ဟြန္းသံေတြေပးလိုက္၊ ေနာက္လိုက္ေျပာင္လိုက္အသံေတြႏွင့္ လမ္းမေပၚမွာ အေပ်ာ္ေတြ လွ်ံက်ေနသည္။ ကားေပၚက ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံ၊ ေနပုံထိုင္ပုံေတြကလည္း ရန္ကုန္ကို အတုခိုးကာ ရန္ကုန္ပုံစံေတြပင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ရန္ကုန္လိုပင္မူးကာ ရန္ကုန္လိုပင္ရူးေနၾကေလသည္ ။ ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာ ေပါက္ကြဲေသာ ေခတ္ႀကီး၌ ျမန္မာသႀကၤန္ စစ္စစ္သည္ သႀကၤန္မိုးကဲ့သို႔ေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို ၾကည့္၍သာ ခံစားႏိုင္ေတာ့မည္ ထင္သည္။ အျပင္မွာကေတာ့ တို႔ရြာသားေတြအားလုံး ေတာေဂၚလီ ေတြျဖစ္ကုန္ၾက၏ ။<br /><br />ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာရင္း လမ္းေဘးကို သတိထားမိေတာ့ ဓါတ္ဆီေရာင္းေနသူမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ မိုးရြာေနေသာ္လည္း ထီးကေလးမ်ားေဆာင္းကာ ၀ယ္သူကိုေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ သႀကၤန္ဆိုသည္မွာ သူတို႔ႏွင့္ မဆိုင္သလိုပင္...။ သူတို႔သည္ ေငြရင္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေရာင္းခ်သူမ်ား မဟုတ္ပဲ... ရင္းႏိုင္ေသာသူထံမွာ တဆင့္ယူကာ တစ္ဂါလံကို တစ္ရာစား၊ ႏွစ္ရာစား ႏွင့္ ေရာင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီႏွစ္ ဆီေစ်းကလည္း က်သြားေတာ့ သူတို႔လည္း အရင္ေလာက္ရေတာ့မည္ မထင္...။<br /><br />ဆီေရာင္းေနသူမ်ားသည္ သူတို႔စီးပြားေရး သူတို႔လုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္မဆန္းေသာ္လည္း ထိုဆီေရာင္းသူမ်ားထဲတြင္ ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္မ်ားကိုပါေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ရန္ကုန္မွာေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ညီ၀မ္းကြဲေလးမ်ားကို သတိရမိသည္။ သူတို႔ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆို ၀တ္ေကာင္းစားလွအသစ္ ၊ ေရႃပြတ္ပိုက္အသစ္၊ ခြက္အသစ္ စသည္ျဖင့္ ေပ်ာ္ေနၾကေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ရသည့္ ဓါတ္ဆီေရာင္းသူကေလးငယ္မ်ားကေတာ့ ထိုအရာမ်ားထက္ ၀ယ္သူတစ္ေယာက္ သူ႔ဆိုင္ကိုေရာက္လာဖို႔သာ လိုမည္ဟုေတြးေကာင္းေတြးေနေပလိမ့္မည္။ ေန႔တြက္ကိုက္မွသာ ေစာေစာသိမ္း၍ အိမ္ျပန္ႏိုင္မည္မဟုတ္လား....။ ေပ်ာ္ဖို႔ပါးဖို႔ထက္ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးက ပိုအေရးႀကီးေနေပသည္။<br /><br />ကေလးငယ္သည္ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ သႀကၤန္တြင္းမွာပဲ ဓါတ္ဆီေရာင္းရတာ ဟုတ္ပါရဲ႔လား...။ ေနာက္ႏွစ္လဆိုရင္ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေတာ့မည္...။ ထိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ေရာ ကေလးငယ္သည္ စာသင္ခန္းဆီသြားႏိုင္ပါ့မည္လား။ ငါတို႔ကေတာ့ ငတ္ရင္ငတ္ပေစ ကိုယ့္ကေလးကိုေတာ့ အလုပ္မခိုင္းရက္ဘူး.. ေက်ာင္းပဲထားမယ္ဟု အဆင္ေျပေနေသာ မိဘမ်ားေျပာသံကို ၾကားဖူးသည္။ ကိုယ္တိုင္ႀကဳံမွ ကိုယ္ခ်င္းစာေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ လက္ေတြ႔ဘ၀သည္ ေျပာသေလာက္မလြယ္ေၾကာင္း တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသိရန္ လိုအပ္ေပသည္။<br /><br />ဆိုင္ကယ္ေမာင္းေနရင္း အခိုက္အတန္႔ခဏေလးမွာပင္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးတို႔ ေတာ္ေတာ္စုံသြားသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဂါက္ကြင္းမ်ား သို႔မဟုတ္ ညစာစားပြဲမ်ားကို မတတ္ေရာက္ႏိုင္ပါ..။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ ျဖဳန္းတီးေနေသာ ေငြမ်ားအား ကေလးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းထားႏိုင္မည္နည္းဟု အခ်ိဳးခ်ရန္ ကြ်န္ေတာ္အလွမ္းမမွီပါ..။ အခ်ိန္ရ၍ survey တစ္ခုျပဳလုပ္လွ်င္ေတာ့ အလြန္ပင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ရလာဒ္မ်ား ရလာမည္ဟု ထင္သည္။<br /><br />မတတ္ႏိုင္သည္မ်ားကို လုပ္မည့္အစား တတ္ႏိုင္တာတစ္ခုေတာ့လုပ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနေသာ ဓါတ္ဆီဆိုင္ေလး ေ႔ရွ၌ ရပ္လိုက္သည္။<br />အုတ္ခဲတစ္လုံးေပၚ၌ ေရသန္႔ဘူးတင္ထားေသာ ဆိုင္ဆိုသည့္ အမွတ္အသားေနာက္တြင္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ ဆယ့္သုံးႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူ႔ေမာင္ေလး တို႔ မိုးဖြဲဖြဲမ်ားကို အံ့တုကာ ၀ယ္သူကို ဇြဲရွိရွိႏွင့္ေစာင့္ေနၾကေလသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"သားႀကီး ဘာလုပ္မလို႔ ရပ္တာလဲ..."</span><br /><br />အေဖက အံႀသဟန္ႏွင့္ေမးသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ဆီထည့္မလို႔ေလ.. တစ္ေထာင္ေလာက္ေပးစမ္းပါ..အေဖ ။ သားပိုက္ဆံ ယူမလာမိဘူး ကပ်ာကယာထြက္လာလို႔"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ဆီကျပည့္ေနတာပဲကို အိမ္မွာလဲ ဆီေတြရွိေနတာပဲ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"အာ... အေဖကလည္း ညေန သား အျပင္ထြက္ခ်င္ထြက္ဦးမွာ.. ႀကဳံတုန္းထည့္ထားမလို႔ပါဗ်ာ... တစ္ပုလင္းထဲပါ....။"</span><br /><br />အေဖသည္ ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့...။ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကိုသာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေပးလိုက္သည္..။ ကေလးငယ္၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ပါသည့္ မ်က္၀န္းမ်ားကို အေဖလည္း ျမင္ေတြ႔သြားေပလိမ့္မည္။<br /><br />ကေလးငယ္က အဆင္သင့္ပင္ ကေတာ့ကိုင္ကာ ကြ်န္ေတာ့္နားလာၿပီး ေသခ်ာေအာင္ေမးသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ဆီထည့္မလို႔လား ကိုႀကီး"</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">"ေအး... ညီမေလး တစ္ပုလင္း ထည့္လိုက္"</span><br /><br />ဆီတစ္ပုလင္းမွ သူရေသာ ေကာ္မရွင္ခသည္ ငါးဆယ္၊ တစ္ရာ ထက္မပိုႏိုင္ပါ..။ သို႔ေသာ္ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ကေလးေတာ့ ပိုမိုနီးစပ္သြားေပလိမ့္မည္။ ဆိုင္ကယ္ကိုစက္ႏိႈးကာ အိမ္ဘက္ဆက္ထြက္လာေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲတို႔က စဲမည့္ပုံမေပၚေသး......။ သို႔ေသာ္ မိုးသည္တစ္သက္လုံးေတာ့ ရြာမေနႏိုင္ပါ..။ ေနသာေသာေန႔ရက္မ်ားလည္း ရွိရဦးမည္ မဟုတ္လား ။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္သည္ ခါတိုင္းသႀကၤန္ေတြထက္ ပိုအဓိပၸါယ္ရွိသည္ဟု ေတြးမိေတာ့ ေလႏုေအးေအးေလး တစ္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲကို လာေရာက္တိုက္ခိုက္ေလေတာ့သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-8931498399293255230?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-45800391490946626932009-05-09T20:21:00.010+06:302009-05-24T21:25:42.973+06:30<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic;">ဟုိတုန္းကေတာ့ ပူေဖါင္းေလးေတြလုိ ၿဖဴေမြ႔ပါးလ်ား</span><br /><span style="font-style: italic;">အဲဒီ ေႏြရာသီေလးကုိ ဘယ္သူမွခုိးမစားခဲ့ၾကဘူး။</span><br /><br /></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">- ပူေဖါင္းကြဲသူ</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);"> <a href="http://taryarminwaimemorial.blogspot.com/">( တာရာမင္းေ၀ )</a></span><a href="http://taryarminwaimemorial.blogspot.com/"><br /></a></div></div><div style="text-align: center;"><br />-----------------------------------------------------------------------------<br />( ၁ )<br /><div style="text-align: left;">စာေမးပြဲ ေျဖေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာေမးပြဲေျဖခါနီး အခ်ိန္ေတြကို ျပန္သတိရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပုံမွန္အေနနဲ႔ စာၾကည့္ေလ့မရွိပါဘူး ။ စာေမးပြဲေျဖခါနီး ႏွစ္လ ေလာက္လိုတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ လိုတဲ့စာေတြစုၿပီး အသည္းအသန္လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ ။ အဲဒီအက်င့္က မေကာင္းတာေၾကာင့္ ႏွစ္စကတည္းက စာလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္ အတန္းသစ္ တက္ရင္ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္း ေတြက စာလုပ္ရင္ စုလုပ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကမာရြတ္ သံလမ္းထဲက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒဏ္ကို အခံႏိုင္ဆုံးပဲ..။ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ အေဖနဲ႔အေမကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္ ။..စာေမးပြဲေျဖဖို႔ စာလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္လိုလိုေသးမရွိ... စားခ်င္တာစား၊ ေကာ္ဖီေတြ အေအးေတြလည္း ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ေဖ်ာ္ေသာက္ႏိုင္တယ္..။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေတြက ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္တည္း ... သူ႔အစ္ကိုကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အသက္ကမတိမ္းမယိမ္း အျပင္ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းပဲ ေပါင္းခဲ့ၾကေတာ့ ဒီအိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္တာလည္းမဆန္းပါဘူး...။<br /><br />စာလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက အတြက္အခ်က္ေတြက မ်ားေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ မရွိဘူး..။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က တစ္ေယာက္မသိတဲ့စာကို တစ္ေယာက္ကသိေနတာဆိုေတာ့ စာရွင္းျပရတာလည္း လြယ္ေအာင္ တစ္ေနရာတည္း စုၿပီး စာေတြ တြက္ခ်က္ခဲ့ၾကတာပါ ။ စာကလည္း နီးမွၾကည့္ျဖစ္တာဆိုေတာ့ အသည္းအသန္ကို ညည့္နက္ေအာင္ ၾကည့္ရပါတယ္..။ ပုစၧာေတြကလည္း ပုံေသနည္းက ခပ္မ်ားမ်ား အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ပုံေသႀကီး မျဖစ္မေန စာၾကည့္ခဲ့ရတာကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ခ်င္ေပမယ့္ မျဖစ္... ကြ်န္ေတာ္တို႔အေပၚ မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထားတဲ့ မိဘေတြက ရွိေသးတာကိုး...။<br /><div style="text-align: center;">---------------------------------------------------------------------------<br /><br /></div><div style="text-align: center;">( ၂ )<br /><br /></div>တစ္ညေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ စာၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဗိုက္ဆာလာၾကပါတယ္ ။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သန္းေခါင္သန္းလြဲ တစ္နာရီခြဲ ႏွစ္နာရီ ေလာက္ရွိေနၿပီ ။ အိမ္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က ေစာေစာ အိပ္ယာ၀င္သြားပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တြက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တြက္ေနရင္းက ၿပိဳင္တူလိုလို ဗိုက္ဆာလာၾကပါတယ္..။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေသာ့ယူၿပီး ၿခံတံခါးဖြင့္ ၿပီးေတာ့ တံခါးကို အတြင္းက ျပန္ခတ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဟုိေကာင္ႏိုးေနရင္ေတာ့ ကားကိုအသာေလး ဘီးလွိမ့္ လမ္းထိပ္ေလာက္ေရာက္မွ စက္ႏႈိးၿပီး လွည္းတန္းေလာက္မွာ ညလုံးေပါက္ ဖြင့္တဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ သြားစားျဖစ္ေနဦးမွာ ..။ အခုဒီေကာင္က အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္..။<br /><br />သံလမ္းထဲမွာက အခုလို ႏွစ္နာရီ အခ်ိန္ေလာက္ထိဖြင့္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္ ရွိမရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိၾကပါဘူး..။ ဆိုင္လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ စႏၵာၿမိဳင္ရုပ္ရွင္ရုံ ေဘးလမ္းထဲ ေတာ္ေတာ္၀င္လိုက္ရပါတယ္..။ အဲ့ဒီလမ္းထဲက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ထမင္းေၾကာ္စားလိုက္မွပဲ ဗိုက္ဆာေျပၿပီး လူေတြလည္း ျပန္ၿပီးလန္းဆန္းလာပါတယ္..။ အစာေလး ရွိမွ အသံထြက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပါးစပ္က ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ေတြ ျပန္ေျပာလာႏိုင္ေတာ့တယ္...။<br /><div style="text-align: center;">-----------------------------------------------------------------------------<br /></div><br /><div style="text-align: center;">( ၃ )<br /><br /></div>ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခ်ိန္ကႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ...။ သံလမ္းထဲကေန ထြက္လာတာ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးနား ေရာက္ခါနီးက်ေတာ့ တကၠစီေလး တစ္စင္း လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ထိုးရပ္သြားတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္...။ မ်က္လုံးနဲ႔ ခန္႔မွန္းေျပာရရင္ေတာ့ ကိုက္ေလးဆယ္ေလာက္...။ ၿပီးေတာ့ တဆက္တည္းမွာပဲ တကၠစီေပၚက ဆင္းလာတဲ့ ေျခသလုံးျဖဴျဖဴေလးကို<br />ေတြ႔လိုက္ၾကတယ္..။<br /><br />ဒီအခ်ိန္က်မွ ျပန္လာတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္လြန္ငွက္ေလးေတြလား မသိဘူး..။ ဒီကေန ျမင္ရတာေတာ့<br />ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးေတြ...ငါတို႔ ကံမ်ားကြာ စာေမးပြဲေျဖခါနီး အခ်ိန္နဲ႔မွ လာတိုးေနရတယ္ လို႔<br /><br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မခ်ိတင္ကဲ အသားယူေျပာလိုက္ၾကတယ္..။ ၿပီးေတာ့ လမ္းမဘက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆက္ေလွ်ာက္အလာ တကၠစီခ ရွင္းေနတဲ့အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္နဲ႔လည္း တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္..။ မီးမွိန္မိွန္ကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရတဲ့အလွကေလးကို အနီးကပ္ျမင္ခ်င္တဲ့ ေဇာေတြကလည္း ျမင့္လာတာေပါ႔ေလ...။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔လည္း နီးလာေရာ လမ္းမလြတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အလယ္မွာထားၿပီး ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ေရွာင္ထြက္အသြား ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္တိုးမိသလို ျဖစ္ခါနီး သူ႔လက္ထဲက လက္ကိုင္ပု၀ါျဖဴျဖဴေလးက ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္အေ႔ရွေ၀့၀ဲ က်လာတယ္...။<br /><br />ဒါကို ကြ်န္ေတာ္က ေကာက္ေပးမလို႔ လွမ္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူကလည္း ျပန္အေကာက္ သူ႔လက္ကေလးကို ကြ်န္ေတာ့္လက္က ကိုင္မိသလိုျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီမွာတင္ သူကရွက္သြားၿပီ လက္အရုတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို အားနာသလိုၾကည့္ သူကလည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းေတြ ျဖစ္သြားတယ္..။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔........။<br /><div style="text-align: center;">-----------------------------------------------------------------------------<br />( ၄ )<br /><br /></div>ဒါက ျမန္မာဇာတ္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သုံးခဲ့ေသာ နည္းလမ္းေဟာင္းေတြပါ...။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူ႔လက္ထဲက လက္ကိုင္ပု၀ါက်သြားတဲ့ အခါ ထြက္လာတဲ့ <span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(102, 255, 255);"> <span style="color: rgb(255, 153, 255);">အို </span></span> </span><span style="color: rgb(255, 153, 255);"> </span>ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရၿပီး ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အသံႀကီးက ေအာက္ဂလိအာႀကီး... ၿပီးေတာ့ သူက မ်က္၀န္းနက္ေတြနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္ရတာက... ဘုရားေရ ဒီမိန္းမမွာ လည္ဇလုတ္ႀကီး နဲ႔ပါလားဗ်ာ...။ တကယ္ေတာ့ ညကလပ္ မွာလန္းၿပီးျပန္လာတဲ့ မာမီေတြက အရွိန္မေသေသးတာလား လိုအင္မျပည့္ခဲ့တာလား မသိဘူး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ျမင္ေရာ ရိုမန္တစ္ဇာတ္လမ္းရိုက္ေတာ့တာပါပဲ..။ ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္လည္းတစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ လွည့္မၾကည့္ပဲ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ရတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း gayphobia ဒါမွမဟုတ္ Mummiesphobia လို႔ပဲကိုယ့္ဘာသာ နာမည္ေပးရမလား အဲ့လုိဗ်ာ ေဂ်ာ္တကီးေတြ ဆိုေတာ္ေတာ္လန္႔တာဗ်..။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ တခြီးခြီး နဲ႔ ရီၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္..။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">"ငါတို႔က ေတာ္ေတာ္ေလးနီးကတည္းက သိတယ္ကြ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေရွာင္လိုက္တာ.. မင္းကေတာ့ အၿမဲရာဇ၀င္နဲ႔ပဲေနာ္.. အေျခာက္ေတြက မင္းဆို ေတာ္ေတာ္ၾကည္ၾကတယ္"</span><br /><br />ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေကာင္မေလးေတြ ေႁကြေလာက္တဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိဳးလုံး၀မရွိေပမယ့္ မာမီေတြနဲ႔ကေတာ့ဘယ္ဘ၀က ေရစက္လည္း မသိဘူး ေနာက္ေၾကာင္းေလးေတြ ရွိခဲ့တာကိုး ( ႀကဳံရင္ ထပ္ေရးပါဦးမယ္ခင္ဗ်ာ ) ။ ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ဖားႀကီး ညတုန္းက စြံခ်က္ကေတာ့ ဆိုၿပီး ဟိုႏွစ္ေကာင္က လိုက္လံေမာင္းထုေနပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ အားလုံးကို<br />လိုက္ရွင္းျပရတယ္..။ ရွင္းျပရမွာေပါ႔ ဒီေကာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ကပဲ စာေမးပြဲ ဒီေလာက္နီးေနတာေတာင္မွ တဏွာေဇာႁကြၿပီး မာမီေတြကို သြားညဳတယ္လုပ္ေနၾကတာကိုး..။<br /><br />အခုက်ေတာ့လည္း ဒါေတြကအမွတ္ရစရာေတြ ျဖစ္သြားၿပီ..။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘီယာဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔တာနဲ႔ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးခဲ့တုန္းက ေန႔ေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ေျပာၿပီးရယ္ေမာၾကစၿမဲ...။ အတိတ္ဆိုတာကလည္း ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ပဲ<br />အၿမဲဖြဲ႔စည္းထားတာမဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား...။ ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရယ္ေမာခဲ့ၾကဘူးပါတယ္ေလ....။<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-4580039149094662693?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-56128811580926654812009-05-03T20:32:00.001+06:302009-05-03T20:35:55.215+06:30တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္နဲ႔ ဒါဏ္ရာေတြကို<br />ေမာ့ေသာက္ေနခဲ့ရတာ<br />ဘယ္ႏွစ္ရက္ ရွိခဲ့ၿပီလဲ.....<br /><br />တစ္လိပ္ႏွစ္လိပ္နဲ႔ အိပ္မက္ေတြကို<br />ရူထုတ္လိ္ုက္တာ<br />ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့<br /><br />လူဆိုတာ....<br />ဘ၀ဆိုတာ...<br />ဘာဆိုတာ...<br />ညာဆိုတာ....<br />ဒႆနေတြ ေခါင္းထဲမွာျပည့္ေနေတာ့<br />ငါဟာ ဖ်ားနာတတ္တဲ့ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္မ်ားလား..<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ....<br />မနက္ဖက္ဆို ေနထြက္ၿပီး<br />ညဖက္ဆို ေန၀င္တယ္<br />ရူလို္က္သြင္းလိုက္နဲ႔<br />ရင္ခုန္သံေတြ ၾကားထဲမွာ<br />ငါ.... ဒီအတိုင္းေတာ့ မၿပီးဆုံးသြားခ်င္ေသးဘူး...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-5612881158092665481?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-21249629221926265812009-04-09T17:01:00.002+06:302009-04-09T17:32:21.156+06:30ဘေလာ့ေတြနဲ႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ေ၀းကြာခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အခု ျပန္ေရးဖို႔အတြက္ ျပန္လာပါၿပီ...။ ျပန္ေရးမယ္ ဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာကိုေရးရမလဲ မစဥ္းစားရေသးပါဘူး...။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ေရးႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားသြားမွာပါ။ ဘေလာ့ဂ္ကို ပိတ္ထားလိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ template ကလိတာ လြန္ၿပီး ရွင္းေနရတာရယ္.. ေရးခ်င္စိတ္ေလ်ာ့ နည္းသြားလို႔ရယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ နားေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာစရာေတြ၊ ေရးခ်င္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရလာပါတယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ပိတ္ထားတုန္းက ဘာေၾကာင့္ ဖတ္လို႔မရေတာ့တာလဲ.... ဘေလာ့ဂ္က ဘာျဖစ္သြားတာလဲဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက လာေမးၾကပါတယ္...။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္ google လုပ္ပုံက သူတို႔ ႏိုင္ငံက ယဥ္ေက်းမူ႔အရဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ မသိေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ ဘာသာျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုပဲ မဖတ္ေစခ်င္လို႔ ပိတ္လိုက္သလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကိုး...........။ ေရးပုံကလည္း ၾကည့္ေလ..<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"This blog is open to invited readers only</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">http://phargyi.blogspot.com/</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">It doesn't look like you have been invited to read this blog. If you think this is a mistake, you might want to contact the blog author and request an invitation. "</span><br /><br />ဆိုေတာ့က ဒီစာကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ ေအာင့္သီးေအာင့္ေတာက္ ျဖစ္ရသလိုပါပဲ....။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ မစိမ္းတဲ့သူေတြ အထူးသျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကေတာ့ ကိစၥမရွိေပမယ့္ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပလိုက္ရပါတယ္..။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဒီဘေလာ့ဂ္ကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဖတ္လို႔ရေအာင္ ကန္႔သတ္ၿပီး ပိတ္လိုက္တာပါ...။<br />အခုေတာ့ google တို႔ေရးပုံက ဒီလိုဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ရွင္းျပေနရပါတယ္။ တကယ္ဆို ဒီဘေလာ့ဂ္ဟာ စာေရးသူတစ္ေယာက္တည္း ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ ဘာညာဆိုၿပီး<br />သတိေပးသင့္တာေပါ႔... ။ ခုေတာ့ လုပ္ပုံက..။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္<br />ျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါမယ္..။ ျပန္ေရးဖို႔အတြက္ ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္ အဲ အဲ ေနာက္တာ :) တိုက္တြန္းၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အရမ္း အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2124962922192626581?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-86655645226131039522009-01-25T19:41:00.004+06:302009-01-25T20:23:47.143+06:30အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ။ ကြ်န္ေတာ္ စတုတၱႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀၊ ေက်ာင္းမွာထုံးစံအတိုင္း Fresher welcome ပြဲလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြလိုမဟုတ္တာက အျမင့္ႏွစ္ေပ အလ်ား ၁၂ ေပနဲ႔အနံ ၆ ေပေလာက္ရွိတဲ့ စင္ျမင့္ေလးကို ကိုယ့္ေမဂ်ာရဲ႔ ၀ပ္ေရွာ့ထဲမွာပဲ ယာယီလုပ္ၿပီး က်င္းပျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခမ္းအနား အစအဆုံးကို တာ၀န္ယူတာကေတာ့ အၿမဲတမ္းပါေနၾက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငပြႀကီးအဖြဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း တျခားအခ်ိန္ဆို ရင္သာ ဌာနကို မေရာက္ရင္ မေရာက္မယ္ ဒီလိုပြဲမ်ိဳးနီးလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ အစာသုံးရက္ေလာက္ မစားရတဲ့ ေၾကာင္နာရုပ္ေလးေတြနဲ႔ ဆရာေတြ ဘာေျပာေျပာ ဘာခိုင္းခိုင္း ဟုတ္ကဲ့ ခင္ည ဟုတ္ကဲ့ ခင္ည သြားသြားလုပ္ၾကပါတယ္။ အလုပ္တာ၀န္ခြဲယူဖို႔၊<br />တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မတြယ္ကပ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ရင္းႏွီးေနက်လူေတြပဲေကာင္းတာကိုး။ ဒီေတာ့ ႏွစ္တိုင္းတာ၀န္ယူေနၾက အဖြဲ႔ေတြပဲစုၿပီးလုပ္ရေတာ့တာေပါ႔။<br /><br />ခုနကေျပာခဲ့တဲ့ စင္ေလးကလည္း မႀကီးေပမယ့္ ခမ္းနားေအာင္လုပ္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေရးရာက အမေတြကို သြားေျပာၿပီး ေက်ာင္းက ေက်ာက္ခက္ပန္းအိုးႀကီးေတြကို ခုံရဲ႕ေ႔ရွမွာထား မီးေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အလင္းေပး၊ ပူေဖါင္းေတြ ဘာေတြနဲ႔အလွဆင္လိုက္ေတာ့ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲဗ်...။ ကိုယ္ေဆာက္တဲ့ ဇာတ္စင္ ကိုယ္ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတာေပါ႔ေလ..။<br /><br />စင္ေလးက ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲဆိုေတာ့ Fresher welcome ပြဲေတြမွာ ပါေနက် King နဲ႔ queen ေရြးဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ အဲ့လိုေရြးဖို႔အတြက္ကို ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြကို စင္ေပၚတက္ၿပီး တစ္ေယာက္ခ်င္း အႀကမ္းအား ျဖင့္ မိတ္ဆက္ခိုင္း ဖို႔ပါ။ အရင္တုန္းကေတာ့ civil ေမဂ်ာဆိုရင္ အမ်ားဆုံးမွ တစ္ႏွစ္ကို ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္မေခၚလို႔ဒီလို မိတ္ဆက္ခိုင္းတာအဆင္ေျပေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြသာ ဒီလိုလုပ္ရရင္ Fresher welcome ကို ေလးရက္ေလာက္ခြဲလုပ္ရမယ္ထင္တယ္။ ေက်ာင္းသားေခၚခ်က္က civil ဆိုေလွ်ာက္သေလာက္ ေပးလိုက္လို႔ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ခ်မွတ္ထားတာကိုး...။ ထားေတာ့ ဒါေတြက။ ကြ်န္ေတာ္ကဒီလိုပဲဗ် ေျပာရင္းနဲ႔လမ္းကေခ်ာ္ေခ်ာ္ထြက္သြားတတ္တယ္။<br /><br />အဲ့လိုမ်ိဳး မိတ္ဆက္ခိုင္း၊ ဂိမ္းေတြ ကစားခိုင္းတာအျပင္ အဓိကက်တဲ့ တစ္ခ်က္ကေတာ့ သီခ်င္းဆိုၾကဖို႔ပါ ။ ဒီႏွစ္မွာ စင္ျမင့္နဲ႔ သီခ်င္းဆိုရမယ္ လည္းၾကားေရာ စာရင္းလာေပးလိုက္ၾကတာ ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ စာေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္။ဒီေတာ့ လာသမွ်လူတိုင္းကိုလည္း ဆိုခိုင္းဖို႔ရာ က မျဖစ္ေတာ့ ပထမဦးစားေပး အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အသစ္ေလးေတြ၊ ၿပီးမွ ေနာက္က်န္တဲ့ အတန္းေတြကိုေတာ့ မီးစင္ၾကည့္ ကၾကမယ္ ဟ ဆိုၿပီး စီစဥ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူမဆိုနဲ႔ သူဆို လို႔ေျပာလုိက္ရင္လည္း အကုန္လုံးက ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း မ်က္ႏွာနာေနၾကေတာ့ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေစ်းထား လိုက္ရေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"မင္း ဒီႏွစ္ဘာသီခ်င္းဆိုမွာလဲ ဖားႀကီး"</span> ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေမးလာပါတယ္။<br /><br />"အရင္ ႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူေအာင္ေတာ့ ဆိုမယ္ကြာ"<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဘာ မတူေအာင္လည္း မင္းက ဟစ္ေဟာ့ပဲ ဆိုေပါ႔... ျမဴးျမဴးၾကမ္းၾကမ္း သာဆိုကြာ အဲ့ဒါမွ ပြဲစည္မွာေပါ႔"</span><br />"ဟာ... မင္းကလည္း အခု ကာရာအိုေက ထြက္ထားတဲ့ ဟစ္ေဟာ့ေတြကို ငါအားမရဘူးကြာ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဖားႀကီးကလည္း ရွိတာဆိုေပါ႔ကြာ... ႀကီးက်ယ္မေနပါနဲ႔"</span><br />" ငါကဟစ္ေဟာ့ဆို eminem တို႔ Dr.Dre တို႔ေလာက္မွ rapper ထင္တာကြ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ျဖစ္ရမယ္... မင္းကေတာ့ လူကသာ ဘာမွေသာက္သုံးမက်တာ"</span><br />"ေအး ေသာက္သုံးမက်ေသးရင္ ၾကည့္လိုက္ကြာ အဲ့ဒီ့ေနေရာက္ရင္ ငါဘာဆိုမလဲဆိုတာကို"<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ္က စိန္ေခၚသလိုလိုနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က ဟစ္ေဟာ့သီခ်င္းေတြအေပၚ ရင္ခုန္မူ႔မကုန္ဆုံးေသးတဲ့အခ်ိန္။ ေျပာရရင္ အေမရိကန္က ဟစ္ေဟာ့ သီခ်င္းေတြကိုမွ ဆိုခ်င္ေနတာ။ ဒါေပမယ့္ စာရြက္ၾကည့္ဆိုတာေတာင္ လွ်ာက မလိုက္ႏိုင္လို႔ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ ရတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေအာင္ကိုယ့္ဘာသာ သီခ်င္းေရးၿပီး ဆိုမယ္လို႔စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ရက္ကလည္း အရမ္းနီးေနၿပီ ဆိုေတာ့ တီးလုံးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီ သူငယ္ခ်င္း rapper ေလးဆီက အကူအညီေတာင္းရပါတယ္။ ရမယ့္ရေတာ့ မနက္ျဖန္ ပြဲေတာ္ရက္ဆိုရင္ ဒီေန႔လို ညမွ တီးလုံးက ကြ်န္ေတာ့္ လက္ထဲေရာက္ပါတယ္။ ပြဲတစ္ခုလုပ္ရင္ ေက်ာင္းမွာေနတဲ့ အဖြဲ႔နဲ႔ ရန္ကုန္က ကိစၥ ေတြစီစဥ္တဲ့ အဖြဲ႔ဆိုၿပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ရန္ကုန္အဖြဲ႔ထဲမွာပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါ<br />ဘူး စားေသာက္စရာကိစၥေတြ စီစဥ္ၿပီးရင္ အိမ္ျပန္လို႔ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သီခ်င္းေရးမလို႔ပါ။ ေက်ာင္းမွာ ေနရတဲ့ အဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ပင္ပန္းလားဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုပါပဲ..။ သူတို႔လည္း စင္ကို ဟိုျပင္ဒီျပင္ လုပ္ၿပီးရင္ တစ္ညလုံး ေသာက္ပြဲေတာ္ က်င္းပၾကပါတယ္။<br /><br />သီခ်င္းကို တစ္ညတည္းနဲ႔ အၿပီးေရးလို႔ မင္းတို႔ဟစ္ေဟာ့ သီခ်င္းေတြက လြယ္လွခ်ည္လားကြလို႔ အထင္ေတာ့ မေသးလိုက္နဲ႔ဗ် ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က ဆိုခ်င္ေဇာရယ္၊ ပြဲေတာ္အတြက္ ေပ်ာ္ေနတဲ့ စိတ္ရယ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ကာရံေတြကိုထပ္လိုက္တာ အခ်ိန္ေတြ နာရီေတြေတာင္ေမ့သြားတယ္ ။ အကုန္လုံးအိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွ သီခ်င္းေရးတာၿပီးသြား ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာသားေတြ ျပန္က်က္၊ headphone တပ္ၿပီး တီးလုံးနဲ႔ flow နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေလးငါးေခါက္ေလာက္ျပန္ဆိုၾကည့္တယ္။ စိတ္ခ်ရၿပီ ဆိုမွ အိပ္ရာထဲ၀င္ခဲ့တယ္..။ ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္အေတြးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဟာ ဂီတသမားေတြ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ဖန္တီးလို႔ရတဲ့ ပီတိနဲ႔ ဘာကြာလဲလို႔ အခုကြ်န္ေတာ္သိခ်င္ေနမိတယ္။ ေၾသာ္.. ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေန ေတာင္ဒီေလာက္မွ မပူေသးတာကိုး..........။<br /><br />မနက္ဖက္ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာင္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြေရာ ၊ organizer ေတြေရာ ေတာ္ေတာ္စုံေနလို႔ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကာင္းခ်ီး၀ိုင္းေပး ၾကပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေဟ့ေကာင္ ဘယ္ ဘိခ်္ မွာသြားေသေနလို႔ ဒီအခ်ိန္မွ ေရာက္တာလဲကြ"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာပဲ ၿပဳံးရုံသာ ၿပဳံးလိုက္တယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ထပ္ေျပာတယ္။<br /><br />"ေဟ့ေကာင္ မင္းကိုၿပဳံးျပခိုင္းေနတာမဟုတ္ဘူး.. ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ေနာက္က်တာလဲလို႔ေမးေနတာ။<br />ဒီမွာငါတို႔ လုပ္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းေနၿပီ။ "<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေအးေလ ပင္ပန္းရင္လည္း နားလိုက္ၾကေတာ့ေပါ႔ကြာ..။ အကုန္လုံးလည္း ၿပီးေနၿပီပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ငါညက သီခ်င္းေရးေနလို႔ ေနာက္က် သြားတာပါကြာ"</span><br />"ဟာ... ဟုတ္လား ။ လုပ္စမ္းပါဦး... ငါတို႔ၾကည့္ရေအာင္...။"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေနပါဦး မင္းတို႕ကလည္း ။ ငါဆိုရင္နားေထာင္ရမွာပါ.. ေအးေဆးေပါ႔ ။"</span><br />"ေအးပါ... ေအးပါ.... ဒါနဲ႔ အစားအေသာက္ထုတ္တဲ့ တိုကင္ျပားေတြ မင္းပဲေ၀ေပးလိုက္ေတာ့ကြာ ။ အဲ့ဒါမင္းလာရင္ လုပ္ဖို႔ဆိုၿပီး ငါတို႔ခ်န္ထားတာ..။"<br /><br />ဒီေကာင္ေတြက ဒီလိုပဲ။ သူတို႔ဘာသာ သူတို႔လုပ္လိုက္လည္း ၿပီးေနမယ့္ကိစၥကို ကြ်န္ေတာ့္တာ၀န္ေလး ဘာေလးဆိုၿပီး က်န္တာေတြ ေလွ်ာက္ခိုင္းေနတာ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကဒ္ျပားေတြယူၿပီး နာမည္၊ အတန္း ေရးခိုင္း၊ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းၿပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကဒ္ေတြကို ထုတ္ခိုင္းရပါတယ္။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းကူၾကတယ္။ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြက မ်ားတာကိုး ။ ေအာင္မယ္... ဒီအလုပ္ကလည္း မ်က္ႏွာ ပြင့္တယ္ဗ်..။ ကဒ္ျပားေပးလို႔မဟုတ္ပါဘူး..။ ေကာင္ေလးေတြက သူတို႔သိခ်င္တဲ့ေကာင္မေလးေတြရဲ႔ နာမည္ကိုလာစုံစမ္းၾကလို႔ပါ ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဖားႀကီး.. အဲ့ဒီေကာင္မေလးကြာ နာမည္ေရးရင္ မွတ္ထားလိုက္စမ္းပါ"</span><br />"ဟား... ငါ အလုပ္ရႈတ္ေနတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ.. နာမည္မွတ္ထားဖို႔ဆိုတာ<br />လူအမ်ားႀကီးကို လြယ္မွမလြယ္တာ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"လုပ္ပါကြာ မင္းကလည္း... ငါလန္ဒန္ တစ္ဘူးေပးပါ႔မယ္"</span><br />"ေအးေလ... ငါမွတ္မိရင္ေတာ့ မွတ္ထားၿပီး မင္းကိုေျပာပါ႔မယ္။ လန္ဒန္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္ မင္းနဲ႔ငါ အတန္းတူေနလို႔.."<br /><br />ဒီလိုမ်ိဳးက တစ္မ်ိဳး..။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အတန္ငယ္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း ေက်ာင္းသူအသစ္ ေလးနာမည္ကို သိခ်င္လို႔ လာေမးျပန္တယ္..။ သူကက်ေတာ့ နာမည္ေမးရုံသာမက တစ္ျခားအကူအညီ ပါေတာင္းလာျပန္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ကိုဖားႀကီး ဒါေလးပါ ေပး ေပးပါလားဗ်ာ"</span><br />"ဘာလဲကြ မင္းဟာက"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဟာ တိုးတိုးေျပာပါဗ်...အစ္ကိုကလဲ"</span><br />"ေအး ေျပာေျပာ ဘာေပး ေပးရမွာလဲ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဒီႏွင္းဆီပြင့္ေလးနဲ႔ စာအိတ္ေလးကိုပါ"</span><br />"ဟာ.. ေဟ့ေကာင္ ေဟ့ေကာင္ အဲ့ဒါေတာ့ မင္းဘာသာ မင္းေပးေဟ့ေကာင္ေရ..<br />ငါ ျပႆနာတက္သြားလိမ့္မယ္"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"လုပ္ပါဗ် အစ္ကိုရ.. အဆင္ေျပရင္ အစ္ကိုတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တစ္၀ိုင္းဗ်ာ.."</span><br />"ေတာ္ေတာ္ ေဟ့ေကာင္... နာမည္မွတ္ထားရင္ ေတာ္ၿပီေပါ႔ကြာ.. ငါေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားပါ႔မယ္<br />ဟုတ္ၿပီလား... က်န္တာေတာ့ မင္းဘာသာ မင္းပဲႀကိဳးစားေပါ႔ကြာ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဟင္း... ရပါတယ္ဗ်ာ..ရပါတယ္... ခင္ဗ်ားကလည္း ဒါေလးအကူအညီေတာင္းတာကို... ကိုယ္ခ်င္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">စာစိတ္လည္းမရွိဘူး.. "</span><br />"ေအး မင္းထင္ခ်င္သလိုထင္ကြာ ... ငါဒီမွာ အလုပ္ရႈတ္ေနတယ္မင္းေတြ႔လား.. နာမည္သိခ်င္ရင္ ခဏေန<br />လူရွင္းရင္လာခဲ့... အခုေတာ့ မင္းသုတ္ေတာ့.. အာရုံေနာက္တယ္ကြာ"<br /><br />ေကာင္ေလးေတြကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး အပူကပ္ၾကတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အဲ့ဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္ လန္ဒန္ေတြ၊ အေအးေတြ အျပင္ အေနာက္၀ိုင္းအတြက္ပါ ရိကၡာေတြ ရသြားတယ္။ အေနာက္၀ိုင္း ဆိုတာက ၀ပ္ေရွာ့ရဲ႔ ေနာက္ဘက္မွာ ႀကိတ္ပုန္း ကစ္ၾကတဲ့ ၀ိုင္းေလးကို ေျပာတာပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ လုံး၀မသိေအာင္ အရက္ကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့စပ္ၿပီး စပါကလင္တို႔ လီမြန္နံ႔တို႔ေရာလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ဆရာေတြစားဖို႔ခ်က္တဲ့ ဟင္းက်န္ေတြနဲ ႔ျမည္းၾကတဲ့ ၀ိုင္းေလးေပါ႔။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ အလုပ္မခံဘူး။ အားလုံးကို ႏိုင္သေလာက္သာ ေသာက္ခိုင္းပါတယ္။ မႏိုင္လို႔ ကြဲေတာ့လည္း ၀ပ္ေရွာ့ေနာက္ကတိုက္ပ်က္ေလးထဲ သြားသိပ္ထားလိုက္တယ္။ ခန္းမထဲေတာ့ လုံး၀ မ၀င္ခိုင္းေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ကဒ္ျပားေတြ ေ၀တဲ့ ကိစၥေတြၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေနာက္၀ိုင္းကို သြားသတင္းပို႔လိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့အေနာက္၀ိုင္းဆိုတာကလည္း ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္က စီမံေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ Oragnizer ေယာက်ာၤးေလးေတြ အကုန္လုံးနဲ႔ ျပႆနာ မျဖစ္ေလာက္ဘူးထင္တဲ့ ကေလးေတြကို ေခၚတိုက္ေနတဲ့ေနရာေပါ႔..။ ကြ်န္ေတာ္၀င္လာတာ ျမင္ေတာ့..<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဟာ ဖားႀကီး မင္းကဟိုမွာေနေလကြာ.. ပြဲစေတာ့မယ္ မဟုတ္လား...။ announcer ေကာင္မေလးေတြေရာ အဆင့္ သင့္ျဖစ္ၿပီလား"</span><br />"ျဖစ္ပါၿပီကြာ.. သူတို႔ဘာသာ သူတို႔လုပ္တတ္ပါတယ္.."<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ဟာ.. မင္းကသိပ္မေသာက္နဲ႔ ေလကြာ.. သီခ်င္းလည္းဆိုဦးမယ္ မဟုတ္လား... ၿပီးေတာ့ လိုရင္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ စင္ေပၚတက္ၿပီး announcer ၀င္လုပ္ေပးဦးေလကြာ"</span><br />"ေအးပါ.. ငါသိပါတယ္.. နည္းနည္းေလး ရဲေဆးတင္တာပါ"<br /><br />ဒီလိုအေၾကာင္းျပလိုက္ေတာ့ ဘာမွေတာ့ မေျပာၾကေတာ့။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ဒီလို announcer လုပ္တယ္ဆိုတာ မ်က္ႏွာလည္းေျပာင္ရဲဦးမွ။ အတည္ႀကီးလုပ္လို႔မရသလို၊ မလိုအပ္ေသးဘဲလည္း ဟာသ ေပါေပါေတြမေျပာရ..။စင္ေအာက္ကလူေတြက ကိုယ့္ကို သြပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္လို႔ထင္သြားႏိုင္တယ္...။ ေျပာရရင္ ေပါရဲ၊ ေျပာင္ရဲမွ ျဖစ္မယ့္ကိစၥ။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးဆိုေတာ့ အစကတည္းက ေပါေတာေတာ၊ ေျပာင္ေတာင္ေတာင္ (မ်က္ႏွာ) ေနရဲတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းမၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါသီခ်င္းဆိုရင္ နည္းနည္းပြဲစည္ေအာင္ မင္းတို႔ပန္းေတြဘာေတြ တက္ေပးပါလားကြ"</span><br />"အင္း... လုပ္ရမွာေပါ႔"<br /><br />ပန္းေတြ ဆိုတာက ဒီလိုပါ ..။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သီတင္းကြ်တ္ရင္လုပ္မယ့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲအတြက္ ရန္ပုံေငြ အေနနဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းေတြကို အနီေရာင္ပါကင္အိတ္ေလးေတြနဲ႔ ထုတ္ၿပီး တစ္ပြင့္ ငါးရာ နဲ႔ေရာင္းပါတယ္။ ေပးခ်င္တဲ့သူက ၀ယ္ၿပီးေပးေပါ႔..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတြက စီစဥ္သူေတြဆိုေတာ့ ႏွင္းဆီ သုံးေလးပြင့္ ေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခ်န္ထားဟု ကြ်န္ေတာ္ကေျပာလိုက္တာပါ..။ သူတို႔ကလည္း အတည္ပင္..<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေအးပါ... ဒါမွ မင္း ပိုမိုက္သြားတာေပါ႔..။ လက္ခုပ္သံလည္း မပူနဲ႔ေဟ့ေကာင္ ငါတို႔ တီးတာနဲ႔တင္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ေတာ္ေတာ္က်ယ္ေနၿပီ"</span><br />"မင္းတို႔နားေထာင္လိုက္ပါဦး.. ငါ့သီခ်င္းကို မင္းတို႔တီးခ်င္စိတ္ကို ေပါက္လာမွာပါ..."<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အေၾကာမခံ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္..။<br /><br />အဲ့ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ခန္းမထဲ၀င္ၿပီး announcer ၀င္လုပ္လိုက္ အေနာက္၀ိုင္းကို သြားလိုက္နဲ႔ အလုပ္ႏွစ္ခုကို တစ္ၿပိဳင္တည္း လုပ္ေနေတာ့တယ္..။ ေ႔ရွမွာ မအားရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္... ေဟ့ေကာင္ ဖားႀကီး ကေလးေတြၿပီးရင္ မင္းဆိုရမွာ နည္းနည္းကစ္ခ်င္ကစ္လိုက္ဆိုၿပီး အေရာင္မရွိတဲ့ စပါကလင္နဲ႔ အေရာင္မရွိတဲ့ ဘီအီး ေလးေတြ ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ထဲ ထည့္ၿပီး ပိုက္ေလးတပ္လို႔ လာလာပို႔ေပး ရွာတယ္..။ ဒါကို ျမင္ရတဲ့ ဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသူေလးေတြကေတာ့ ဒီေကာင္ေတြဘာလဲဟ အေအးေသာက္ ၿပီးတာနဲ႔ မရမ္းျပားေလးစုပ္လိုက္ ျပန္ေသာက္လိုက္နဲ႔ ဆိုၿပီး အံၾသေနၾကမွာ က်ိန္းေသတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ စပ္စပ္စုစု ေမးမေနၾကပါဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ေသာက္ၿပီး ပြဲပ်က္ခဲ့တယ္လို႔ အခုထိကို မရွိခဲ့တာပါ ။ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ ဌာန သိကၡာက်ေအာင္လည္း ဘယ္ေတာ့ မွ မလုပ္ခဲ့ၾကဘူးေလ..။<br /><br />နည္းနည္းေလး ရီေ၀လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သီခ်င္းဆိုရမွာကို ေမ့လာၿပီး သူမ်ားေတြဆိုတာ အားေပးရင္း ေပ်ာ္လာပါတယ္။ ႏွင္းဆီပန္းေတြကလည္း ေကာင္ေလးေတြကသာမက၊ ေကာင္မေလးေတြကပါ ၀ယ္ၿပီး သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြသေဘာက်တဲ့ သူေတြကို တက္ေပးၾကေတာ့ အားလုံးပြဲက်ေနၾကတာေပါ႔။ ေ႔ရွတန္းကို ရိကၡာမလာ လို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္းေနာက္တန္းကို လိုက္သြားၿပီး ကစ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို မိုက္နဲ႔ ေၾကျငာတာ ၾကားရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"အခု ဆိုမယ့္သူကေတာ့ B.Tech second က ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ဖားႀကီး ျဖစ္ပါတယ္"</span><br /><br />သိတဲ့ လူေတြေရာ မသိတဲ့သူေတြေရာ လက္ခုပ္တီးၾကလို႔ ထင္ပါတယ္ အသံက်ယ္ႀကီးၾကားလိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပြဲေတြက ဘယ္သူပဲ ဆိုဆိုလက္ခုပ္သံက ၿမိဳင္ၿပီးသား..။ အသံမေကာင္းလည္း ကိစၥမရွိ နာမည္ ႀကီးတဲ့ သီခ်င္းဆို အားလုံး ကလိုက္ဆိုၾကေတာ့ ကိုယ့္အသံေတာင္ ျမဳပ္ျမဳပ္သြားတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အလွည့္ ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လာေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နာမည္ၾကားကတည္းက ငါ႔ကိုေတာ့ ေခၚေနၿပီဟဆိုၿပီး ထြက္လာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စင္ေပၚေရာက္သြားတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆိုမယ့္တီးလုံးစီဒီ ေခြကိုေပး၊ မိုက္ကရိုဖုန္းကို ကိုင္ၿပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ ဆိုပါေတာ့တယ္..။ ေျပာရဦးမယ္အဲ့ဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔က အေပၚအျဖဴ၊ ေအာက္က အျပာပုဆိုးကို ၀တ္ေနရၿပီဗ်..။ အဲ့ဒီေတာ့ fresher welcome လည္း uniform ပဲ၀တ္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဟစ္ေဟာ့သီခ်င္းကို ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္က ပုဆိုးအျပာ ႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ႔။ စဥ္းစား သာၾကည့္ေပေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စတိုင္ကို..။ ဒါေပမယ့္ ဆင္တူတာေတာ့ ရွိတယ္ဗ် ။ တစ္ခ်ိဳ႔ rapper ေတြ သီခ်င္းဆိုရင္ ေဘာင္းဘီခြေလး ကိုင္ကိုင္ၿပီးဆိုသလို ကြ်န္ေတာ္လည္း ပုဆိုးစေလး ကိုင္ကိုင္ဆိုေတာ့တာေပါ႔..။ သီခ်င္းကေတာ့ fresher ေလးေတြေရာက္လာတာကို အေျပာင္အျပက္ ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းပါ..။ မိန္းကေလးေတြကိုလည္း အကူအညီလိုရင္ ေျပာ၊ ေယာက်ာၤးေလးေတြကိုလည္း ဒီေက်ာင္းမွာ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြေျပာျပတဲ့ သီခ်င္း..။<br /><br />ဆိုေနရင္းနဲ႔ ဟိုေကာင္ ေတြကို သတိထားမိေတာ့ စင္ေပၚကို တစ္ေယာက္တက္လာၿပီး ပန္းတစ္ပြင့္လာေပး သြားပါတယ္။ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္စားေပးခိုင္းတဲ့သေဘာေပါ႔..။:)<br /><br />ပန္းမွ တစ္ကယ့္ကို ပန္းႀကီးပါ ။ ႏွင္းဆီပြင့္ မဟုတ္ပဲ ဂႏၶာမာ ပန္းႀကီးျဖစ္ေနတာပဲ နည္းနည္းထူးဆန္းတာ ။ ဒီေကာင္ေတြဘယ္က ရလာတာလဲဟ ။ ပန္းကေတာ့ နည္းနည္းႏြမ္းေနၿပီလို႔ သီခ်င္းဆိုရင္း မသိစိတ္က မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္လာၿပီး အဲ့ဒီပန္းမ်ိဳးေတြပဲ တက္ေပးပါတယ္။ ေအာင္မယ္.. ကိုင္ပုံကလဲ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလး ပန္းပြင့္ရဲ႔ေအာက္ေျခ အရိုးထိပ္ကေန ကိုင္ၿပီးေတာ့ကိုေပးတာ..။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး ေတြကိုလည္း စင္ေပၚတက္ၿပီး ေပးခိုင္းပါတယ္။ေလးေခါက္ ငါးေခါက္ ေလာက္ေပးၿပီးေတာ့ ဂႏၶမာပန္းေတြတင္ မဟုတ္ ေတာ့ပဲ စိန္ျခယ္ေတြပါ ပါလာတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္စင္ေပၚ တက္ေပးေနတာ ဆိုေတာ့ အကုန္ယူလိုက္ပါတယ္။ စင္ေအာက္က ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ သီခ်င္းကို သေဘာက်ၿပီး လက္ခုပ္တီးလိုက္ရယ္လိုက္ ျဖစ္ေနၾကတာကိုး။ ပန္းေတြလာေပးရင္သာ ကိုင္ရတာစိုစီစိုစီ ျဖစ္ေနတာ..။ သီခ်င္းကိုပဲ ႀကိဳက္တာလား... ဂႏၶမာ ေတြ စိန္ျခယ္ေတြနဲ႔ ပုဆိုးႀကီး၀တ္ၿပီး ဟစ္ေဟာ့ျမဴးျမဴးဆိုေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုပဲ ရယ္ခ်င္ၾကတာလားမသိဘူး.. ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ အတြက္ပြဲကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စည္သြားတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အမ်ားစုက ေကာင္ေလး၊ေကာင္မေလးေတြ ေႁကြေအာင္ အခ်စ္ သီခ်င္းေအးေအေလးေလး ေတြ ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ေပါက္တီးေပါက္ခ်ာ ေျပာင္စပ္စပ္ဆိုျပလိုက္လို႔လဲ ဆိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />သီခ်င္းဆိုၿပီးလို႔ စင္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ဟိုေကာင္ေတြကို သြားေမးပါေတာ့တယ္..။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ပန္းေတြက ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္ေသးဘူးကြ ... ႏွင္းဆီပန္းေတြက</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဘယ္ေရာက္သြားလို႔လဲ"</span><br />"ႏွင္းဆီပန္းေတြက မင္းေ႔ရွက ဆိုသြားတဲ့ သူေတြကို ေပးဖုိ႔၀ယ္သြားတာ ကုန္သြားတယ္ေလ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေအး ... အဲ့ဒါနဲ႔ ဒီပန္းေတြက ဘယ္ကရလာတာလဲ.."</span><br />"ငါတို႔လည္း မင္းကပြဲစည္မွ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ႀကံလိုက္တာေပါ႔"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"အင္း... လုပ္ပါဦး မင္းတို႔အႀကံကို"</span><br />"ဘုရားပန္းအိုးကေန စြန္႔လာတာကြ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"အင္.. "</span><br />"မအင္နဲ႔ ငါတို႔မွာ ဌာနမွဴး ရုံးခန္းထဲက ဘုရားပန္းအိုးေတြေရာ.. ေက်ာင္းခန္းေတြထဲက<br />ဘုရားပန္းအိုးေတြထဲကေရာ အလတ္ဆုံးလို႔ထင္ရတဲ့ ပန္းေတြစြန္႔လာရတာကြ"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေအး .. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုင္လိုက္ရင္ စိုစိစိျဖစ္ေနတာ"</span><br />"ဟဲ.. ဟဲ ညွီလဲညွီေနၿပီ"<br /><br />ကြ်န္ေတာ္လက္ကို နမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္လက္လည္း ေတာ္ေတာ္ကိုညွီေနၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေၾသာ္ ဒါေၾကာင့္မင္းတို႕က ပန္းပြင့္အေျခကေန ကိုင္ကိုင္ေပးၾကတာေပါ႔"</span><br />"ေအးေလ... ဟဲ.. ဟဲ..ဟဲ.. ဟား ဟား ဟား"<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"မိုက္တယ္ကြာ ငါလည္းေတာ္ေတာ္စတုိင္မိသြားမွာေပါ႔..။"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီေကာင္ေတြေပါက္ကရာလုပ္တာကို စိတ္မဆိုးတဲ့အျပင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ တတ္လည္း တတ္ႏိုင္တဲ့ေကာင္ေတြ..။ ဒါေတာင္ သူတို႔က ထပ္ေျပာလိုက္ေသးတယ္..။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"သေျပပန္းေတြ ရွိေသးတယ္ကြ.. မင္းသီခ်င္းၿပီးတာ ေစာသြားလို႔ ႏို႔မို႔အဲ့ဒါေတြပါ ထပ္ေပးတယ္"</span><br />"ေအး.. ေကာင္းတယ္ကြာ.. အဲ့လိုသာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့.. ဆရာမေတြအေဆာင္က နတ္အုန္း ေဗာင္းေတာ္ပါ<br />စြန္႔ၿပီး ငါ႔ကိုခ်ည္ေပးလိုက္ၾက.. ငါလည္း ဟစ္ေဟာ့ beat နဲ႔ တစ္ခါတည္း နတ္ကနားပါေပးလိုက္မယ္.."<br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေအးကြာ... အဲ့ဒီ့အႀကံကို ငါတို႔ေမ့သြားတယ္.. မင္းရုပ္ကလည္း နတ္ကေတာ္မာမီေတြနဲ႔ တူေတာ့ ေတာ္ေတာ္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">လူႀကိဳက္မ်ားၾကမွာ..."</span><br />"ေခြးေကာင္ေတြ... မင္းတို႕လုပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေပါက္ကရာေတြခ်ည္းပဲ.. ဟား...ဟား..."<br /><br />"ဟား...ဟား...ဟား"<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က ရယ္သံေတြခန္းမထဲမွာ ျပည္လွ်ံၿပီး fresher welcome ပြဲ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ၿပီးသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္က ပန္းေတြရဲ႕ ညွီန႔ံကေတာ့ ညေနထိေတာင္ မေပ်ာက္ေသး..။ ဘုရားပန္းအိုးက ပန္းေတြကို ျမင္တိုင္း ကြ်န္ေတာ့္လက္က ပန္းညွီနံ႔ေတြကို သတိရမိေနတယ္။ ညွီေတာ့ညွီတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘုရားပန္းအိုးက စြန္႔လိုက္လို႔လား မသိဘူး .... သန္႔စင္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ အခုေတာ့ အရာရာ ဟာ အတိတ္မွာ စနစ္တက်ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္..။ ညွီန႔ံအသစ္ေတြရွိမွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္သိလာခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေတြ ေပးခဲ့တဲ့ ပန္းပြင့္က ညီွနံ႔ေတြေလာက္ ေတာ့ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းမူ႔ လုံး၀မရွိေတာ့။<br /><br />ေၾသာ္...ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေန ကလည္းဒီေလာက္မပူေသးတာကိုး..။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-8665564522613103952?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-29728590438912721542009-01-17T10:50:00.003+06:302009-01-17T12:08:47.476+06:30ျမန္မာႏိုင္ငံအင္ဂ်င္နီယာ အသင္းရဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္အသင္းသားစုံညီပြဲ နဲ႔ စာတမ္းမ်ားဖတ္ပြဲကို ၈ ရက္ေန႔နဲ႔<br />၉ရက္ေန႔ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉ မွာက်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အားအားယားယားျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္ဖားႀကီးလည္း အေျခအေန အခြင့္အေရး ရွိေနတုန္းအခ်ိန္မို႔ စာတမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားေရာက္နားေထာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာတမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ မွာ အထူးျခားဆုံးျဖစ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းနဲ႔ သဘာ၀ေဘးအႏ ၱာရာယ္ ေတြအေၾကာင္းကို တင္ျပဖတ္ၾကားသြားခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီစာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ပိုမိုသိလာတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ Cyclone Shelter လို႔ ေခၚတဲ့ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းက်ရင္ လူေတြေခတၱသြားေရာက္ ေနႏိုင္တဲ့ စခန္းရိပ္သာေတြအေၾကာင္းပါ..။ သိၿပီးတဲ့သူေတြလည္း သိၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ သိပ္မသိေသးတဲ့ တစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ားရွိမလားဆိုၿပီး ၀င္လွ်ာရွည္တယ္လို႔ပဲ သေဘာထားၾကပါကုန္....။<br /><br />Cyclone Shelter နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အဓိကေဟာေျပာသြားသူကေတာ့ YTU က ေဒါက္တာဥာဏ္ျမင့္ေက်ာ္ပါ ...။ သူက Design Concept of Cyclone Shelter ဆိုတဲ့ စာတမ္းကိုတင္သြင္းဖတ္ၾကားသြားပါတယ္...။ အမ်ားသိတဲ့ အတိုင္းပဲမႏွစ္က နာဂစ္မုန္တိုင္း ၀င္ေမႊေတာ့ ေသဆုံးတဲ့သူေတြက အစိုးရထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ၁၄၀ ၀၀၀ ေက်ာ္ပါတယ္။ဒီလိုေသာက္ေသာက္လဲ ေသၾကၿပီဆိုေတာ့ သင္ခန္းစာေတြလည္း ရသင့္သေလာက္ ရလာၾကာၿပီေပါ႔။ ဒီေတာ့ ေနာက္ တစ္ခါျဖစ္ရင္ လူေတြဒီလိုမ်ိဳး အဓိပၸါယ္မဲ့ မေသရေအာင္ ဘာေတြျပင္ဆင္ သင့္လည္းဆိုၿပီး ၀ိုင္းစဥ္းစားလာပါတယ္...။ ဒီေနရာမွာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေသရတယ္ဆိုတဲ့ စကားရပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သုံးလိုက္ရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။<br /><br />နာဂစ္မုန္တိုင္း တိုက္ၿပီးေတာ့ အဓိကေသရတဲ့အေၾကာင္းက မုန္တိုင္းဒီေရတိုးလာလို႔ ေသရတယ္ဆိုတာ အားလုံးသိၾကပါတယ္။ မိုး/ဇလ ကဦးထြန္းလြင္ကလည္း MES ဥကၠဌ ရဲ႕ဖိတ္ၾကားခ်က္နဲ႔ ပထမေန႔က သူ႔စာတမ္းကို လာဖတ္သြားေတာ့ ဒီလိုေျပာသြားပါတယ္..။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဒီလိုျဖစ္လာႏိုင္တာကို သိပါတယ္တဲ့.... ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိတာတဲ့...။ Early Warning အားနည္း တာေၾကာင့္လို႔လည္း သူကဆက္လက္၀န္ခံသြားပါတယ္...။ ႀကိဳတင္သတိေပးခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္အထိအက်ိဳးသက္ေရာက္မူ႔ရွိသလဲ ဆိုတာေတာ့ေျပာၾကားသြားျခင္းမရွိခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္..။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကိုလည္း ဦးထြန္းလြင္က ဆက္လက္ရွင္းလင္းျပပါတယ္။ ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚမွာက ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ျမစ္ေတြက မ်ားေတာ့ မုန္တိုင္းဒီေရ ဟာျမစ္ေၾကာင္းေတြက တဆင့္ကုန္းတြင္းပိုင္းကိုေဆာင့္၀င္လာၿပီးေတာ့ ကမ္းရိုးတန္းနဲ႔ မိုင္ႏွစ္ဆယ္၊သုံးဆယ္ အကြာေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ ကုန္းတြင္းေရတိမ္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး အရမ္းျမင့္တဲ့လိႈင္းေတြအျဖစ္နဲ႔ ကုန္းတြင္းပိုင္းကို တိုး၀င္ပါေတာ့ တယ္ .. ။ ဒီမွာတင္ ေရတက္ခ်က္ကေပ ၂၀ ေလာက္ရွိလာၿပီး လူေတြေသာက္ေသာက္လဲ ေသၾကပါေတာ့တယ္..။ တျဖည္းျဖည္းတက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး..။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာတင္ တိုးၿပီးတက္လာတာပါ..။ အရင္တုန္းက လည္း ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဒီထက္မကတဲ့ကိန္းဂဏန္းေတြ အေသအေပ်ာက္ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ ခုလိုသတင္းနဲ႔နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ရင္ထုမနာ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ၂၄ နာရီအတြင္းမွာ တယ္လီဖုန္းေတြ၊ အင္တာနက္ေတြ နဲ႔အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာလည္း ေနာင္ဆိုမျဖစ္သင့္ေၾကာင္း မိုး/ဇလ ညႊန္ၾကားေရးမွႈးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာထြန္းလြင္ ကပဲေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />Cyclone Shelter အေၾကာင္းျပန္ဆက္ပါမယ္။ မုန္တိုင္းေတြက်ေရာက္ရင္ လူေတြအေရးေပၚ သြားေရာက္ေနထိုင္ ရမယ့္ ေနရာေတြပါ ။ သာမန္အခ်ိန္မွာ စာသင္ေက်ာင္း၊ ေဆးခန္း၊ ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာင္စီ ရုံးေတြအျဖစ္အသံုးျပဳၿပီး၊မုန္တိုင္းကာလ မွာ လူေတြခိုနားတဲ့ ေနရာအျဖစ္အသုံးျပဳလို႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦးအျမင့္ႀကီးေတြေပါ႔..။ လူတစ္ရာအတြက္ ငါးရာအတြက္၊ ဆိုၿပီး အသီးသီး ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤါလားေဒ့ရွ္ ကေတာ့ လူငါးသိန္းေလာက္ ေသခဲ့တဲ့ မုန္တိုင္းႀကီးခံခဲ့ဖူးေတာ့ ႏိုင္ငံအ၀န္းမွာ Cyclone Shelter ေပါင္း ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ၅၀၀၀ နီးပါးရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဒီမွာေတာ့ ကနဦးအေနနဲ႔ အစိုးရက ၁၈ လုံးေဆာက္ဖို႔လမ္းညႊန္ထားပါတယ္။<br />အခု ဇန္န၀ါရီလ အလယ္ေရာက္ေနပါၿပီ...။ ဦးထြန္းလြင္ကေတာ့ ဧၿပီ ၁၅ ရက္ေန႔ကေန ေမ ၁၅ ရက္ထိကို မိုးေလ၀သ သတင္းကို ဂရုစိုက္ၿပီးနားေထာင္ၾကပါလို႔ အဲ့ဒီေန႔ကပဲ ေျပာၾကားသြားပါတယ္...။ ေနာက္မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွအာမခံမေျပာႏိုင္ပါဘူးတဲ့...။ ေၾသာ္... Cyclone Shelter ေတြက အခုမွ စလုံး ေရစ ေနတုန္း...။<br /><br />Cyclone Shelter မွာ အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ အစားအစာ၊ေရ၊ ေဆး၀ါး ေတြျပည့္စုံရပါမယ္။ လူအမ်ားႀကီးက ခိုနားၾကမွာဆိုေတာ့ ေရအိမ္စနစ္၊ ေလ၀င္ေလထြက္ စနစ္ေတြကလည္း ေကာင္းမြန္ လုံေလာက္ရပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ လူတစ္ရာ၊ လူငါးရာ အတြက္ဆိုတဲ့ ဒီဇိုင္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အထက္လူႀကီး ေတြနဲ႔ ဆရာနဲ႔ ျငင္းေနရတုန္းဆိုတာကိုလည္း ရွင္းျပသြားပါတယ္။ လူႀကီးတစ္ခ်ိဳ႕က လူငါးရာ ဆိုရင္ သာမာန္အေျခအေနမွာ ေက်ာင္းသားငါးရာ ဆန္႔ေက်ာင္းေဆာင္တို႔ဘာတို႔ ေတြးေနေပမယ့္ ဆရာတို႔ ဆိုလိုတာက အေရးေပၚအေျခအေနအတြက္ပါ ။ အေရးေပၚအေျခ အေနမွာလည္း လူငါးရာ ဆိုေပမယ့္ ျပည့္သြားၿပီ ဆိုၿပီး ႏွင္လႊတ္လို႔ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒါကိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက Maximum ၅၀၀ ဆိုတာနဲ႔ သာမာန္အေျခအေန လူငါးရာ ဆန္႔အေဆာင္ႀကီးလို႔ေတြးတတ္ၾကတယ္လို႔ ဆရာက ေျပာၾကား သြားပါတယ္။<br /><br />ဒီဇိုင္းအယူအဆနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဓိကက်ဆုံးအခ်က္က ႀကိဳတင္သတိေပးစနစ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရး စနစ္တို႔ပဲျဖစ္ၾကပါတယ္။ Cyclone Shelter တစ္ခုဟာ ျပည့္စုံလုံေလာက္တဲ့ႀကိဳတင္သတိေပးစနစ္ရွိေနရၿပီး လူထုကလည္း ဒီစနစ္နဲ႔အကြ်မ္းတ၀င္ရွိေနရပါမယ္။ ဒီအတြက္လည္း နားလည္ေအာင္လို႔ လူထုကို ပညာေပးသင့္တယ္လို႔ စာတမ္းရွင္ေတြနဲ႔ လာေရာက္နားေထာင္သူမ်ား အားလုံးက မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္... တကယ္လို႔ ဒီစနစ္ေတြ၊ ဒီအေၾကာင္းေတြဟာ လူထုဆီကိုေသေသခ်ာခ်ာ မေရာက္ခဲ့ရင္ ဒီစာတမ္းေတြဟာ စာတမ္းေတြအျဖစ္နဲ႔ပဲ စည္းေ၀းခန္းမထဲမွာ က်န္ေနေတာ့မွာကိုး။ ဒီေတာ့ လူထုကို ပညာေပးေရး ဟာလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေတြကို ပညာေပးရမလဲဆိုတာကေတာ့ တာ၀န္ရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားပဲ အသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />လူထုပညာေပးေရး နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး YTU ဘူမိေဗဒဌာနက ဦးေက်ာ္ထြန္းကလည္း သူ႔စာတမ္းမွာ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ သီရိလကာၤက ကေလးတစ္ေယာက္ဟာပင္လယ္ေရ ရုတ္တရက္က်သြားတာကို သတိထားမိတဲ့အတြက္ သူ႔မိသားစုကိုေခၚေျပးတာ ေသေဘးကလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ေျမႀကီးထဲက ေရေတြစိမ့္ထြက္ေနတာကို သတိမထားပဲေနၾကေတာ့ Landslide ျဖစ္ၿပီး ရြာလုံးကြ်တ္ေတြ ေျမၿပိဳ ေပ်ာက္ကြယ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါမ်ိဳး သတင္းေတြက ေခတ္အေျခအေနရဲ႔ေပၚလစီေၾကာင့္ပဲလားမသိဘူး သတင္းစာေတြဘာေတြထဲမွာ အေရးတယူေဖၚျပျခင္းမရွိခဲ့ ဘူးလို႔ ဆရာကသူ႔ရဲ႕ Landslide Hazards Mitigation Measures in Myanmar စာတမ္းမွာ စကားဦးအျဖစ္ ေျပာၾကားသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆီမွာက ဒီလိုမ်ိဳး လူထုပညာေပးေရးအစီအစဥ္ေတြ ေတာ္ေတာ္အားနည္း ေနတယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာ ဥာဏ္ျမင့္ေက်ာ္ တို႔ကေတာ့ တြက္သင့္တာေတြကို တြက္ခ်က္ၿပီး ေနာက္ထပ္ဒီလိုအျဖစ္ဆုိးမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္<br />Cyclone Shelter ေတြကို ဒီဇိုင္းလုပ္ေနပါၿပီ။ ဒီဇိုင္းၿပိဳင္ပြဲေတြလည္း လုပ္ၿပီး MES ကေန Cyclone Shelter ေတြကိုအတည္ျပဳလက္ခံေပးေနပါတယ္။ ဆရာေျပာသလိုပဲ အေဆာက္အဦးေတြက တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆို ယိုယြင္းသြားတဲ့ ကိစၥကိုလည္း တာ၀န္ရွိသူေတြက စီစစ္သင့္ပါတယ္။ ကန္ထရိုက္ရတဲ့ ကုမၸဏီေတြကပဲ ခိုတာလား၊ ေနာက္ပိုင္းထိန္းသိမ္းမူ႔ပဲ ညံ့သလားဆိုတာေတာ့ လုပ္ေနတဲ့သူေတြ အသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စာတမ္းေတြကို ပညာရွင္ေတြ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာပဲ ျငင္းခုံေဆြးေႏြးေနစရာ တစ္ခုမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားမွာ ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြေတြရွိရင္ တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္ ေျပာလိုက္ပါ။ Cyclone Shelter ကေတာ့ ၁၈ လုံးေဆာက္ေဆာက္ေနၿပီလို႔ လိုတာကေတာ့ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ္။ ဦးထြန္းလြင္ကလည္း ဧၿပီ ၁၅ ကေန ေမ ၁၅ အတြင္းနဲ႔ ၿပီးေတာ့ ေအာက္တိုဘာ လဆန္းကေန ႏို၀င္ဘာလဆန္းကိုေတာ့ သတိထားပါလို႔ေျပာသြားေလတယ္။ ဒီေတာ့ Cyclone Shelter ေတြ<br />မၿပီးေသးရင္လည္း ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားဖုိ႔လိုမယ္ ထင္တယ္..။ ေၾသာ္ေနာက္ၿပီး<br />ေနာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေရာက္ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ငလ်င္ဒါဏ္ခံရႏိုင္ေၾကာင္းလည္း သူကေျပာသြားေလရဲ႔..။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မူ႔ေတြ လုပ္ထားသင့္မသင့္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ပဲ စဥ္းစားၾကပါေတာ့ဗ်ာ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2972859043891272154?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-5605216633296657552009-01-13T11:54:00.005+06:302009-01-13T12:22:52.244+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SWwqavLAFMI/AAAAAAAAAVo/vOxEC0OJu34/s1600-h/bag.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 273px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SWwqavLAFMI/AAAAAAAAAVo/vOxEC0OJu34/s320/bag.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290650301081064642" border="0" /></a><br />အာဟာရ ျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဒီကမ ၻာေပၚမွာရွိပါတယ္။ သူအိမ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း သူဟာ ေမာပန္း ႏြမ္းနယ္လာၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခရီးရွည္ႀကီးတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းလာရသလိုခံစားမိတယ္ ။ သူ႔ရင္ထဲမွာ တစ္စုံတစ္ရာ စိတ္ပ်က္ျခင္းေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္ ။ အမ်ိဳးအမည္မရွိတဲ့ နာဖ်ားျခင္းေတြကသူ႔တစ္ကိုယ္လုံး ကိုလႊမ္းၿခဳံထားတယ္လို႔ သူခံစားမိတယ္။ သူ႔မ်က္လုံးေတြက အနီေရာင္ေပါက္ေနၿပီလား...။ ဒါဆို သူသိပ္ပင္ပန္း<br />လြန္းလို႔ေပါ႔...။ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပဲနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ အာဟာရငတ္မြတ္ေနတာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ လမ္းမေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ရွည္လ်ားလြန္းလွပါတယ္။ ေလာကႀကီးအေၾကာင္း နားမလည္ပဲ မသိျခင္း အေမွာင္တိုက္ကို တိုး၀င္ခဲ့တာလည္း တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ေတြၾကာလွၿပီပဲ...။<br /><br />ညေရာက္ၿပီလား....။ အာဟာရ ျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္ဟာညကိုလည္း မုန္းတီးေနတယ္..။ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူ<br />ေတြက ၀ယ္ယူသြားတဲ့ညကို လူငယ္ဟာ မနာလိုျဖစ္မိတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ညဟာ နီယြန္နဲ႔ မာက်ဴရီ<br />မီးေရာင္ေတြ ေအာက္မွာယိမ္းထိုးလွပခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါဏ္ရာေတြကို ရၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ညဟာေနေရာင္ ကို၀ါးၿမိဳပစ္လိုက္တယ္လို႔ သူခံစားမိလာတယ္...။ တကယ္ေတာ့ ေနေရာင္ဟာ ညဆီကို စနစ္တက် ေပ်ာ္၀င္သြားတာပါ။ သူအိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတဲ့ အရာေတြက ၀င္သြားတဲ့ ေနမင္းနဲ႔အတူ ပါသြားလို႔ေလ ။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ေနထြက္မွာပါလို႔ ဆိုၾကေပမယ့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီတစ္ညကုန္ဆုံးသြားတဲ့ ေနာက္တစ္မနက္ဟာလည္း အသက္တစ္ရက္ ပိုႀကီးသြားတာက လြဲလို႔ဘာမွ မထူးျခားလာခဲ့ပါဘူး...။<br /><br />အာဟာရျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္ဟာ လူေတြေျပာေနၾကတဲ့ ဗီတာမင္ေတြ ငတ္မြတ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူဟာ စိတ္အဟာရေတြ ငတ္မြတ္ေနရွာတာပါ။ သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူလည္း အထင္ႀကီးေနေလရဲ႔...။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အေမ့ရဲ႔ဒုကၡအိုးေလးဟာသူ႔အေၾကာင္းနဲ႔ တိုက္ဆိုင္လြန္းလွခ်ည္ရဲ႔လို႔လည္း သူတစ္ခါတစ္ေလ ေတြးမိတယ္။ ယုံၾကည္ရာ ဆိုတာ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းလို႔ မရတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုမဟုတ္မွန္းေတာ့ သူယုံၾကည္ထားတယ္။ သူ႔မွာ ဦးထုတ္အနက္ေရာင္တစ္လုံးလည္းရွိတယ္။ ဦးထုတ္ အနက္ေရာင္ဟာ ေနေရာင္ျခည္ကသာမကဘူး လူေတြရဲ႕ အၿပဳံးေတြကပါ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူယုံၾကည္ထားတယ္ ။ ဟန္ေဆာင္ၿပီးၿပဳံးျပတဲ့ မ်က္ႏွာ ေတြကို ျပန္ၿပဳံးျပ ရမွာထက္ ဦးထုတ္အနက္ေရာင္ တစ္လုံးကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းထားၿပီး မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ရတာက သူ႔အတြက္ ပိုအဆင္ေျပတယ္လို႔လည္း သူ........ ဒီေန႔အထိ ယုံၾကည္ထားတုန္းပဲ။<br /><br />သင္ျမင္တတ္မည့္ ဆိုပါက အာဟာရျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္ရဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္အနက္ေရာင္ထဲမွာ ေအာက္ပါတို႔ကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ။<br /><br />၁ ။ စိတ္ပ်က္ျခင္း<br />၂ ။ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္း<br />၃ ။ စိတ္အားငယ္ျခင္း<br />၄ ။ စိတ္ဓါတ္မခိုင္မာျခင္း<br />၅ ။ စိတ္ညစ္ျခင္း<br />၆ ။ စိတ္.............<br />၇ ။ စိတ္ .........<br /><br />အာဟာရျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္ရဲ႕ စိတ္ေတြဟာ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သုံးမရေအာင္ ပ်က္စီးေနတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ္တိုင္ေၾကာင့္လား ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လား ဆိုတာ ဘယ္သူေျပာႏိုင္ပါသလဲ။ လူတစ္ေယာက္ ပ်က္စီးျခင္း ဆိုးျခင္း၊ေကာင္းျခင္းေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္လား ဗီဇေၾကာင့္လားဆိုၿပီး သိပၸံပညာရွင္မ်ား ျငင္းလို႔ေကာင္းေနဆဲပါ ။ အာဟာရျပတ္ေနတဲ့ လူငယ္ကေတာ့ သူတို႔ျငင္းလို႔ ေကာင္းေနဆဲမွာပဲ စနစ္တက်ကို ယိုယြင္းေနပါတယ္။<br /><br />သင္မျမင္တတ္ဘူး ဆိုပါကလည္း ေက်ာပိုးအိတ္အနက္ေရာင္ထဲမွာ ေအာက္ပါပစၥည္းတို႔ကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ။<br /><br />၁ ။ အသုံးမ၀င္ေတာ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တစ္အုပ္<br />၂ ။ တြန္႔ေၾကေနတဲ့ ပီေကဗူးခြံတစ္ခု<br />၃ ။ မင္ကုန္ေနေပမယ့္ မလႊတ္ပစ္ရေသးတဲ့ တစ္ခါသုံးေဘာလ္ပင္<br />၄ ။ လူျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံကဒ္ျပားတစ္ခု<br />၅ ။ မၾကည့္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္တစ္ေစာင္<br />၆ ။ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ အေပါစားမာနမ်ား<br />၇ ။ .............................................<br /><br />အဟာရျပတ္ ေနတဲ့လူငယ္မွာ ပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ ဘာမွမရွိဘူး ။ သူဟာ ေမြးလာကတည္းက သူ႔အသက္ ကိုေတာင္ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဘူး ။ တကယ္ေတာ့ ဒီလိုရႈတ္ေထြးတဲ့ ၿမိဳ႕ျပမွာေနထိုင္တဲ့ သူ႔အတြက္ ေသဆုံးလိုက္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြကလည္း အမ်ားသား မဟုတ္လား ။ သူ႔အသက္ကိုမွ မဟုတ္ပါဘူး ။ သူ႔စိတ္ေတြကိုေတာင္ ဇီ၀ိန္ေႃခြဖို႔ ျဖစ္လာၿပီကိုး။ ဒီေတာ့ သူဟာ အာဟာရျပတ္ၿပီး ေသဆုံးလိုက္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္...။ အာဟာရျပတ္ ေနတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ကို သင္ေတြ႔ခဲ့ရင္ သူအလိုခ်င္ဆုံး သို႔မဟုတ္ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵဟာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္လိုက္ပါ ။ သူလိုခ်င္တာဟာ ဘာလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားမိပါရဲ႕ ...။ မာက်ဴရီမီးေတြ လင္းၿပီး ရီေ၀ကခုန္ေနတဲ့ ညမဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ က်ိန္ေျပာရဲပါတယ္.......။<br /><br />သူဟာ တကယ္ေတာ့ စိတ္အာဟာရေတြကိုပဲ ငတ္မြတ္ေနတာပါ....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-560521663329665755?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-21962282305302529832009-01-04T21:00:00.008+06:302009-01-07T15:10:41.451+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i482.photobucket.com/albums/rr182/phargyi/sate.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 250px;" src="http://i482.photobucket.com/albums/rr182/phargyi/sate.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />ေရာင္စုံမီးေရာင္မ်ား ၿဖိဳးၿဖိဳးဖ်က္ဖ်က္ ေအာက္တြင္ ပြဲေတာ္က စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ကာ ဆူညံလြန္းလွသည္။ ပြဲေတာ္ က်င္းပရာစင္ျမင့္ထက္တြင္ေတာ့ turntable ေခၚ Dj စက္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ရႈတ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ပရိတ္သတ္မ်ားကိုေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနရာကေတာ့ ကမၻာ့ေခတ္ေပၚ ယဥ္ေက်းမူ႔မ်ား အမ်ားဆုံးစတင္ေပၚေပါက္ရာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ျဖစ္သည္။ ပရိတ္သတ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးသမွ် ဂီတမ်ားကို အလြန္အကြ်ံပင္ႏွစ္ၿခိဳက္ကာ ခုန္ေပါက္ရူးမူးေနၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္က မိုက္ကရိုဖုန္းမွ တဆင့္ ပရိတ္သတ္ကို တိုင္ေပးလိုက္သည္။<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"People....... If you like this music star, say Dj Phar"</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">"Dj Phar... Dj Phar"</span><br /><br />လူေလးေသာင္းေလာက္ရွိေသာ အသံမ်ားက ဂီတပြဲအတြင္း ဆူညံသြားသည္။ ဘုန္းႀကီးရူးႏွင့္ ေလွလူး ေတြ႔တယ္ပဲေျပာေျပာ ပရိတ္သတ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ အလြန္ပင္ သဟဇာတ ျဖစ္ေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ကလည္း ႀကဳံတုန္းႀကဳံခိုက္ ျမန္မာ႔ဂီတကို ကမ ၻာကို ျပခ်င္ေသာ သေဘာျဖင့္ Dj သားစိုး ေမ့က်န္ခဲ့ေသာ တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းမ်ား၊ တြံေတးစိုးေအာင္ သီခ်င္းမ်ား သာမက ယိုးဒယား ပတ္ပ်ိဳးမ်ားကိုပါ Dj remix လုပ္ျပလိုက္ေလရာ ပရိတ္သတ္မ်ားမွာ အႀကိဳက္ေတြ႕မဆုံးျဖစ္ေအာင္ပင္ Dj Phar...Dj Phar ဟု ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကိုဟစ္ေအာ္ကာ ကခုန္ေနၾကေလသည္။<br /><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အဖြဲ႔မွ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ စင္ေပၚသို႔တက္လာကာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေရးတႀကီးလာေျပာေလသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဆရာ... နယူးေယာက္က ဖုန္းလာတယ္။ မနက္ျဖန္ ဆရာ အေရးတႀကီး ခရီးထြက္စရာရွိတယ္... ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဂီတပြဲကို ေစာေစာသိမ္းလိုက္ပါတဲ့.....။ " </span><br /><br />( ကြ်န္ေတာ့္ ၀န္ထမ္းသည္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ႏိုင္ငံတကာ သုံးအဂၤလိပ္စကားပင္ ေျပာေနၾကေသာ္လည္း စာဖတ္သူမ်ား မ်က္စိမေႏွာက္ေစျခင္းငွာ ျမန္မာဘာသာျဖင့္သာ တင္ျပပါမည္..ေရွ႔ဆက္၍လည္း တိုင္းတစ္ပါးသားမ်ားႏွင့္ ေျပာေသာစကားမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္သာ ေျပာသည္ဟု မွတ္ယူပါေလကုန္... ဒန္တန္႔တန္ ......။ ဤကား...စကားခ်ပ္)<br /><br />သူလာေျပာေသာ စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ခ်က္ျခင္းသေဘာေပါက္သြားသည္။ ဒါဆိုရင္ ဟိုအဖိုးႀကီး ဘန္ကီမြန္းပဲျဖစ္ရမည္။ ဘယ္ေဒသကို ကြ်န္ေတာ့္ကိုလႊတ္ဦးမည္ မသိေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ ပရိတ္သတ္ကို...<br /><br />"ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေဖ်ာ္ေျဖေနတာ အခုဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါၿပီ... ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ဆုံးတစ္ပုဒ္ လုပ္ျပမယ္ အကုန္လုံး လိုက္ကၾကမယ္မဟုတ္လား"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟား....ေဟး ......"</span><br /><br />အသံမ်ား အစုံထြက္လာသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိန္က ေစ့ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ေလတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ပရိတ္သတ္က ပြဲေတာင္းလြန္းေသာေၾကာင့္ နာရီ၀က္၊ တစ္နာရီမွ် ပိုမိုအခ်ိန္ယူကာ ေဖ်ာ္ေျဖရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ပြဲကေတာ့ မနက္ျဖန္ ခရီးထြက္စရာ ရွိသည္ ေစာေစာနားပါ ဟုေတာင္းပန္ လာေသာေၾကာင့္ ရပ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ပုဒ္အေနႏွင့္ စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ သီခ်င္းအား remix လုပ္ထားသည့္ သီခ်င္းႏွင့္ ေျဖေဖ်ာ္ကာ ရုပ္သိမ္းလိုက္ေလသည္။<br /><br />ပြဲၿပီးသည္ႏွင့္ ကားႏွင့္ျပန္ရန္ စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း ေစာေစာနားခ်င္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္ ရဟတ္ယာဥ္ကိုသာလွမ္းေခၚကာ အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။ ရဟတ္ယာဥ္စီးရသည္မွာ ဇိမ္မက်လွေသာ္လည္း လိုရာခရီးေတာ့ ျမန္ျမန္ေရာက္သည္။သို႔ေသာ္ ေလာင္စာဆီရွားပါးလာေသာေၾကာင့္ ဒီရဟတ္ယာဥ္ကိုလည္း CNG ေျပာင္းရဦးမည္။ ကိုယ္က မီလ်ံနာဆိုေပမယ့္အလကား ထုိင္ျဖဳန္းေန၍ မျဖစ္...။ ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္သမွ် ရဟတ္ယာဥ္ေတြ CNGေျပာင္းပစ္ ရမည္ဟု စိတ္ကူးမိသည္။ ၾကက္ဆူေတြ Bio ဒီဇယ္ထြက္ရင္ေတာ့ ဒီရဟတ္ယာဥ္ေတြကိုပါ Bio ဒီဇယ္ႏွင့္ ေမာင္းႏိုင္ေအာင္ တီထြင္ၾကပါဟု ကမ ၻာ့မီဒီယာမ်ားမွ တဆင့္လႈံ႔ေဆာ္ေပးရဦးမည္...။ ကြ်န္ေတာ့္ အလုပ္တာ၀န္ေတြက တကယ္ကို<br />မ်ားလြန္းသည္။ ဒီညကေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းေသာေၾကာင့္ အိမ္ေရာက္ရင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ရဦးမည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">x x x x x x x x x x x x x x x x ။ x x x x x x x x x x x x x x x x x x x<br /></div><br /><br />အိမ္သို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေရေႏြးေႏြးေလးျဖင့္ စိမ္ခ်ိဳးကာ စေကာ့ခ်္၀ီစကီတစ္ခြက္ကို ခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္စားဖိုမွႈးသည္ျမန္မာစာ၊ တရုတ္စာ၊ ဥေရာပစာ၊ အာရွစာ စသည္ျဖင့္ အစုံခ်က္ျပဳတ္တတ္သူျဖစ္သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္ေသာ၀က္သားမႊေၾကာ္ႏွင့္ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကို ျပင္ဆင္ေပးထားသည္။ အေမရိကန္ တြင္ ေနရစဥ္တြင္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတို႔အစားအစာ မ်ားထက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စားသုံးလာေသာ ကိုယ့္အစားအစာကိုသာ ႏွစ္သက္ေလသည္။<br /><br />ညစာ စာၿပီးေနာက္ အိမ္ေရွ႔၀ရံတာတြင္ ထြက္ထိုင္ကာ မအိပ္ခင္ ထမင္းလုံးစီရင္း ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ အေၾကာင္းကို ထိုင္ေတြးမိေလသည္။ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ္ရိုက္ခ်င္ေသာ ရုပ္ရွင္ကားဟူ၍ မိမိဘေလာ့ဂ္ တြင္ေရးလိုက္ရာ ျမန္မာစာဖတ္တတ္ေသာ ဥေရာပတိုက္သားမွ ကြ်န္ေတာ့္ ပို႔စ္ကိုေတြ႔သားၿပီး သူ၏ ဘေလာ႔ဂ္တြင္ ေဖၚျပရာမွ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ေဟာလီး၀ုဒ္မွ ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ သူမ်ားက သိသြား ၾကေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းကို စုံစမ္းၿပီးေနာက္ အေမရိကန္သို႔ေခၚကာ ဒီေလာက္ေတာင္<br />ဆႏၵျပင္းျပေနရင္ ဒီကားကို ဦးေဆာင္ရိုက္ကူးမလားဟု ေမးေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မိမိမွာ အႏုပညာဆႏၵမ်ားသာ ျပင္းျပေသာ္လည္းနည္းပညာပိုင္းတြင္ မကြ်မ္းက်င္ပါေသးဟု ဆိုသျဖင့္ သူတို႔သည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ရုပ္ရွင္ဒါရိုက္တာမ်ားျဖစ္ေသာ ပိုလန္စကီးတို႔၊စတီဗင္စပီးဘတ္ စသူတို႔ထံတြင္ သင္ၾကား ေစေလသည္။ သူတို႔ထံတြင္ ခဏမွ်သင္ၾကားၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အႏုပညာအရေရာ ေငြေၾကးအရပါ အလြန္ေအာင္ျမင္မည့္ က်န္စစ္သား ဆိုေသာ ဇာတ္ကားႀကီးအား ရိုက္ကူးေလေတာ့သည္။ ( ဤေနရာ<br />တြင္ ခဏမွ်သင္ရုံျဖင့္ ဒါရိုက္တာျဖစ္သည္ကို မျဖစ္ႏိုင္ဟု သံသယမျဖစ္ေစလိုပါ။ ျမန္မာျပည္တြင္ မည္သည့္ေနရာတြင္မွ သင္ၾကားျခင္းမရွိပဲ အႏုပညာစြမ္းရည္ျပည့္၀ ေနၾကေသာ လူငယ္ဒါရိုက္တာေလးမ်ား ရွိသည္ကို သတိခ်ပ္ေစလိုပါသည္။ )<br /><br />ဇာတ္ကားမွာ ျမန္မာဇာတ္ကားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာသရုပ္ေဆာင္မ်ားထဲမွ မင္းသား၊ မင္းသမီးသစ္မ်ားကို သုံးရာတြင္မင္းသမီးမ်ားမွာ အဆင္ေျပမူ႔ရွိေသာ္လည္း ၊ အဓိက မင္းသားေနရာတြင္ သရုပ္ေဆာင္ရန္အတြက္မူ စိတ္တိုင္းမက်သျဖင့္ဆက္လက္ရွာေဖြေလရာ အစမ္းသရုပ္ျပရာတြင္ ေတာ္လြန္းေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုသာ မင္းသားလုပ္ပါေတာ့ဟု ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူမ်ားက အႀကံျပဳလာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မင္းသားေနရာက သရုပ္ေဆာင္ရေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ေ႔ရွကလူမ်ား ရို္က္ကူးခဲ့ေသာ ပုဂံဇာတ္လမ္း ရုပ္ရွင္မ်ားမွ သင္ခန္းစာယူကာ မယားလွည့္ပတ္ယူေနေသာ ကားမျဖစ္ေစရန္ ဇာတ္ညႊန္းကို ေသခ်ာခြဲေလရာ ဇာတ္ညႊန္း၊ ဒါရိုက္တာ၊ မင္းသား ဖားႀကီး ရိုက္ေသာ က်န္စစ္သားဇာတ္ကား ႀကီးမွာ ႏိုင္ငံတကာ ဆုႀကီးမ်ားကို ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့ေလေတာ့သည္။<br /><br />အဆိုပါ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားႀကီး ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း မီဒီယာမ်ားထက္တြင္ ေနရာရကာ ကမ ၻာေက်ာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ေလသည္။ ထိုမွ်သာမကေသး ကြ်န္ေတာ္သည္ hip-hop သီခ်င္းႏွင့္ Dj လုပ္ရျခင္းကိုလည္း ၀ါသနာပါသည္ဟုအင္တာဗ်ဴးတစ္ခုတြင္ ေျဖမိရာမွ Dj တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္လာေလသည္။ Eminem၊ 50 Cent အစရွိေသာ နာမည္ႀကီး rapperမ်ားသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ တြဲဖက္ကာ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ နာမည္ႀကီးလာေသာ ကြ်န္ေတာ့္အားကုလသမဂၢမွလည္း သတိျပဳမိကာ ကုလသမဂၢၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထူးသံအျဖစ္ခန္႔အပ္လုိက္ေလသည္။ ထိုရာထူးအားလက္ခံၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားအား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခရီးစဥ္မ်ား၊ ရန္ပုံေငြပြဲမ်ားအတြက္ ေပးအပ္ လိုက္ပါသည္။ ထိုအတြက္လည္းကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ပါသည္။ တစ္ခါကလည္း ေရာဂါသည္မ်ား ရန္ပုံေငြ အတြက္ ကမ ၻာ့လက္ေရြးစင္ ေဘာလုံးအသင္းႏွင့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကုလသံတမန္မ်ားအသင္း နာမည္ေက်ာ္ ႏူးကမ့္ အားကစားကြင္းႀကီးတြင္ ခ်စ္ၾကည္ေရးေဘာလုံးကန္ၾကေလသည္။<br /><br />လီဗာပူးအသင္း နည္းျပ ဟူလီယာမွ လာၾကည့္ၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္သည္ လီဗာပူးအသင္းအား အားေပး သူျဖစ္သူဟု သိသြားေသာအခါ ထိုေန႔က ကစားခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ေျခကို အလြန္သေဘာ က်ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သာ ဆႏၵရွိပါက သူ႔အသင္းတြင္လာေရာက္ကစားကာ အဂၤလန္ေဘာလုံးေလာကတြင္ က်င္လည္ပါဟု လာေရာက္ကမ္းလွမ္းေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအသင္းမွာ အဂၤလန္ေဘာလုံးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ FA ၏ အဆင့္ သတ္မွတ္ခ်က္အရ ကြ်န္ေတာ့္အေနႏွင့္ ၀င္ကစားခြင့္မရွိေသာ္လည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ျဖင့္ ၀င္ကစားမည္ ဆိုပါက ျဖစ္ႏိုင္မည္ဟုဆိုေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအသင္း မည္သို႔ပင္ျဖစ္ပါေစ<br />ဆဲကာမွ ဆဲမည္ ထိုကဲ့သို႔ေတာ့ သစၥာမေဖါက္ဟု စိတ္ကို ဆုံးျဖတ္လိုက္ေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ တစ္ျခား အႏုပညာ အလုပ္မ်ားႏွင့္ မအားမလပ္ေအာင္ ရွိေနပါသျဖင့္ သူ႔ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္မခံ ႏိုင္သည္မွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါေၾကာင္း အားနာနာႏွင့္ျငင္းခဲ့ရေလသည္။<br /><br />ထို႔အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွ ၀တၱဳတိုမ်ားအားလည္း အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုၾကၿပီး နာမည္ေက်ာ္ စာအုပ္တိုက္မ်ားမွ ထုတ္ေ၀ခဲ့သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္စရာမလိုပဲ နာမည္ႀကီးသထက္ ႀကီးလာေလေတာ့သည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အက်ိဳးေပးထူးေသာ ကံၾကမၼာကို ဆန္းၾကယ္လွေပတကားဟု အထင္ႀကီး အေတြးေပါက္မိေလေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာေရးဆရာ၊ဇာတ္ညႊန္း၊ ဒါရိုက္တာ၊ မင္းသား၊ ေတးေရး၊ အဆိုေတာ္၊ Dj Phar ျဖစ္ေနေပၿပီ..။ ဒါေတာင္ ေဘာလုံးကန္ရတာ ပင္ပန္းလြန္း၍ ျငင္းပယ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္<br />ျဖစ္သည္။<br /><br />ျပန္စဥ္းစားေနရတာလည္း ၾကာသြားၿပီျဖစ္သည္။ မနက္ေရာက္လ်င္ ေစာေစာထရေပဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္အေတြးကို ျဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္သည္ အိပ္ယာဆီသို႔လွမ္းခဲ့ပါေတာ့သည္။ အိပ္ယာမေရာက္ခင္ ျပတင္းေပါက္မွ အမွတ္တမဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Hollywood ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို နီယြန္မီးေရာင္ေအာက္မွာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဒီမွာေနရသည္မွာလူေနမူ႔ အဆင့္အတန္းျမင့္ပါေပသည္။ သို႔ေသာ္ LA ကို ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ေလာက္သေဘာမက်....။ မီးက အၿမဲလာေနသျဖင့္တစ္ေရးႏိုး အျပင္ဘက္ၾကည့္လိုက္လည္း လင္းထိန္ေနေပသည္။ ကိုယ့္ျပည္ကိုယ္ေျမမွာေတာ့ ညရဲ႕သဘာ၀အလင္းေရာင္ကို ခံစားႏိုင္သျဖင့္ ကိုယ့္ေျမကိုသာ သတိရေနမိသည္။ ကဲ ကဲ..... အေတြးေတြကို တကယ္ျဖတ္ၿပီး အိပ္လိုက္ဦးမွ...။<br /><br /><div style="text-align: center;">x x x x x x x x x x x x x x x x ။ x x x x x x x x x x x x x x x x x x x<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"မစၥတာ ဖား အေ႔ရွအလယ္ပိုင္းကို ခ်စ္ၾကည္ေရး သံတမန္ကိစၥနဲ႔ သြားႏိုင္မလား"</span><br /><br />သာမန္အားျဖင့္ ထိုကိစၥသည္ ရုံးမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ သာစီစဥ္ေလ့ရွိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ကို္ယ္တိုင္က လက္ခံစကားေျပာေနရသည္။ အေ႔ရွအလယ္ပိုင္းကိုေတာ့ ႕ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္သည္ ။ ထိုေနရာက မီးသည္ဘယ္အခ်ိန္မွ ၿငိမ္းမည္ကို မည္သူမွ် မသိေသး... ။ ထို႔ေၾကာင့္.<br /><br />"အင္း...အဲ... ကြ်န္ေတာ္အေရးႀကီး ကိစၥေလးေတြက ရွိေသးတယ္"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);"> "တစ္ျခား ကမ ၻာေက်ာ္ေတြလည္း ပါမွာပါဗ်ာ"</span><br />"အို... ကြ်န္ေတာ္ အခုတစ္ေလာ အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားေနတယ္ဗ်ာ..<br />တစ္ျခားလူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါတာပဲ ကြ်န္ေတာ္မလိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးလား"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"မလိုက္လို႔လည္းရပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔က ေစတနာ့ ၀န္ထမ္းေတြပဲ... ဒါေပမယ့္ ပါလက္စတိုင္းလူငယ္ေတြက</span> <span style="color: rgb(204, 255, 255);">ခင္ဗ်ား ဖန္တီးတဲ့ တီးလုံးေတြ ဂီတေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳက္ၾကတယ္ဗ်...ဂီတဟာ အရာရာကို ၿငိမ္းခ်မ္း ေစတယ္ မဟုတ္လား"</span><br />"သူတို႔ႀကိဳက္ရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ စီဒီေခြ တစ္ေသာင္းေလာက္ကို လက္မွတ္ထိုးၿပီးထည့္ေပးလိုက္မယ္ေလ။ လိုက္ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူး"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ားသေဘာပါပဲ။ ဂ်က္စီကာအယ္ဘာ၊ အီမာ၀ပ္ဆန္ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုရီးယားက ဟာဂ်ီ၀န္တို႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားလိုက္မယ့္ ေလယာဥ္မွာ ပါမယ္ထင္တယ္"</span><br />ကြ်န္ေတာ္ရုတ္တရက္ ေတြေ၀သြားသည္။ ထိုအခ်က္ကို ဘန္ကီမြန္းကလည္း ရိပ္မိသည္ထင္သည္။<br /><br />"ခင္ဗ်ား မလိုက္ဘူးဆိုလည္း ခင္ဗ်ားအစား ထိုးဖို႔ တစ္ေယာက္ထည့္လိုက္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္.<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မစၥတာဖား ကြ်န္ေတာ္လည္း တျခားဟာေလးေတြ လုပ္လိုက္ဦးပါမယ္"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟာ... တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ေတြက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးစဥ္ေလာက္ေတာ့ </span> <span style="color: rgb(204, 255, 255);">အေရးမႀကီးဘူးထင္တာပဲ...မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းရယ္ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ သူေတြကို ကြ်န္ေတာ္မေလးမစားမလုပ္ခ်င္ဘူးဗ်ာ... ဒီေတာ့ ... ကဲ... ကဲ လိုက္မယ့္အထဲသာ ထည့္လိုက္ပါဗ်ာ...။ "</span><br />"အို... ခင္ဗ်ား မအားရင္လည္း မလိုက္ပါနဲ႔ဗ်ာ.... "<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟား... ရပါတယ္ ရပါတယ္... ကြ်န္ေတာ္ က်န္တဲ့အစီအစဥ္ေတြ ဖ်က္လိုက္မယ္... ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေလာက္ေတာ့</span> <span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဘယ္ဟာ က အေရးႀကီးမလဲ ေနာ"</span><br />ကြ်န္ေတာ္ တကယ္လိုက္မည္ဟု အတည္ျပဳၿပီးေတာ့သူ႔ရုံးခန္းထဲက ထြက္မယ္လုပ္တုန္း ကြ်န္ေတာ့္ကို<br />လွမ္းေခၚလိုက္သည္။<br /><br />"မစၥတာဖား... ခဏဗ်ာ"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟုတ္ကဲ႔"</span><br />"ခင္ဗ်ား ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးထားတဲ့ ကမ ၻာသစ္သီအိုရီကို ဟားဗတ္က ပါေမာကၡေတြ သီအိုရီေတြ<br />တြက္ထုတ္ေနၾကတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကားတယ္... တစ္ေယာက္ေယာက္ ေဖၚထုတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့<br />သူနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ရူပေဗဒ ႏိုဘယ္လ ဆုကို အတူတူ ပူးတြဲယူရဦးမယ္ထင္တယ္ဗ်"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">" ဟုတ္လား... အတည္ျပဳႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ႔ဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္က ေတြးပဲေတြးတတ္တာ သီအိုရီ</span> <span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေတြဘာေတြေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ေရာဘယ္ေလာက္ရွိလဲဗ်"</span><br />"အပုံ သန္းတစ္ရာ ပုံ တစ္ပုံလို႔ေတာ့ ၾကားတာပဲ"<br /><br />ဒီေလာက္ဆိုမဆိုး ကြ်န္ေတာ့္ဂုဏ္သတင္းမ်ားၾကားတြင္ ရူပေဗဒႏိုဘယ္လဆုရွင္ ဟူေသာ နာမည္တစ္ခု<br />ပါထပ္တိုးလာႏိုင္သည္။ ထိုသတင္းၾကားၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ေျမာက္ႁကြေျမာက္ႁကြႏွင့္ ထြက္လာသည္။ ဆုရႏိုင္မည္ ဆိုေသာေၾကာင့္မဟုတ္တန္ရာ... ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ ခရီးသြားရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္သာ<br />ျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">x x x x x x x x x x x x x x x x ။ x x x x x x x x x x x x x x x x x x x<br /></div><br /><br />ေလယာဥ္ေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ နာမည္ေက်ာ္မင္းသမီး တစ္သိုက္ႏွင့္ အဖြဲ႔က်ေနေလသည္။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ့္ အႏုပညာဖန္တီးမူ႔မ်ားကိုအလြန္ပင္သေဘာက်ေၾကာင္း ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ရုပ္ရွင္တစ္ကားေလာက္ တြဲရိုက္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာဆိုၾကေလသည္။ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သုိ႔ မိန္းကေလးမ်ားသေဘာက်ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း သူတို႕က ခ်ီးက်ဴးေျပာ<br />ဆိုလာရာတြင္ သာယာၾကည္ႏႈးမိသည္ကေတာ့ အမွန္ျဖစ္သည္။<br /><br />အေရွ႔အလယ္ပိုင္းသို႔ေရာက္ၿပီ...။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ႏွစ္ရက္ေနထုိင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ေဖ်ာ္ေျဖမူ႔မ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔အား အခ်ိန္ရေသးလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာျပည္သို႔ တစ္ရက္မွ်လိုက္လည္ရန္ ဖိတ္ၾကားေလရာ သူတို႔က လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ ခရီးသြားရမည္ ဆိုပါက ငရဲျပည္သို႔ပင္ လိုက္မည္ဟူေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးႏွင့္ လြယ္လင့္တကူပင္ လိုက္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ၾကေလသည္။<br /><br />ေႀသာ္ ... ေမာင္ဖားႀကီး... ေမာင္ဖားႀကီး ယခုၾကေတာ့လည္း ကံဇာတာမ်ားက အလြန္ စန္းပြင့္လွ ေပသည္။ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္ ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္စဥ္တုန္းက ေၾကာင္ခဲ့ေသာ ေကာင္မေလးမ်ားအား အခု အေျခအေန ကို ျမင္ေစခ်င္လွသည္။ သူတို႔ေနာင္တ ရေကာင္းရႏိုင္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ ျမန္မာ ျပည္သို႔ အစၥေရးေလဆိပ္မွ တစ္ဆင့္ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာရာ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္မွ ေလယာဥ္တစ္စင္းကပ္လိုက္လာကာ အထူးေလ့က်င့္ထားေသာ အယ္ေကဒါ အၾကမ္းဖက္အဖြဲ႔မွန္း သူတို႔လက္ထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပန္ေပးဆြဲခံရေသာ အခါမွ သိရေလသည္။ ပ်ံသန္းေနေသာ ေလယာဥ္ထဲသို႔ သူတို႔၀င္ေရာက္လာသည္မွာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားထဲကလိုပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />သူတို႔စခန္းသုိ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ေခၚေဆာင္သြားၿပီးေနာက္ ကမ ၻာသို႔ေၾကျငာကာ သူတို႔လိုခ်င္သည္မ်ားကို ေတာင္းဆိုေတာ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ စူပါ႔ စူပါ ဟီးရိုးျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ဖြဲ႔လုံးကို ျပန္လည္ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့သည္ သာမက အယ္လေကဒါေခါင္းေဆာင္ ဘင္လာဒင္ကိုပင္ လက္ရ ဖမ္းဆီးေပးႏိုင္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ ( အေသးစိတ္ကို မေရးျပ ႏိုင္ေတာ့ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္ရသည္မွာ ပ်င္းလာၿပီျဖစ္သည္။ )ဂ်ိန္းစဘြန္းကားမ်ား ကိုပင္မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ကာ မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။ က်ည္ဆံမ်ား ဘယ္ေလာက္ပစ္ပစ္ကြ်န္ေတာ္လြတ္ေျမာက္ပါသည္။ ကံတရားကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္မွာသာ အၿမဲေန ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရုတ္တရက္စြန္႔စားလိုက္သမွ်လည္း ေအာင္ျမင္သည္။<br /><br />တစ္ရက္မွ် ျမန္မာျပည္ကို အလည္ေခၚေသာ္လည္း မထင္မွတ္ပဲ ဘင္လာဒင္တို႔ လက္ထဲတြင္ ေလး၊ငါး ရက္ေလာက္ ေနခဲ့ရသျဖင့္ ေကာင္မေလးမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အလည္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူတို႔ကေတာ့ အခြင့္ရလွ်င္ တစ္ေခါက္ေတာ့လာလည္ပါမည္ ဟုေျပာၾကသည္။ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဟန္းနီးမြန္းခရီးမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ေနာက္သလိုလိုႏွင့္ ေရလာေျမာင္းေပး ေျပာဆိုၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတို႔ကို ႀကိဳက္ေသာ္လည္း မခ်စ္ႏိုင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္သည္မွာ ျမန္မာမေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူတို႔မပါေသာ္လည္း အမိႏိုင္ငံသို႔သာ ျပန္လာပါေတာ့သည္။ အရာရာျပည့္စုံေနၿပီဟု ထင္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အားလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေယာကၼမ်ားက<br />ျငင္းစရာ မရွိေတာ့ဘူးဟုထင္သည္။ ဘယ္လိုပင္ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္လက္ထပ္မည့္သူမွာ ျမန္မာမေလး တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">x x x x x x x x x x x x x x x x ။ x x x x x x x x x x x x x x x x x x x<br /></div><br />ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္တက္လိုက္တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ ႀကိဳက္တဲ့ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ shark taleထဲက ငါးေလးလိုပင္ nobody ထက္ somebody ျဖစ္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားေနသူျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤစိတ္ကူးယဥ္ျခင္း ဆိုေသာေခါင္းစဥ္အား လူေသာက္ညင္ကပ္ေလာက္ေအာင္ပင္ ကမ ၻာ့ ဒိတ္ဒိတ္ က်ဲအျဖစ္ စိတ္ကူးယဥ္ေရးသားလိုက္ေပသည္။ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရးၿပီး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မည္သူ႔ကိုမွ ဆက္လက္ မ tag ေတာ့ပါ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2196228230530252983?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-80205919774092608242008-12-28T19:34:00.001+06:302008-12-28T19:39:09.637+06:30ေတာင္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမား<br />တိမ္ေရာင္စုံေတြ ဖူးပြင့္ေနလိုက္တာ<br />အခိုးအေငြ႔ေတြနဲ႔ ေမ်ာေနရသလို<br />ႃမို႔ကေလး<br />ေနေရာင္ေတြ ျဖာေနပုံကိုက<br />တျခားေနရာထက္ ပိုလွေနခဲ့...<br /><br />ကြင္းျပင္တျပန္႔တေျပာ<br />ဟုိး ေတာင္ဘက္မွာ<br />႐ုိးမေတာနဲ႔<br />ေကြ႔ေကာက္ေကာက္ စမ္းေခ်ာင္းေလးက<br />ႃမို႔ေလးရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲကို ျဖတ္သန္းသြား။<br /><br />ဒီမွာ ဘာအပူအပင္မွမရွိ<br />စနစ္တက် စီးေမ်ာေနတာ<br />ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ။<br />အေမ့အိမ္နဲ႔<br />ယာေတာနဲ႔<br />ႃမုိ႔မေစ်းနဲ႔<br />ဘူတာ႐ုံနဲ႔<br />သနပ္ခါးပန္းေတြနဲ႔<br />သတိရတိုင္း<br />အိမ္မက္ထဲက ငါလန္႔ႏိုးတယ္။<br /><br />အသက္႐ူလို႔ မ၀ခဲ့<br />တစ္ခါတစ္ေလ<br />အဖ်ားက ၁၀၅<br />ေဟာ့ဒီ ႃမို႔ျပေတာအုပ္ထဲမွာ<br />မ်က္ႏွာဖုံးေတြ နဲ႔ငါ စကားေျပာေနတယ္.....။<br /><br />မီးခိုးနံ႔၊ ေညွာ္န႔ံ၊ ကားေအ့ေဇာန႔ံ<br />မသူေတာ္ေတြရဲ႕ အနံ႔<br />ညဥ္႔ငွက္ေတြရဲ႕ အနံ႔<br />မေတာ္ေလာဘေတြရဲ႕ အန႔ံ<br />အႆျပာရန႔ံ<br />ရန႔ံေပါင္းစုံ ဖုံးလႊမ္းမြန္းက်ပ္<br />ၿမိဳ႕ျပက ငါ႔အခန္းေလး<br />ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ ေပက်ံေနရွာတုန္း...။<br /><br />မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေနထြက္မယ့္<br />ေနာက္တစ္ေန႔ ...<br />ပုံစံခြက္မဟုတ္ေပမယ့္<br />စီးဆင္းရာ ရွာမေတြ႔ေသးတဲ႔<br />ျမစ္တစ္စင္း ဟာငါပါ....<br />စိတ္ကိုႀကိတ္မွိတ္လို႔<br />နီယြန္မီးေရာင္ ညထဲမွာ<br />အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ႀကိဳးစားလိုက္ေတာ့<br />ၾကယ္ေရာင္ေတြ မလင္းတဲ့အဲ့ဒီညမွာ<br />ငါ....<br />အိမ္ကို တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-8020591977409260824?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-65785399193289199332008-12-21T18:47:00.004+06:302008-12-21T18:54:11.683+06:30ကြ်န္ေတာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ သို႔မဟုတ္ တကၠသိုလ္ကေန သတင္းဆန္းေလး တစ္ခုၾကားခဲ့ရလို႔ ေျပာျပပါမယ္။ ေကာလိပ္နာမည္လား အရင္တုန္းကေတာ့ GTC ေမွာ္ဘီတဲ့ အခုေတာ့ နည္းပညာတကၠသိုလ္ (ေမွာ္ဘီ) လို႔ေျပာင္းလိုက္ပါၿပီ...။ တကၠသိုလ္ တစ္ခုရဲ႕ အဆင့္ မွီမမွီကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သြားၾကည့္ၿပီး ဆုံးျဖတ ္ၾကေပါ႔ဗ်ာ....။ အဲ့ဒီလို တကၠသိုလ္ ျဖစ္လိုက္ ေကာလိပ္ျဖစ္လိုက္ ေက်ာင္းႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္( တစ္ႏွစ္က က်လို႔ :) ) ...။<br /><br />ဒီအေတာအတြင္းမွာ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့မယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔အၿမဲရင္ခုန္ခဲ့ရပါတယ္....။ ကိုယ္ေျဖ ထားတဲ့ ရလာဒ္ကလည္းအၿမဲလိုလို တစ္ဘာသာ ေလာက္ကေတာ့ စည္းေပၚမွာ ေရာက္ေနတတ္တာ ကိုး...။ ေအာင္စာရင္းထြက္ရင္ ျဖစ္တတ္တာက စာေတာ္တယ္လို႔ အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ သူေတြလည္း က်တဲ့သူက်၊ B.Tech မပါ၊ BE မပါ နဲ႔ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အရင္တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ EC ေမဂ်ာက ROLL ထိပ္ပိုင္းတစ္ေယာက္ ေအာင္စာရင္းမွာ မပါလာပါဘူး...။ သူကလည္း အပိုင္ေျဖႏိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္<br />ဆိုေတာ့ အထက္ကို တက္ၾကည့္တဲ့အခါ Code ေျဖတဲ့ေနရာလိုသြားလို႔ပါဆိုၿပီး ေအာင္စာရင္း ျပန္ထုတ္ ေပးပါတယ္..။ သူ႔အေျဖလႊာစာရြက္ကို သူမ်ားက အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး လဲတာလို႔လည္း ျမန္မာျပည္ ထုံးစံအရ ၾကားခဲ့ရပါတယ္..။ ထားေတာ့... ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေရေရရာရာမသိဘူး ဆိုေတာ့...။ ေၾသာ္ ဒီလိုလည္း ျဖစ္တတ္တယ္ဟဆိုၿပီး မွတ္ခ်က္ေတာ့ ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အခု ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္က အတန္းစုံ၊ ေမဂ်ာစုံက ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ပါတယ္...။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္းက်တဲ့သူက်၊ ေအာင္တဲ့သူေအာင္၊ GTI နဲ႔ နားသူနား B.Tech နဲ႔တစ္ခန္းရပ္သူရပ္နဲ႔ေပါ႔..။ ဒီအထိလည္း မဆန္းပါဘူးဆိုေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္တို႔ Civil ေမဂ်ာက ကေလးေတြက တစ္ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ ေလာက္ က်တဲ့အထဲမွာ Roll ထိပ္ပိုင္းက သူေတြ ေလးငါး၊ေျခာက္ေယာက္ မကပါေနေတာ့ သူတို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းကဒီလိုပါ... ေက်ာင္းကေမဂ်ာေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ Civil ေမဂ်ာက အတြက္အခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေမးတဲ့ပုစၧာေတြက ကိုယ္ရမရ<br />ဆိုတာ အခန္းျပင္ထြက္တာနဲ႔ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါၿပီ..။ ေျပာရရင္ အမွတ္ျပည့္မျပည့္ေတာင္ တြက္ယူလို႔ရပါတယ္..။ ဒီေတာ့ကေလးေတြကလည္း အျပည့္အ၀ အပိုင္ေျဖထားပါလ်က္နဲ႔ ဒီလိုျဖစ္ရေလျခင္းဆိုၿပီး ငိုယိုတိုင္တန္း ၾကေတာ့ အားလုံးစုၿပီးအထက္ကို တင္ျပတဲ့ အခါ ထုံးစံအတိုင္း Code ျဖည္တာ လိုသြားပါတယ္ ဆိုပဲ..။ အဲ့ဒါနဲ႔ အထက္ကဘာလုပ္ေပးလဲ ဆိုေတာ့ အားလုံးေအာင္ေစသတည္း ဆိုၿပီး ဘဘႀကီးရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ေအာင္စာရင္း ေနာက္တစ္ေစာင္ျပန္ထုတ္လိုက္ေတာ့ Civil ေမဂ်ာ BE တန္းက၁၀၀ % ေအာင္ခ်က္ရသြားပါတယ္..။ ကေလးေတြနဲ႔ မိဘေတြလည္း ၿပဳံးေပ်ာ္သြားႏိုင္တာ မုဒိတာ ပြားစရာပါပဲ...။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားလို႔မရတာက ကမ ၻာေပၚက တကၠသိုလ္လို႔အမည္ခံထားတဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္မ်ားရွိမလားဆိုတာ သိခ်င္တာပါ...။ ခိုင္လုံတယ္လို႔ယူဆရမယ့္ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ ဘဘႀကီးက အေသးအဖြဲကအစသူပဲေျပာခ်င္၊ဆိုခ်င္ လုပ္ကိုင္ခ်င္ ေနတာတဲ့..။ အေျဖလႊာေတြကိုလည္း သူစစ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က်မွ စစ္ ခိုင္းပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေနၿပီးမွ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ဖို႔နီးလာေတာ့ ေအာင္စာရင္း ထုတ္ရမယ္ Code ျဖည္ Code ျဖည္ဆိုၿပီးလုပ္ပါတယ္ဆိုပဲ...။ ျဖည္ရမယ့္ ရက္ကလည္း ႏွစ္ရက္ပဲ အခ်ိန္ ရလိုက္တယ္တဲ့..။ အဲ့ဒီ ႏွစ္ရက္ အတြင္းမွာ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံးက ေက်ာင္းေပါင္း ၃၃ လား ၃၄ လား ကြ်န္ေတာ္<br />လည္း မမွတ္မိဘူး .. အဲ့ဒီေက်ာင္းေတြအားလုံးကို ၀န္ထမ္းေတြခမ်ာ အၿပီးျဖည္ရတာပါ...။ ဘဘႀကီးက ရာဇမာန္လည္း ႀကီးတာကိုး..။ အဲ့ဒီေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြခမ်ာ အကုန္ေအာင္ရင္လည္း မေကာင္း ... ၿပီးသင့္ တာေတြကလည္း မၿပီးေသးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေနာက္ေျပာင္က်သလို ေခါင္း၊ပန္း လွန္ၿပီး ေအာင္မေအာင္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကလားမသိ...။ တကယ္က်တဲ့သူေတြက ကိစၥမရွိေပမယ့္... စာေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ေျဖႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔မိဘေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ေတာ့ သြားျပန္ၿပီဟဲ့ ဆိုၿပီး စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ၾကရပါတယ္...။ ျပန္အေအာင္ေပးလိုက္လို႔ေတာ္ေသးတာေပါ႔လို႔ ဆိုေပမယ့္ ဒီကိစၥမ်ိဳးဆိုတာ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ထင္တာပဲ..။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာက မျဖစ္သင့္တာေတြကလည္း အၿမဲျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့... ဒါေပမယ့္<br />ေပါ႔ေလ... ဒါေပမယ့္ေပါ႔ ... ဟဲ... ဟဲ..။<br /><br />ကဲ ဘိုးေတာ္တို႔၊ အဘတို႔ ေရ ပညာေရးျဖင့္ ေခတ္မွီဖြံ႔ၿဖိဳးေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္၊ ပညာတတ္ေလးေတြ ထြန္းေတာ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း စာမ်က္ႏွာေတြ၊ မီဒီယာေတြေပၚမွာ အသံေကာင္း ဟစ္ေနရုံမကပဲ.. ဒါမ်ိဳးေလးေတြ လည္းသတိထားေပးၾကပါလို႔အျပဳသေဘာနဲ႔ တင္ျပလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ...။ က်န္တာေတာ့မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး... သား သား အဲေလ ဖား ဖား ေၾကာက္ေၾကာက္....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-6578539919328919933?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-40447884416283558392008-12-09T19:35:00.003+06:302008-12-09T19:46:35.899+06:30ေက်ာင္းၿပီးတာက တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ...။ ဟိုသြားမယ္ ဒီသြားမယ္ ဆိုၿပီး သင္တန္းေတြတက္ေသာ္လည္း အခုထက္ထိ ဘယ္ႏိုင္ငံမွ မေရာက္ေသး ....။ တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က survey အလုပ္တစ္ခုရွိတယ္ လုပ္မလားဟု ေမးသည္။ လခက နည္းလြန္းေသာ္လည္း အေတြ႔အႀကဳံက အဓိကျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လုပ္မည္ဟု ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ေခၚတဲ့ အခ်ိန္အလုပ္စ၀င္ၾကမည္ဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ ေစာင့္ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အလုပ္ ၀င္ဖို႔ေခၚေတာ့သည္။ ေခၚမွာေပါ႔.... သူ႔အေဖက ေျပာေပးတာကိုး... ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အေဖေကာင္းမူ႔ျဖင့္ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ရေလၿပီ။ ၿပီးေတာ့ survey လုပ္ငန္းဆိုတာက အမ်ားစုလုပ္ေနၾကေသာ အလုပ္မဟုတ္သည့္အျပင္ သင္တန္းေတြဘာေတြလည္း သီးသန္႔မရွိ..။ အျခား structure ေတြဘာေတြကေတာ့ သင္တန္းေတြရွိသည္။<br /><br />အလုပ္က နယ္ကိုအခ်ိန္မေရြးထြက္ေနရမည္ဟု ေျပာသည္။ နယ္ကိုထြက္ရမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ထုံးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံကာ ႏႈတ္ဆက္ပြဲလုပ္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဒီလုိမ်ိဳး...ျဖစ္သည္။ အၿမဲမဟုတ္ ေသာ္လည္း ေသာက္စရာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွာတတ္ၾကသည္။ ေသာက္ပြဲၿပီးခါနီး ၾကေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ခြက္ကို ခ်ီးယားစ္က လုပ္ကာ သိမ္းၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တိုင္ေပးလိုက္တဲ့ ဆုေတာင္းသံကို ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်သြားသည္။ သူလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း DSA ကေကာင္ေတြဆီက ၾကားတာလို႔ေျပာပါသည္။ ဟိုဘိုးေတာ္ေလးေတြက ဘယ္ကၾကားလာတာလား ထြင္လိုက္တာလားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းမသိ....။ ဆုေတာင္းပုံက ဒီလိုပါ...။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ေနာင္ဘ၀ကို အေမရိကန္စစ္သား</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ကိုရီးယား ေယာက်ာၤး</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ျမန္မာလူႀကီးသား ျဖစ္ပါေစ...</span><br /><br />တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့ေလ... ကိုယ္လုံးကိုယ္ထည္၊ရုပ္ရည္ရူပကာနဲ႔ ပါ၀ါေလးက ပါရွိေနေတာ့ သေကာင့္သားေတြချမာလိုခ်င္ၾကမွာေပါ႔....။<br />ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေတြးမိၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔ဆုေတာင္းအား ေလးေၾကာင္းျပည့္ေအာင္ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္း ထပ္ထည့္လ်င္ ပိုၿပီးေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံသြားမည္ အႀကံျပဳၾကကာ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္း ထပ္မံျဖည့္စြက္လိုက္သည္...။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေနာင္ဘ၀ကို အေမရိကန္စစ္သား</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">အဂၤလန္ေဘာလုံး သမား</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ကိုရီးယား ေယာက်ာၤး</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ျမန္မာလူႀကီးသား ျဖစ္ပါေစ...</span><br /><br />ကဲ... ဘယ္ေလာက္ျပည့္စုံသြားၿပီလဲ...။ ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္တဲ့ ေယာက်ာၤးေလးေတြလည္း ခ်ီးယားစ္လုပ္ခ်င္ၾကလား.....။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခြက္ေလာက္....။<br /><span style="font-size:180%;"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(255, 204, 153);"><span style="font-size:180%;">Cheers !</span><br /></div><br />(မွတ္ခ်က္.... မိန္းကေလးမ်ားလည္း ေနာင္ဘ၀ ေယာက်ာၤးေလးျဖစ္လ်င္ ထိုကဲ့သို႔ျဖစ္ေစရန္ ဆုေတာင္း ႏိုင္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-4044788441628355839?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-26137979601697476042008-12-03T14:50:00.004+06:302008-12-03T15:03:34.975+06:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/STZD5k2zbRI/AAAAAAAAAU4/54baeVgqS_Q/s1600-h/SSA51360.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/STZD5k2zbRI/AAAAAAAAAU4/54baeVgqS_Q/s320/SSA51360.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275478669936258322" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ျမဴေတြေ၀ေနတဲ့ ရန္ကုန္မနက္ခင္း</span><br /><br /></div>နာဂစ္ ၀င္ေမႊသြားေသာ ရန္ကုန္တြင္ ဒီႏွစ္ေဆာင္းက ၀င္ေနက်ပုံမွန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေအးတာကေတာ့ ေနာက္က်သည္။ထိုအေၾကာင္းသည္ ရာသီဥတု ေဖါက္ျပန္မူ႔ေၾကာင့္ ဟုတ္မဟုတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မသိ ေသာ္လည္း ႏို၀င္ဘာလတြင္ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္မွ်သာ ေအးကာ လကုန္ခါနီးႏွင့္ ဒီဇင္ဘာ ေရာက္ေသာအခါမွ ေဆာင္းေရာက္ၿပီဟု ပီပီျပင္ျပင္ေျပာဆိုႏိုင္ေလသည္။ အေအးေနာက္က်ျခင္း၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေရာင္းရမည္ဟု အားခဲထားေသာ အေႏြးထည္မ်ား ဆိုင္ေပၚတြင္ ၾကာရွည္စြာ<br />ေနလိုက္ၾကရေလသည္။ ေဆာင္းေရာက္မည္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေသာ ျမန္မာျပည္မွ ရက္ပ္ပါမ်ားကေတာ့ ႏို၀င္ဘာလ ဆန္းမွစတင္ကာ ေခါင္းစြပ္အေႏြးထည္မ်ား၀တ္ဆင္ လမ္းသလားလာၾကသည္။ ဒီဇင္ဘာ လတြင္ေတာ့ ေဆာင္းသည္ ပိုမိုေအးလာသည္။<br /><br />ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက အပန္းေျဖခရီးမ်ားထြက္ၾကေသာ္လည္း မတတ္ႏိုင္သူမ်ားကေတာ့ မိမိတို႔ အိမ္တြင္သာ ေန၍ အေအးဒဏ္ကို အံတုေနၾကသည္။ ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္ကေတာ့ ကမ ၻာေပၚမွာ အေႏြးထည္မလုံေလာက္တဲ့ အေအးပိုင္း ေဒသသားေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲလို႔ စစ္တမ္းေကာက္ယူဖို႔ ဘယ္သူမွစိတ္ကူးမေပၚဖူးေသးဘူးနဲ႔တူတယ္ဟု သူ႔ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေရးဖူးသည္။ ထိုအျမင္ကို ကြ်န္ေတာ္သေဘာက်ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ အေအးပိုင္းေဒသမွ ကေလးငယ္တစ္ခ်ဳိ႕ အေႏြးထည္မလုံေလာက္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ျမင္ဖူးပါသည္။ ကေလးငယ္မ်ားမွမဟုတ္ လူႀကီးမ်ားသည္<br />ပင္ အေႏြးထည္မလုံေလာက္ေသာေၾကာင့္ မီးပုံမ်ားဖြဲ႔ကာ မီးလႈံ၍ အေႏြးဓါတ္ယူၾကပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေဆာင္းသည္အေႏြးထည္မရွိသူမ်ားအား မီးလႈံခြင့္ေတာ့ ေပးထားမည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ မီးလႈံခြင့္ပင္ မရွိေသာသူမ်ားလည္း ရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္လည္း သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္ျဖင့္ အေအး သက္သာ ေစရန္ ႀကံဖန္ၾကေပလိမ့္မည္။<br /><br />ေအးတယ္ဆိုတာ ပူတာထက္အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ဟု ဆိုသူမ်ားအား ေတာင္၀င္ရိုးစြန္းတြင္ သြားေရာက္ ေနထိုင္ၾကရန္ ကြ်န္ေတာ္အႀကံျပဳလိုပါသည္။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အကြ်ံျဖစ္ျခင္းသည္ မေကာင္းေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အသိဥာဏ္မ်ားက ေယဘူယ်လက္ခံထားၾကေပသည္။ ေႏြရာသီတြင္ ပူလြန္းေသာေၾကာင့္ ေနကိုက်ိန္ဆဲတတ္ၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ေဆာင္းမနက္တြင္ေတာ့ ေနျခည္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ ၾက၏ ။ ထူထဲေသာ ျမဴမ်ားအား ထိုးထြက္ေနရေသာ ေနေရာင္မွအေႏြးဓါတ္ကို ခံစားရျခင္းသည္လည္း သဘာ၀တရားထံမွရေသာ လက္ေဆာင္မြန္တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ့ ေနလို႔ေကာင္းရုံမွ်သာ ေအးပါသည္ဟု ရန္ကုန္သားျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္ကဆိုခ်င္ပါသည္။ နည္းနည္းေအးမည္ဟု ဆိုသည္ႏွင့္ အင္းလ်ားကန္တြင္ အေႏြးထည္ လွလွ ေလးမ်ား ၀တ္ဆင္ထားေသာလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား စည္ကားလာသည္။ ယခုဒီဇင္ဘာလတြင္ ပိုမိုအစည္ကား ဆုံးျဖစ္ကာ တက္ႁကြလန္းဆန္းေနေသာရန္ကုန္ေဆာင္း ပန္းခ်ီကားအား အင္းလ်ားကန္ေဘာင္တြင္ ထင္ရွားစြာေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားထဲတြင္က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားသာမက ဖက္ရွင္ျပရန္အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္သူလူငယ္မ်ားလည္း ပါ၀င္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕ဆို ေဆာင္းမနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္ရန္အတြက္ သီးသန္႔အ၀တ္အစားမ်ားပင္ ၀ယ္ၾကေလသည္။ မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္မည္ဆိုလ်င္ အားကစားဖိနပ္ေလးလည္း ၀တ္မွရႈွိးက်မည္ဟု အမ်ားစုကယူဆၾကသည္။ ၀ယ္ႏိုင္သူမ်ားက Addidas၊ Niki အစရွိေသာ ဖိနပ္မ်ားႏွင့္ မတတ္ႏိုင္သူပင္လ်င္ စက္မူ႔(၁) ကထုတ္ေသာ ကင္းဘတ္ဖိနပ္အျဖဴမ်ားေတာ့ ၀တ္ဆင္တတ္ၾကသည္။ ၾကည့္တတ္မယ္ဆိုပါက အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ ႀကီးသည္လည္း ေဆာင္းရာသီဖက္ရွင္က်င္းပရာCatwalk ေလွ်ာက္လမ္းႀကီးျဖစ္ေနေလသည္။ ကန္ေဘာင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကေသာ ေကာင္မေလးမ်ား အလြန္လွၾကပါေပသည္။<br /><br />ေဆာင္းသည္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သူမ်ားအတြက္လည္း စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးရာအခ်ိန္သမယ ျဖစ္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္သိေသာသီခ်င္းေရးဆရာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဆာင္းအေၾကာင္းသီခ်င္းေရးရန္ မနက္ဖက္ ေစာေစာထက လမ္းေလွ်ာက္သည္ဟုဆိုသည္။ ေဆာင္းအေၾကာင္း၊ ႏွင္းအေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔ၾကေသာ သီခ်င္းမ်ားသည္ လည္း ဒီဇင္ဘာတြင္ နားေထာင္၍ ပိုေကာင္းေနသည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သည္လည္း ေဆာင္းမနက္အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အေဖၚျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ႀကိဳက္ျခင္းမရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မူ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းတစ္ခြက္က ပိုမိုသင့္ေလ်ာ္သည္ဟုထင္သည္။<br />မနက္ဖက္ထေျပးၿပီး အိမ္အျပန္တြင္ လမ္းမွာေတြ႔ေသာ ေခါင္းထုိးသည္ထံမွ ဆီထမင္းႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ေသာ ေဆာင္းဓေလ့တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ အိမ္မွ ငါးရ႔ံေျခာက္ဖုတ္၊ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္ အစရွိသည္တို႔ႏွင့္သာတြဲစားလိုက္ပါက ပိုမိုျပည့္စုံေသာေဆာင္းတြင္း မနက္စာ ျဖစ္သြားတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အေမက မနက္ေစာေစာထကာဆီထမင္းထိုး ေပးတတ္သည္။ ႏွမ္းေထာင္းမ်ားမ်ား၊ ဆီသန္႔သန္႔၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ သို႔မဟုတ္ ဆတ္သားေျခာက္ဖုတ္ႏွင့္အေမစီစဥ္ေပးေသာ ဆီထမင္းအား စားရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုမနက္စာအား မည္သည့္နတ္သုဒၶါႏွင့္မွ မလဲဟု အခိုင္အမာ ဆုိ၀ံ့ပါ၏ ။<br /><br />ရန္ကုန္မွ ခရီးထြက္သူအမ်ားစုသည္ ရန္ကုန္တြင္ေအးေသာ္လည္း ပို၍ေအးေသာ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားသို႔ ခရီးထြက္ၾကျခင္းမွာ စဥ္းစားၾကည့္လ်င္ဆန္းၾကယ္သည္။ က်ိဳက္ထီးရိုးသည္ ပိုမိုေအးေသာ္လည္း ေတာအရိပ္ ေတာင္အရိပ္က သာယာသည္။ ရန္ကုန္မွေန၍ ခရီးလမ္းကလည္း နီးသည္။ သို႔ေသာ္ က်ိဳက္ထီးရိုး မေရာက္ဖူးေသာ ရန္ကုန္သားအမ်ားအျပား ရွိေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အားလည္း ေဆာင္းတြင္းတြင္ မည္သည့္ေနရာသို႔ခရီးထြက္လိုပါသနည္းဟုေမးပါက က်ိဳက္ထီးရိုးဟုပင္ေျဖေပလိမ့္မည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္နီးေသာေၾကာင့္ လမ္းစရိတ္ကလည္း သင့္ေလ်ာ္သည္။ ၿပီးေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုးမွ ေဆာင္းမနက္ ခင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ပါသည္။ ရင္ျပင္ေတာ္ ေတာင္ေစာင္းေပၚရွိ ခုံတန္းေပၚတြင္ ထိုင္ကာ အေ၀းတစ္ေနရာသို႔ စိတ္ကူးမ်ားရြက္လြင့္ေနရျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ႏႈးပါသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ<br />ေလအား ရႈသြင္းရင္း မလတ္ဆတ္ေသာ နီကိုတင္းမ်ားအား အဆုတ္ထဲျဖည့္သြင္းကာ အေတြးထဲေျမာ ေနရျခင္းျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ပိတီတစ္ခု ရရွိတတ္ပါသည္။<br /><br />ဒီဇင္ဘာက ေနလို႔ထုိင္လို႔၊ အိပ္လို႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာဟု ဆိုက္ေဘးရီးယားသား တစ္ေယာက္အားသြားေျပာပါက စိတ္ဆိုးေကာင္း ဆိုးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ကုန္သားျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အားလာေျပာပါမူ ဟုတ္ပါေပ သည္ဟု ေထာက္ခံမိေပမည္။ဒီဇင္ဘာသည္ ေအးခ်မ္းျခင္းနိမိတ္ပုံမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနပါသည္။ ေနရထိုင္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေသာေၾကာင့္ ရန္ကုန္သူ၊ ရန္ကုန္သားမ်ား လန္းဆန္းေနၾကသည္။ ဒီဇင္ဘာဟု အမွတ္ရေစေသာ အခ်က္မွာ ေရွာ့ပင္းေမာမ်ား စတိုးဆိုင္ႀကီးမ်ား တြင္ ခရစ္စမတ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား အနီေရာင္လႊမ္းကာ ခင္းက်င္းေရာင္းခ်ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏွစ္ကူး၊ ကရင္ႏွစ္ကူး၊ ရွမ္းႏွစ္ကူး၊ ယုတ္စြအဆုံး တရုတ္ႏွစ္ကူးသည္ကိုပင္ လိုက္ေပ်ာ္ေနၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာလူမ်ိဳး<br />မ်ားသည္ ခရစ္ႏွစ္ကူးအတြက္လည္း မည္သို႔ေပ်ာ္ၾကမည္ဟု စဥ္းစားၾကျပန္သည္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာထား ကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအး ဒီဇင္ဘာတစ္ညအား ႏွစ္ကူးအေၾကာင္းျပကာ အယ္လကိုေဟာေႏြးေႏြး ျဖင့္ ျဖတ္သန္းခြင့္ရေလသည္။<br /><br />ထိုအရာမ်ားထက္ပို၍ ဒီဇင္ဘာတြင္ အေကာင္းဆုံးရရွိေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခုမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ အိပ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မ်ားပိုလွ်ံေနေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္း ကလိုလည္း က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္တာေတြဘာေတြ လုပ္မေနေတာ့ပဲ မနက္ ခုႏွစ္နာရီ၊ ရွစ္နာရီေက်ာ္သည္အထိ အိပ္ယာထဲတြင္ေကြးေနလိုက္သည္။ တကယ္လို႔ သင့္တင့္တဲ့ အေႏြးဓါတ္ရတဲ့ ေစာင္ တစ္ထည္လည္းရွိမယ္၊ ခင္ဗ်ား စိတ္ထဲမွာလည္း အပူအပင္ေတြနည္းေနမယ္၊ မနက္ေစာေစာ ထစရာ အေၾကာင္း လည္း မရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္းတစ္ခုခုမွာ ေနျမင့္တဲ့အထိ ေကြးေနၾကည့္ပါ ဟုအႀကံျပဳလိုပါသည္။ အေရးပါေသာ မဟာလူသားမ်ား၊ တာ၀န္ယူရမူ႔ႀကီးက်ယ္ေသာ လူမ်ားႏွင့္ အလုပ္တာ၀န္မ်ားပိေနေသာ သူမ်ားကေတာ့ ဒီဇင္ဘာမနက္တြင္လည္း အလုပ္မ်ားေနဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။<br />ဘာမွမဟုတ္ေသာ၊ အပ်င္းထူေသာ၊ သာမာန္ထက္ပင္ အပ်င္းထူေသာ၊ ဖ်င္းေသာ ကြ်န္ေတာ္လို အညၾတ ရလူသားကေတာ့ဒီဇင္ဘာ မနက္ခင္းတစ္ခ်ိဳ႕တြင္ ေနဖင္ထိုးသည္အထိ အိပ္ေပ်ာ္ခြင့္ရေနပါသည္။ ထိုအတြက္ လက္ရွိအခ်ိန္အား ပိုင္ဆိုင္ ေနေသာ ဘ၀အား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ အိပ္ေပ်ာ္၍ ေကာင္းေသာ လမ်ားထဲတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္လည္း ျဖစ္ေလသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2613797960169747604?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-58839155775343131532008-11-29T10:28:00.005+06:302008-11-29T10:52:43.274+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/STDDbIXrPeI/AAAAAAAAAUs/fHDGqG8VIFI/s1600-h/false.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 181px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/STDDbIXrPeI/AAAAAAAAAUs/fHDGqG8VIFI/s400/false.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273930034521521634" border="0" /></a><br />အင္တာနက္ေပၚက စာေရးသူ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ မွားရင္ေတာ့ ၀ိုင္းတြယ္လိုက္ၾကတာ ေသာက္ေသာက္လဲပါပဲ။ အခုလိုစာမူခြင့္ျပဳခ်က္ေတြ၊ စာေပစိစစ္ေရးေတြနဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ မီဒီယာေတြက မွားရင္ေတာ့ ဘယ္သူေတြက တာ၀န္ယူမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ဒီစာက ႏို၀င္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔ထုတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ သတင္းဂ်ာနယ္မွာပါလာတာပါ။ ပုံကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့ အတိုင္းကြ်န္ေတာ့္ တူမေတာ္ႀကီး Dream ကေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ ဆိုၿပီး သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ပုံေတြပါ။ ဒီကတည္းက ဘေလာ႔ဂ္ဂါအားလုံးက photo effect ဆိုၿပီး နားလည္မွတ္ခ်က္ ခ်ထားတဲ့ပုံပါ။ သာမာန္လူၿပိန္းေတြေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္<br />ထားတဲ့ ပုံေတြကို တကယ္ပဲရွိသေယာင္ေယာင္ေရးၿပီး ဘာသာေရးရႈ႔ေထာင့္ကေနပါ လိုရာဆြဲသြင္းသြားတဲ့ စာေရးသူ ျမနန္းရွင္ဆိုသူကို တကယ္ပဲ အံၾသမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ာနယ္တိုက္က တာ၀န္ရွိ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလုံး....။ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔က အဆင့္ျခင္း မိုးႏွင့္ေျမ မကကြာျခားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၀ါသနာအရ ဘေလာ႔ဂ္ေပၚတက္ကာ သတင္းေတြ၊ ရသေတြ၊သုတေတြ ေရးၾကေသာ္လည္း တာ၀န္ယူမူ႔ျခင္းက ကြာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး၊ ကိုယ့္စာကိုယ္ေရးေနၾကတာပါ။ စာမူခတို႔ဘာတို႔လည္းမရွိ၊ ဖတ္တဲ့သူကလည္း တစ္စုံတစ္ရာ အခေၾကးေငြေပးစရာမလိုပဲ ဖတ္လို႔ရတဲ့<br />ဘေလာ့ဂ္ေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသိဥာဏ္ အမွားေတြ မေပးမိေအာင္လို႔ သတိထားၾကတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းကေရးေနရေပမယ့္ ကိုယ့္စာကိုယ္ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆုံး မွန္ကန္ေအာင္တာ၀န္ယူၾကရပါတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ ပရိတ္သတ္ဆီက ပိုက္ဆံလည္းယူတယ္။ ၀ိုင္း၀န္း တည္းျဖတ္ လုပ္ေဆာင္ေနသူေတြကလည္း တစ္ပုံႀကီး၊ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာမ်ားကလည္း စာနယ္ဇင္းေလာကမွ သိကၡာနဲ႔ ေနလာသူေတြက ဒီလိုစာမ်ိဳးကို သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာ တင္ခြင့္ေပးလိုက္တာဟာ တကယ္ေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို အဆိပ္ခတ္လိုက္တာပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဖြလိုက္တယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ..။ကြန္ျပဴတာနဲ႔ photo effect အေၾကာင္းနားလည္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပလူတန္းစားအတြက္ အေရးမႀကီးေပမယ့္ ဒီပညာရပ္ေတြ၊ သေဘာတရား ေတြကို နားမလည္တဲ့ နယ္ကလူေတြအတြက္ဆို ဒီဓါတ္ပုံနဲ႔ စာေတြကိုပဲ အတည္ႀကီးမွတ္သြားၿပီး စာေပအဆိပ္သင့္သြားမယ္<br />ထင္ပါတယ္။ ဒီစာပုိဒ္ကို သတင္းလိုေရးတဲ့ စာေရးသူရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကံစြမ္းအားေၾကာင့္ ရုပ္၊နာမ္ေတြဟာအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းကို ေရးသားတဲ့အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေကာင္းပါတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ေပမယ့္ ဒီလို ပုံမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ ပရိတ္သတ္ကို မလိမ္ညာသင့္ပါဘူး....။ ၾကည့္ရတာ ဂ်ာနယ္က လူႀကီးမင္းေတြကလည္း မရွိဘူးဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ထည္႔ေပးၿပီး၊ ေနာက္တစ္ပတ္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ပတ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္ၾကမွ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ ဘာေတြဆိုၿပီး သတင္းတစ္ပုဒ္ထပ္ေရးမလို႔နဲ႔ တူပါတယ္....။ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ... ပိုက္ဆံလည္းေပးရေသးတယ္...။ အဆိပ္လည္း ခပ္ခံရေသးတယ္..။<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔မွားရင္ေတာ့ ၀ိုင္းအာၾကေပါ႔...။ ခင္ဗ်ားတို႔မွားေတာ့ .... ေတာင္းပန္ျခင္း၊ရွင္းလင္းျခင္းဆိုၿပီး သတင္းတစ္ပုဒ္ ထပ္ေရးေပါ႔...။ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာမွာ.... စာေတြျပည့္ဖို႔ မပူရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္မ်က္ေခ်းေလး လည္း ကိုယ္ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ၾကဦး ဆရာတို႔ေရ...။<br /><br />ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ တူမႀကီး ဒရင္းေရ ညည္းေမးတဲ့ သူက ဘယ္ကလဲဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္း ဒီစာေရးသူက ပဲေျဖထားတယ္ကြယ့္။စာထဲက စာလုံးေပါင္းအတိုင္းကေတာ့ အီရွန္ႏိုင္ငံသား၊ ပါရွန္းလူမ်ိဳးဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ အီရွန္ႏိုင္ငံဆိုတာကိုလည္း ေမာင္ဖားႀကီးအေနနဲ႔ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတာေၾကာင့္ စာျပင္ဆရာေတြလက္စြမ္း ျပလို႔ အီရန္ကေန အီရွန္ျဖစ္သြားတာ တူပါတယ္ကြယ္။ဒီလိုအီရွန္ အဲေလ အီရန္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ ရွိေနတာကို အမာဒီနီဂ်က္ တို႔ေတာ့ ဂုဏ္ယူေနမလား ဒါမွမဟုတ္ အလႅာရဲ႕ အျပစ္ေပးမူ႔လို႔ ေတြးေနေလမလားပဲ...။ တကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလီခါမန္ႏိုင္း ေတာင္ နာမည္က်သြားဖုိ႔ အလားအလာ<br />ရွိေနတယ္....။ ကိုအီရန္သားေရ.... ခင္ဗ်ားလည္း solid ဂီတာေတြ၊ ကီးဘုတ္ေတြ၊ ကြန္ျပဴတာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္မေနနဲ႔ဦး၊ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေျခအေနနဲ႔ လည္းလိုက္ေလ်ာညီေထြေအာင္ေနဦးဗ်...။ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ အိမ္သာ ကမုတ္ခြက္ေပၚ ကပုံကိုၾကည့္ၿပီး တရားယူတတ္တဲ့သူေတြက သနားစရာ၀ဋ္ေကာင္လို႔ ေျပာေနၾကေလရဲ႕ ဗ်ိဳ႕.......။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-5883915577534313153?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-52971775466989383482008-11-26T15:07:00.004+06:302008-11-26T15:53:50.248+06:30တစ္ေန႔တစ္၌ ကြ်ႏု္ပ္သည္ မိမိ၏ ဘေလာ့ဂ္ကို၀င္ခိုက္ အလြန္တရာ အၿငိမ္မေနေသာ ဟန္သစ္ၿငိမ္ဟု အမည္ရသည့္ဘေလာ့ဂ္ဂါ အစ္ကိုႀကီး ဟန္သစ္ၿငိမ္သည္ မိမိကိုယ္ကို မုန္းသည့္အခ်က္ ၁၀ ခ်က္ဟူေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ tag ရာတြင္ကြ်ႏု္ပ္သည္ မိမိကိုယ္ကို အမွန္တကယ္အားျဖင့္ မုန္းတီးလြန္းလွ ျခင္းမရွိေသာ္ လည္း တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမႀကိဳက္ေသာ အခ်က္မ်ားအား စဥ္းစားမိၿပီးလွ်င္ ၁၀ ခ်က္မက မ်ားျပားလွေသာ္လည္း tag ျခင္းထုံးဓေလ့အရ ပိုၿပီးစကားရွည္ရန္ မသင့္ေလ်ာ္သျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတီးေသာ အခ်က္မ်ားထဲမွ ၁၀ ခ်က္အား selection ထုတ္ႏႈတ္ကာ Ten things I hate about myself ဟူေသာ အမုန္းစာရင္းကို ျပဳစုလိုက္ေလသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ကြ်ႏု္ပ္သည္ ငယ္စဥ္က လူအမ်ားက အနည္းငယ္မွ် ျပစ္တင္ေျပာဆိုရုံေလာက္ျဖင့္ ငိုေႁကြးတတ္ၿပီး၊ အရြယ္ေရာက္လတ္ေသာ္ထိုအက်င့္မွာ ေလ်ာ့ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္လည္း၊ လူတို႔၏ စကားသံမ်ားအား တစ္ခါတစ္ရံ မိမိကို အျပစ္တင္ေျပာေလသည္လားဟု အထင္ေရာက္မိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုအရာသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုယ္ကြ်ႏ္ုပ္ သံသယ ႀကီးလြန္းျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သံသယႀကီးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္ကို မုန္းတီးလွပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားထံမွ ပိုက္ဆံေခ်းတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ျပန္ဆပ္ရာတြင္မူ အလြန္ႏွေျမာ တြန္႔တိုတတ္ပါသည္။တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယုံၾကည္၍ ေခ်းေသာသူကို ထိုကဲ့သို႔စိတ္မ်ိဳးထားရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္းသိေသာ္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္သည္ျပန္ဆပ္ခါနီးတိုင္း ထိုကဲ့သို႔စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ေပၚတတ္ပါသည္။ ထိုအက်င့္ကိုလည္း မုန္းပါသည္။( ထိုအက်င့္ကို မုန္းေသာေၾကာင့္ ျပင္မည္ဟု ယတိျပတ္ ဆုံးျဖတ္ ေနေသာေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္အား ပိုက္ဆံခ်ည္းလိုသူမ်ား ဤေနရာတြင္ စာရင္းေပးသြင္းႏိုင္ပါသည္။</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ဤကား.... စကားခ်ပ္)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">လူအမ်ားသည္ မိမိထက္ အသက္အရ၊ ၀ါအရ ႀကီးေသာ သူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာဆိုဆက္ဆံရာတြင္ အရိုအေသ ေကာင္းမ်ားေပးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ မလႊဲမေရွာင္သာ၍ ကိုယ္မၾကည္ညိဳသူမ်ားအား ေလးစားသမူ႔ျပဳရရာတြင္ စိတ္ညစ္ညဴးၾကမည္ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္လည္း ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ မ်က္ႏွာႀကီးအား ၿဖီးထား၍ အလြန္ပင္ ဟန္ေဆာင္ေနရေသာ္လည္း၊ တကယ္တမ္းေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ ဟန္ေဆာင္ရျခင္းမ်ိဳးကို မုန္းပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ေနသည့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာစပ္ၿဖီးၿဖီး ႀကီးအားလည္း ေတြးမိသည္ႏွင့္ ေအာ့ႏွလုံးနာကာ အလြန္မုန္းတီးမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္ မည္သို႔မွ် မတတ္ႏိုင္ပါ။ ဘ၀သည္ ဟန္ေဆာင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဖုံးအုပ္ထားေသာ ကပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေပသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေအာင္ပြဲခံလွ်င္ ယမကာသည္လည္း ကြ်ႏု္ပ္တို႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားတြင္ မပါမျဖစ္ ျဖစ္လာသည္။ အလြန္အကြ်ံေသာက္မိေသာေၾကာင့္ အရက္နာက်ကာ အရက္ကိုမုန္းတီးသြားေသာ္လည္း ထိုစိတ္မွ ခဏပင္ျဖစ္လွ်က္ ေနာက္ေန႔ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ ပြဲလမ္းတစ္ခုရွိသည္ႏွင့္ ျပန္လည္ေသာက္ရန္ လက္မေႏွးေသာေၾကာင့္ မုန္းတီးရမည့္အရာမွာ မျပတ္သားေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စိတ္သာျဖစ္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ကြ်ႏု္ပ္ဘ၀တြင္ ကြ်ႏု္ပ္အား သန္႔စင္ေသာ ေစတနာျဖင့္ ေမတၱာထားသူမ်ားရွိေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္စိတ္ အလိုမက်သည္ႏွင့္ ထိုသူမ်ားအား ျပစ္တင္ေျပာဆိုလိုစိတ္မ်ားျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထိုေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း အၿမဲေနာင္တရ၍ ျပစ္မွားမိေသာ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္အား မုန္းတီးမိပါေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">မိုးနည္းနည္းေအးသည္ႏွင့္ သို႔မဟုတ္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္သည္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ေက်ာက္ကပ္သည္</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">အၿမဲလိုလို ဒုကၡေပးေလ့ ရွိသည္။ တစ္ေန႔တစ္၌ ရည္ရြယ္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အား ကားမွတ္တိုင္တြင္ စကားေျပာေနခိုက္ သူမကလည္း ကြ်ႏု္ပ္အား ထို႔ေန႔တြင္မွ ထူးထူးျခားျခား မ်က္ႏွာသာ ေပးကာ ရႊင္လန္းဖြယ္စကားမ်ား ျပန္လည္ေျပာၾကားေနတုန္း ကြ်ႏု္ပ္သည္ ဆီးအလြန္သြားခ်င္လာေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခဏေနာ္ဆိုကာ အနီးအနားမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ကိစၥေျဖရွင္း ၿပီးေနာက္ ကားမွတ္တိုင္သို႔ ျပန္လာရာတြင္ သူမကို မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ မွီရာ ကားတစ္စင္းႏွင့္ ထြက္သြားျခင္းျဖစ္ေပသည္။</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ဇာတ္လမ္းေကာင္းခ်ိန္မွ ဒုကၡေပးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ေက်ာက္ကပ္အား မုန္းတီးမိပါေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မၾကာခဏဆိုသလိုပင္ အရႈံးမ်ားႏွင့္ရင္ဆိုင္ရေလ့ရွိေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အရႈံးမ်ားကို မုန္းတီးျခင္း မရွိေသာ္လည္း အထင္ႀကီးတတ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္ကိုမူ အလြန္မုန္းတီးမိပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ကာလသုံးပါး၊ အရိပ္သုံးပါး၊ ေလာကသုံးပါး အစရွိေသာ သုံးပါးေသာ တရားမ်ားကို နားမလည္ပဲ ၀င္လွ်ာရွည္ တတ္ေသာေၾကာင့္ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ မ်ားျဖစ္ရာတြင္ လွ်ာရွည္မိေသာ ကိုယ့္ပါးစပ္အား ကိုယ္ပိတ္ရိုက္ခ်င္ စိတ္ပင္ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ထိုပါးစပ္ အားေျပာခြင့္ေပးေသာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဦးေႏွာက္ေသးေသးကိုလည္း မုန္းတီးပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">အခ်ိန္ကို အေကာင္းစား ၀ုိင္တစ္ခြက္လို ဇိမ္ခံေသာက္သုံးတတ္ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုအက်င့္ေၾကာင့္ပင္ ရထားမ်ားတစ္စင္းၿပီးတစ္စင္း ၀င္လာကာ လူအမ်ားကလိုရာထြက္သြားၾကေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္မွာမူ ဘူတာရုံထဲတြင္သာ ရပ္လ်က္ က်န္ခဲ့ပါသည္။ အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးမိသည္ဟု ေနာင္တမ်ားရလာေသာအခါ ယေန႔ကြ်ႏု္ပ္သည္ မေန႔ကကြ်ႏု္ပ္ကို မုန္းတီးမိပါ ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ျဖဳန္းေသာ အက်င့္ကေတာ့ ယေန႔အထိ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးေပရာ ယေန႔အခ်ိန္ျဖဳန္းမိေသာ ကြ်ႏု္ပ္ကို မနက္ျဖန္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္က မုန္းတီးေကာင္းမုန္းတီးမိေပလိမ့္မည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတီးေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္ ေနာင္တမ်ားအျပည့္ျဖင့္ မုန္းတီးေသာ ကိစၥမွာ ရိုးသားမူ႔ကို သစၥာေဖါက္မိျခင္းျဖစ္သည္။ နာမည္အတြက္၊ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္၊ ေက်ာ္ၾကားမူ႔အတြက္ ရိုးသားျခင္းကို သစၥာေဖါက္ မိခဲ့ေသာ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ထိုအျပဳအမူအတြက္ လြန္စြာရွက္ရြံ႔သည့္အျပင္ ထိုအက်င့္ဆိုးႀကီးအားလည္း အလြန္မုန္းတီး ပါသည္။ သစၥာေဖါက္ခဲ့သမွ် အျဖစ္မ်ားတြင္ အႏုပညာအား သစၥာေဖါက္ခ်င္ေသာ စိတ္ဓါတ္ဆုိးႀကီးအားလည္းအမုန္းတီးဆုံးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။</span><br /><br />ဤကား ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္ကြ်ႏု္ပ္ မုန္းတီးေသာ အခ်က္မ်ားထဲမွ ၁၀ ခ်က္အား ေရြးခ်ယ္ေဖၚျပျခင္း ျဖစ္ကာ tag တို႔၏ ထုံးစံဓေလ့ အရ မည္သူ႔ကို ဆက္လက္ tag ရမည္နည္းဟု စဥ္းစားမိလတ္သည္ရွိေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေအာက္ပါသူတို႔အား ေတြးေတာမိေလသည္။<br /><br /><ul><li><a href="http://www.villain-lay.co.cc/">ကိုဗီလိန္</a></li><li><a href="http://maungkhinlay.blogspot.com/">ေမာင္ခင္ေလး</a></li><li><a href="http://ahlataya.blogspot.com/">ကိုအလွတရား</a></li><li><a href="http://www.lynndepa.blogspot.com/">ကိုလင္းဒီပ</a></li><li><a href="http://jeljellay.blogspot.com/">ကိုဂ်ဲဂ်ယ္</a></li><li><a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">မ၀ါ၀ါခိုင္မင္း</a></li><li><a href="http://chaos.myanmarbloggers.org/">ေခးေအာ့စ္</a></li><li><a href="http://4friends2flip.net.ms/">မရႊန္းမီ</a></li><li><a href="http://www.yellowish-rainbow.co.cc/">rainbow</a></li><li><a href="http://www.dopus.co.cc/">andy</a><br /></li><li><a href="http://dodi.myanmarbloggers.org/">dodi</a></li><li><a href="http://www.khaingthinzar.co.cc/">မီးေလးဇာ</a><br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-5297177546698938348?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-91025715178968124262008-11-25T20:21:00.006+06:302008-11-25T20:59:56.387+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SSwKX-SDG8I/AAAAAAAAAUk/PDdbHfZco8E/s1600-h/flute.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 133px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SSwKX-SDG8I/AAAAAAAAAUk/PDdbHfZco8E/s200/flute.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272600670715976642" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ေရာ့၊ ဒီမွာ" </span> ကြ်န္ေတာ့္အေဖက ဆင္စြယ္ပေလြငယ္တစ္ေခ်ာင္းကို ေပးရင္းေျပာပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဒီဟာကိုယူ ဒီပေလြကိုမႈတ္ၿပီးရပ္ေ၀းေျမျခားက လူေတြကိုေဖ်ာ္ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ အေဖအိုႀကီးကို မေမ့နဲ႔ေပါ႔ကြာ။ မင္းကမ ၻာေလာကႀကီးကို ထြက္ၾကည့္ၿပီး အသိပညာရရွိဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီကြယ္။ ငါဟာမင္းအတြက္ ဒီပေလြကို ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ မင္းကတျခားဘယ္အလုပ္ကိုမွ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဘူး။ အၿမဲတမ္းသီခ်င္းေတြကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔သာ ေသခ်ာပါေစ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဘုရားသခင္က မင္းကိုေပးလိုက္တဲ့လက္ေဆာင္မြန္ဟာ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္အေဖသည္ ဂီတအေၾကာင္းကို သိပ္နားမလည္ပါ။ သူသည္ ပညာရွင္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါ၏ ။ သူကကြ်န္ေတာ္လုပ္စရာရွိသမွ်မွာ လွပေသာဤပေလြငယ္ကို မႈတ္ရန္ႏွင့္ ဒါဆိုလွ်င္ပင္ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားၿပီ ဟု ထင္ျမင္ယူဆထားေလသည္။ကြ်န္ေတာ္သည္ သူ႔ကိုလွည့္ျဖားလိုစိတ္မရွိပါေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ေက်းဇူးတင္စကားမ်ားေျပာဆိုၿပီးေနာက္ ပေလြငယ္ကိုအိတ္ထဲ ထည့္ကာ ခရီးထြက္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေတာင္ၾကားရပ္၀န္းေဒသထဲမွာ လယ္ေတာစက္ရုံႀကီးအထိသာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ကြ်မ္း၀င္မူ႔ ရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဤမွအလြန္၌ ကမ ၻာေလာက စတင္ပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္အႀကီးအက်ယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါ၏ ။ ပ်ားငယ္ေလး တစ္ေကာင္သည္ ပ်ံသန္းလာရာမွ ေညာင္းညာလာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အကၤ် ီလက္ေပၚမွာလာနားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူ႔ကိုေခၚလာခဲ့သည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ေနာင္အခါ ပထမ ဦးဆုံးရပ္ နားသည့္ ေနရာေရာက္ရွိလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားကို အိမ္သို႔ျပန္ပို႔ ေပးမည့္ သံေတာ္ဆင့္တစ္ဦး ရရွိမည္ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ေတာအုပ္မ်ားႏွင့္ ျမက္ခင္းမ်ားက လမ္းခရီးတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအေဖၚျပဳၾကသည္။ ျမစ္ျပင္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာရႊင္ျမဴးစြာ ေျပးလႊားေနေလသည္။ သစ္ပင္မ်ား ႏွင့္ ပန္းမ်ား၊ ေကာက္ႏွံမ်ား၊ သီးပင္ခ်ဳံပုတ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကိုစကားဆိုၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ ေတးသီခ်င္းကိုပင္ သူတို႔ႏွင့္အတူ လိုက္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဇာတိေျမမွာကဲ့သို႔ပင္ သူတို႔သည္ကြ်န္ေတာ့္ကိုနားလည္ၾကေပသည္။ သီခ်င္းဆိုမူ႔ေၾကာင့္ ပ်ားငယ္ႏိုးလာသည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ပုခုံးေပၚသို႔ ျဖည္းျဖည္းတြားတက္လာ၏ ။ထို႔ေနာက္ ပ်ံတက္ကာ နက္ရႈိင္းခ်ိဳျမေသာ တ၀ီ၀ီျမည္သံျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္ပတ္ၿပီး၀ဲသည္။ ၿပီးမွ အိမ္ရွိရာဆီသို႔<br />ျမားတစ္စင္း ပမာ တန္းတန္းမတ္မတ္ဦးတည္သြားေလေတာ့သည္။<br /><br />ဤအခ်ိန္မွာပင္ သစ္ေတာအတြင္းမွ မိန္းကေလးငယ္ တစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသည္။ သူမ၏ လက္မွာ ျခင္းေတာင္းတစ္လုံး ကိုင္ထားၿပီး ဆံပင္နီနီ ဦးေခါင္းတြင္ ေကာက္ရိုးဦးထုပ္ အျပန္႔ႀကီး ေဆာင္းထားေလသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဘုရားသခင္ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္က သူမကိုေျပာလိုက္သည္<br /><br />"မင္းဘယ္ကိုသြားမလို႔လဲ"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ကြ်န္မေကာက္ရိတ္သမားေတြအတြက္ ညေနစာယူလာတာပါ"</span><br /><br />သူမကကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွ ေလွ်ာက္ရင္းေျပာသည္။<br /><br />"ရွင္ကေရာ ဒီေန႔ဘယ္ကို သြားမွာလဲ"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ကိုယ္က ကမ ၻာေလာကထဲကို သြားေနတာပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖက ေစလႊတ္လိုက္တာေပါ႔၊ ကိုယ္ဟာ ဒီပေလြနဲ႔ဂီတပြဲေတြကိုတင္ဆက္ေပးသင့္တယ္လို႔ သူကယူဆထားတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္မသိေသးဘူး၊ အရင္ဆုံးအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္သင္ယူရဦးမွာေပါ႔ေလ"</span><br /><br />"ေကာင္းပါၿပီ ရွင္ဘာကိုတကယ္လုပ္ႏိုင္သလဲ လူတိုင္းဟာ တစ္စုံတစ္ခုေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရမွာေပါ႔"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"အထူးအေထြေတာ့ ဘာမွမရွိပါဘူး၊ ကိုယ္ဟာ သီခ်င္းေတြေတာ့ ဆိုႏိုင္ပါတယ္"</span><br />"ရွင္ကဘယ္လို သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ ဆိုတာလဲ"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"သိတဲ့ အတိုင္းသီခ်င္းက ေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ၊ မနက္ခင္းနဲ႔ ညခင္းအတြက္ရယ္၊ သစ္ပင္ပန္းမန္ တိရစၧာန္ေတြအားလုံးအတြက္ရယ္၊ အခု ဥပမာ တစ္ခုအားျဖင့္ ေကာက္ရိတ္သမားမ်ားအတြက္ ညစာယူၿပီး သစ္ေတာထဲက ထြက္လာတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း သီခ်င္းလွလွပပေလး တစ္ပုဒ္ကိုယ္ဆိုျပႏိုင္ပါတယ္"</span><br />"ရွင္တကယ္ပဲ ဆိုႏိုင္သလား၊ ဒါျဖင့္ ဆိုျပစမ္းပါ"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ေကာင္းၿပီေလ၊ ႏို႔ မင္းနာမည္က ဘာတဲ့လဲ"</span><br />"ဘရစ္ဂ်စ္"<br /><br />ထို႔ေနာက္ကြ်န္ေတာ္သည္ ေကာက္ရိုးဦးထုပ္ေဆာင္းထားေသာ အလွပ်ိဳဘရစ္ဂ်စ္ အေၾကာင္းႏွင့္ ျခင္းေတာင္းထဲမွာပစၥည္းမ်ားယူေဆာင္လာပုံ၊ ပန္းပြင့္မ်ားအားလုံးက သူမကို ၀ိုင္းၿပီးၾကည့္ေနၾကပုံ၊ ဥယ်ာဥ္ၿခံစည္းရိုးမွာ အျပာေရာင္ကန္စြန္းပန္းႏြယ္မ်ားက သူမေနာက္သို႔ ကိုင္းညႊတ္လိုက္ၾကပုံႏွင့္ အျခားေထြေထြရာရာမ်ားကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုျပလိုက္သည္။သူမက အလြန္မွပင္အာရုံစူးစိုက္ၿပီးေနာက္ ေကာင္းသည္ဟုဆိုေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္က ဆာေလာင္ေနေၾကာင္းေျပာျပသည့္အခါ သူမက ျခင္းေတာင္းအဖုံးကို လွပ္ၿပီး ေပါင္မုန္႔တစ္စ ထုတ္ေပးေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ဖဲ့ကိုက္စားၿပီး<br />လမ္းျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ေသာအခါ သူမကဤသို႔ဆိုသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ရွင္စားေနတုန္း ေျပးလို႔မျဖစ္ဘူးေလ။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုေပါ႔"</span><br />သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမက္ခင္းေပၚမွာ ထိုင္ၾကၿပီး ကြ်န္ေတာ္က ေပါင္မုန္႔စားသည္။ သူမက အညိဳေရာင္ လက္မ်ားကို ဒူးႏွစ္ဘက္မွာ ပိုက္ထားကာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေန၏ ။<br /><br />"ကြ်န္မအတြက္ ရွင္ အျခား တစ္ခုခု ဆိုျပဦးမလား" ကြ်န္ေတာ္စားအၿပီးတြင္ သူမကေျပာလိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဆိုျပရမွာေပါ႔ေလ... ဒီတစ္ခါ ဘာအေၾကာင္းျဖစ္မလဲ"</span><br />"ခ်စ္သူအေ၀းကို ေျပးထြက္သြားလို႔ ပူေဆြးေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟင့္အင္း၊ အဲ့ဒါေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး။ အဲဒါ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတာကို မသိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတစ္ေယာက္ဟာ သိပ္ၿပီးပူေဆြးမေနသင့္ဘူး။ ကိုယ္ဟာ ေတာက္ပတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ သီခ်င္းေတြကိုသာ သီဆိုရမယ္။ ကိုယ့္အေဖက အဲဒီလိုမွာထားတယ္။ ကိုယ္ဟာ ဥၾသငွက္ေလးအေၾကာင္း ဒါမွမဟုတ္ လိပ္ျပာေလး အေၾကာင္း သီဆိုျပႏိုင္ပါတယ္"</span><br /><br />"ဒါျဖင့္ ရွင္ဟာ အခ်စ္အေၾကာင္း ဘာမွမသိဘူးေပါ႔" သူမကေမးသည္။<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"အခ်စ္အေၾကာင္း ဟုတ္စ၊ ကိုယ္သိပါတယ္။ အဲဒါဟာျဖင့္ အားလုံးထဲမွာ အလွပဆုံးအရာေပပဲ"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္က ေပၚပီ ပန္းနီနီမ်ားႏွင့္ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ေနေသာ ေနေရာင္ျခည္တန္းမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ျပည့္လွ်မ္းလ်က္ကစားျမဴးတူးၾကပုံမ်ား အေၾကာင္း ေကာက္ကာငင္ကာ ဆိုျပလိုက္သည္။ ထို႔ျပင္ ငွက္ပုတီး မေလးတစ္ေကာင္က ငွက္ဖိုကိုေစာင့္ေနသည့္ အေၾကာင္းႏွင့္ ငွက္ဖိုေရာက္ရွိလာသည့္အခါ ငွက္မေလးက ထြက္ေျပးၿပီးေၾကာက္ဟန္ေဆာင္ေနသည့္ အေၾကာင္းထို႔ျပင္ ဆက္လက္၍ မ်က္၀န္းညိဳရွိေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းႏွင့္ လူငယ္တစ္ဦးေရာက္ရွိလာၿပီး သီခ်င္းဆိုျပသည့္အခါ ေပါင္မုန္႔တစ္စ ဆုခ်ခံ ရသည့္အေၾကာင္း ယခုေတာ့ လူငယ္သည္ေပါင္မုန္႔မလိုခ်င္ေတာ့ဘဲ မိန္းကေလးထံမွအနမ္း တစ္ခုကိုသာ လိုခ်င္ေနၿပီး မ်က္၀န္းညိဳမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ခ်င္ေနေၾကာင္း သူသည္သီခ်င္းကို ဆက္ၿပီးဆိုေနမည္ျဖစ္ကာ သူမကၿပဳံးလ်က္ သူ႔ပါးစပ္ကို သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းအစုံျဖင့္ ပိတ္မေပးမခ်င္း ဆက္ဆိုေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။<br /><br />ဤတြင္ ဘရစ္ဂ်စ္က ကြ်န္ေတာ့ပါးစပ္ကို သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းလႊာျဖင့္ ပိတ္ေပးေလသည္။ သူမသည္ မ်က္လုံးကို မွိတ္ထားၿပီးေနာက္ဖြင့္ခဲ့ျပန္၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရႊညိဳေရာင္ၾကယ္ပြင့္မ်ားကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး ၎တို႔တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ပုံရိပ္ႏွင့္ ျမက္ပြင့္ျဖဴျဖဴမ်ားေရာင္ျပန္ဟပ္လွ်က္ ရွိျခင္းကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ကမ ၻာႀကီးဟာ သိပ္ကိုလွပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္က ေျပာလိုက္သည္။ ကိုယ့္အေဖေျပာတာမွန္တယ္၊ အခုမင္းျခင္းေတာင္းကိုကိုယ္ကူသယ္ေပးမယ္၊ မင္းလူေတြဆီကို သြားၾကစို႔"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ ျခင္းေတာင္းကို ေကာက္ယူၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီး သူမ၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္ ႏွင္ ့ၿပိဳင္တူ ျဖစ္ကာ သူမ၏ရႊင္လန္းမူ႔သည္လည္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီေနေပသည္။ ေတာင္တန္းျမင့္ ႀကီးဆီမွ သစ္ေတာမ်ားကလည္း ေအးခ်မ္းညင္သာစြာ တီးတိုးစကားမ်ားဆိုေနၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဤမွ်မ်ားျပားေသာ ၾကည္ႏူးစရာမ်ားႏွင့္ခရီးမသြားခဲ့ဖူးေခ်။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ႔ပါးစြာႏွင့္ အတန္ၾကာမွ် သီခ်င္းမ်ားဆိုေနခဲ့၏ ။ ေနာက္ေတာ့ အလြန္႔အလြန္ အလွ်ံပယ္ ျဖစ္လာျခင္းေၾကာင့္ ရပ္ပစ္လိုက္ရေတာ့သည္။ သစ္ပင္ေရေျမေတာေတာင္ ၾသကာသေလာကႀကီးမွ လာေနေသာ အလၤကာ ေတးသီခ်င္းေတြက မ်ားလြန္းေန၏ ။<br /><br />ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ဆင္ျခင္ေတြးေတာၾကည့္မိ၏ ။ အကယ္၍သာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကမ ၻာေလာကႀကီး၏ ေတးသီခ်င္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ နားလည္သီဆိုႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ျမက္ခင္း၊ ပန္းပြင့္၊ လူ၊ တိမ္တိုက္ႏွင့္ အရာအားလုံးတို႔ ၏အေၾကာင္း အရြက္သိပ္သည္းေသာ သစ္ေတာမ်ား၊ ထင္းရူးေတာမ်ားႏွင့္ တိရစၧာန္အားလုံးတို႔၏ အေၾကာင္း၊ အေ၀းပင္လယ္ျပင္ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းမ်ားႏွင့္ လမင္း ၾကယ္စင္တို႔၏ အေၾကာင္းမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္တြင္းမွာ ေတးသံမ်ား ျမည္လာ ႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေစတစ္လုံးပိုင္ရွင္ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ေတးသီခ်င္း တစ္ပုဒ္တိုင္းသည္လည္း ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္တစ္စင္း အျဖစ္ေနရာ ယူလာပါလိမ့္မည္။<br /><br />ဤအေၾကာင္းအရာကို စဥ္းစားေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ္၏ အတြင္းပိုင္းထဲမွာ လုံး၀ပင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခဲ့၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဤသုိ႔ ယခင္က တစ္ႀကိမ္မွ မျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးသျဖင့္ အံ့ၾသျခင္းလည္း ျပည့္လွ်မ္းေနခဲ့၏ ။ ဘရစ္ဂ်စ္က ရပ္ၿပီးျခင္းေတာင္းလက္ကိုင္ကို ဆြဲလ်က္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုတားသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ကြ်န္မ ဒီလမ္းက သြားရေတာ့မယ္"</span> သူမကေျပာလိုက္သည္။<span style="color: rgb(204, 255, 255);"> "ကြ်န္မလူေတြက ဟိုအထက္က လယ္ကြင္းထဲမွာ ရွင္ကေကာဘယ္ကိုသြားမွာလဲ၊ ကြ်န္မနဲ႔ အတူလိုက္ခဲ့မလား"</span><br /><br />"ဟင့္ အင္း... ကိုယ္မင္းနဲ႔လိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္ကမ ၻာႀကီးထဲကို သြားရမယ္၊ ဘရစ္ဂ်စ္ေရ ... ေပါင္မုန္႔အတြက္ေရာအနမ္းအတြက္ပါ သိပ္ၿပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္။ ကိုယ္ မင္းအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမွာပါ။"<br /><br />သူမက ညေနစာ ျခင္းေတာင္းကိုယူသည္။ ထို႔ေနာက္ ၎ကိုေက်ာ္၍ သူမ၏ မ်က္လုံးမ်ားက ညိဳေမွာင္ေသာ အရိပ္အာ၀ါသထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚသို႔ ကိုင္းညြတ္လာၾကျပန္သည္။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကို တြယ္ကပ္ထားၾကသည္။သူမ၏ အနမ္းမွာ အလြန္ခ်ိဳျမ ေကာင္းမြန္လြန္းလွသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာမူ႔ သက္သက္အတြက္ေၾကာင့္ပင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါ၏ ။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ျမန္ျမန္ပင္ ခြဲခြာႏႈတ္ဆက္ၿပီး လမ္းအတိုင္း ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />မိန္းကေလး ေတာင္ေစာင္းအတိုင္း ျဖည္းျဖည္းတက္သြားသည္။ ေတာအစပ္ရွိ သစ္ျဖဴပင္ႀကီး၏ အရိပ္ ေအာက္မွာ ရပ္ၿပီးကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေသး၏ ။ ကြ်န္ေတာ္က ဦးထုပ္ကို ေခါင္းေပၚရမ္းၿပီး အခ်က္ျပ သည့္အခါ သူမကေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္ ျပၿပီး သစ္ပင္ရိပ္ထဲမွာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ တစ္ခုလို အသံတိတ္ပင္ျဖစ္ေလ၏ ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ လမ္းအေကြ႔တစ္ခုေရာက္သည္အထိ ကိုယ့္အေတြးထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ရင္းဆက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ စက္ရုံတစ္ရုံရွိေနသည္။ စက္ရုံနံေဘးတြင္ ေရထဲမွာ ေလွတစ္စင္းဆိုက္ကပ္ထားၿပီး လူတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္။ ထိုလူသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေနဟန္ရွိသည္။ အေၾကာင္းမူ ကြ်န္ေတာ္က ဦးထုပ္ကို ကိုင္လ်က္ ေလွေပၚတက္လိုက္လွ်င္ပင္ ေလွက ခ်က္ခ်င္း ထြက္ခြာၿပီး ေရစုန္အတိုင္း သြားေလေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္က ေလွအလယ္မွာထိုင္ၿပီး ထိုလူက ပဲ့ေနရာမွာထိုင္သည္။ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္သြားၾကမလဲဟု ေမးေသာအခါ သူကရီေ၀ေသာ မ်က္လုံးျပာျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ သူကေလသံတိုးတိုးျဖင့္ ေျပာျပသည္။ ေရစုန္အတိုင္း သမုဒၵရာ ထဲကို သို႔မဟုတ္ၿမိဳ႔ျပႀကီးေတြဆီကို ခင္ဗ်ားေရြးခ်ယ္ေပါ႔။ အားလုံးကို က်ဳပ္ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။"</span><br /><br />"အားလုံးကို ခင္ဗ်ားပိုင္တယ္ ဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားဟာ ရွင္ဘုရင္ေပါ႔"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္" </span> သူကဆိုသည္။ <span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ခင္ဗ်ားကေတာ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ။ အဲသလိုထင္ရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ခရီးသြားၾကရင္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပပါဦး"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားရၿပီ။ တည္ၾကည္ခန္႔ညားေသာ ဤလူႀကီးေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာတို႔ေလွ ျမစ္အတြင္း တိတ္ဆိတ္စြာ အျမန္သြားေနျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ရြ႔ံလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ျမစ္အေၾကာင္းကို သီခ်င္းဆိုလိုက္၏ ။ ျမစ္သည္ ေလွနာ၀ါ မ်ားကို သယ္ေဆာင္လ်က္ ေနေရာင္ျခည္ကို ေၾကးမုံျပင္ ထင္ဟပ္ကာ ေက်ာက္ေဆာင္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ပြက္ထေန၏ ။ ၎သည္ခရီးလွည့္လည္ ျခင္းမ်ားၿပီးဆုံးျခင္း ေရာက္ရွိသည့္အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနေလ၏ ။<br /><br />ထိုလူ၏ မ်က္ႏွာမွာ အမူအရာ ကင္းမဲ့လ်က္ပင္ရွိေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သီခ်င္း ဆိုၿပီးသြားေသာအခါသူက အိပ္မက္မက္ေနသူတစ္ေယာက္ပမာ တိတ္ဆိတ္စြာေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ရုတ္တရက္ပင္ ကြ်န္ေတာ္အံ့ၾသသြားရေအာင္ သူကိုယ္တိုင္ကစတင္သီခ်င္းဆိုေလေတာ့သည္။ သူသည္ ျမစ္အေၾကာင္းႏွင့္ ေတာင္ၾကားျမစ္၀ွမ္းအတြင္း ျမစ္၏ခရီးစဥ္အေၾကာင္းကိုပင္သီခ်င္းဆိုျခင္းျဖစ္၏ ။ သူ႔သီခ်င္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ထက္ပိုၿပီးလွပ ပိုၿပီးအားမာန္ပါလွေပသည္။ သို႔ေသာ္သူ႔သီခ်င္းထဲမွာေတာ့ အရာရာတိုင္းသည္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံ ျခားနားစြာ အသံထြက္ေနၾက၏ ။<br /><br />သူဆိုေနပုံအရ ျမစ္သည္ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းဆူညံေသာ လက္သရမ္းသူ တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ေတာင္ကုန္းမ်ားေပၚမွ အျမန္ေျပးဆင္းလာေနသည္။ ထက္လွစြာေသာ သြားမ်ားျဖင့္ စက္ရုံမ်ား၊ တံတားခုံးမ်ားကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ ေနသည္။ ၎သည္သယ္ေဆာင္ရမည့္ ေလွမွန္သမွ်ကို ရြ႔ံရွာမုန္းတီးသည္။ ၎၏ လႈိင္းမ်ားႏွင့္ ရွည္လ်ားေသာ ေရေမွာ္ပင္ စိမ္းမ်ားထဲတြင္ ေရနစ္သူတို႔၏ အေလာင္းျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြးမ်ားကို ၿပံဳးလ်က္ ေထြးပိုက္ထားသည္။<br /><br />ယင္းတို႔အားလုံးကို ကြ်န္ေတာ္မည္သို႔မွ မႏွစ္သက္ပါ။ သို႔ေသာ္ ၎၏ အသံက အလြန္လွပၿပီး အသိခက္ နက္နဲေနေလရာကြ်န္ေတာ့္မွာ အကုန္လုံးရႈပ္ေထြးေနၿပီး ကိုယ့္စိတ္ညစ္ညဴးမႈ႔တြင္ပင္ ၿငိမ္ၾကေနခဲ့ေလသည္။ သိမ္ေမြ႔ လိမၼာေသာ ဤသီခ်င္းသည္ႀကီး ဆိုေနတာေတြသာ အမွန္ေတြျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္သီခ်င္းမ်ား အားလုံးသည္ အဓိပၸါယ္မဲ့ၿပီး ရူးမိုက္ေသာ ကေလးကစားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သြားပါေတာ့မည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ကမ ၻာေလာကသည္ ေအာက္ေျခ၌ ေကာင္းမြန္ျခင္းမရွိ၊ ဘုရားသခင္၏ ႏွလုံးေတာ္ကဲ့သို႔ ေတာက္ပျခင္းမရွိ၊ ေမွာင္မိုက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ကာ မေကာင္းဆိုး၀ါး စိတ္အားငယ္စရာမွ်သာ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။ သစ္ေတာမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ၾကျခင္းမ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မူ႔ေၾကာင့္ မဟုတ္နာက်င္မူ႔ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေတာ့မည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရလမ္းခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။ အရိပ္မ်ား ရွည္လ်ားလာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သီခ်င္းဆိုလိုက္သည့္ အခါတိုင္းပင္ေသခ်ာေရရာမူ႔ ေလ်ာ့နည္းလာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အသံမွာလည္း တိမ္လာသည္။ အႀကိမ္တိုင္း မွာပင္ ဤထူးဆန္းေသာ သီခ်င္းသည္က တစ္ပုဒ္ျပန္လွန္ ဆိုျပသည္။ ထိုအခါမ်ား၌ ကမၻာေလာက သည္ ပို၍ပေဟဠိဆန္လာကာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလာ၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ယခင္ကထက္ ပိုၿပီးစိတ္ဖိစီးလ်က္ ေၾကကြဲလာေလ၏ ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္၀ိညာဥ္ နာက်င္လာ၏ ။ လွပေသာ ဘရစ္ဂ်စ္ႏွင့္ အတူ သို႔မဟုတ္ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္အတူ ကမ္းေပၚမွာ မေနခဲ့မိသည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေနာင္တရမိသည္။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးလာေနခ်ိန္မွာ မိမိကိုယ္မိမိ ေျဖသိမ့္သည့္ အေနႏွင့္ အသံက်ယ္က်ယ္သီခ်င္းဆိုလိုက္ျပန္၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညေန၏ နီရဲေသာ အလင္းမ်ားၾကားတြင္ ဘရစ္ဂ်စ္အေၾကာင္းႏွင့္ သူမ၏ အနမ္းမ်ား အေၾကာင္း သီဆိုခဲ့၏ ။<br /><br />ထို႔ေနာက္ ဆည္းဆာအခ်ိန္ေရာက္ရွိလာကာ ကြ်န္ေတာ္ၿငိမ္က်သြားသည္။ ပဲ့ပိုင္းမွ လူကေတာ့ သီခ်င္းဆိုေန၏ ။ သူသည္လည္း အခ်စ္ႏွင့္ အခ်စ္၏ သာယာမူမ်ားအေၾကာင္းဆိုေနေလသည္။ မ်က္၀န္းညိဳႏွင့္ မ်က္၀န္းျပာမ်ားအေၾကာင္း စိုထိုင္းနီရဲေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားအေၾကာင္း ေမွာင္မဲေနေသာေရျပင္လႊာ၏အထက္မွ သူ၏လႈိက္လွဲေသာ သီဆိုမႈ႔သည္ လွပၿပီးလႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔သီခ်င္းထဲမွ အခ်စ္သည္ေမွာင္မိုက္ၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေန၏ ။ အလြန္အမင္း လွ်ဳိ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္ၿပီး ၎ကိုပင္ လူတို႔က စမ္းတ၀ါး၀ါး ရွာေဖြေနၾက၏ ။ လူတို႔သည္ ရူးသြပ္ေနၾကၿပီး ဒုကၡထဲမွာ ေသြးယိုစီးေနၾက၏ ။ ၎ႏွင့္ပင္ သူတို႔သည္ညွင္းပန္းခံေနၾကကာ အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္ေနၾက၏ ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ နားေထာင္ရင္းႏွင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းရိလာ၏ ။ ႏွစ္ကာလႏွင့္ခ်ီ၍ ၀မ္းနည္းမႈ႔ႏွင့္ ဒုကၡနယ္အတြင္း ခရီးႏွင္လာခဲ့ရသလိုျဖစ္ေနေလ၏ ။ လူစိမ္းထံမွ ၀မ္းနည္းျခင္းႏွင့္ နာက်င္ျခင္းေ၀ဒနာသည္ ႏြယ္ပင္သဖြယ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာပတ္ၿပီးႏွလုံးသားအတြင္း ေဖာက္၀င္ေန၏ ။<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘ၀ဟာ အျမင့္မားဆုံးနဲ႔ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္ေပဘူးေပါ႔" </span> ကြ်န္ေတာ္ကခါးသီးစြာ ေအာ္ေျပာလိုက္မိသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"မရဏကသာ အျမင့္မားဆုံး ျဖစ္ေနသေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ၀မ္းနည္း ေနတဲ့ဘုရင္ႀကီး မရဏေတးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပစမ္းပါ။"</span><br /><br />ပဲ့ကိုင္ေနရာမွ ပုဂၢဳိလ္က မရဏအေၾကာင္း သီဆိုျပသည္။ သူဆိုျပပုံမွာ ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးသမွ် တို႔ထက္ပို၍ လွပေန၏ ။သို႔ေသာ္ မရဏသည္ပင္လ်င္ အျမင့္မားဆုံးႏွင့္ အေကာင္းဆုံးမဟုတ္ေသး။ မရဏမွာ ပင္လွ်င္ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မူ႔မရွိေသး။ မရဏသည္ ဘ၀၊ ဘ၀သည္ မရဏ၊ သူတို႔သည္ ထာ၀ရျဖစ္ေသာ ရူးသြပ္ေသာ ေမတၱာတရားတိုက္ပြဲထဲတြင္အတူတကြ ပိတ္မိေနၾကသည္။ ဤသည္ကို အေၾကာင္းခံ၍ပင္ ဒုကၡအားလုံးကိုဂုဏ္တင္ေပးႏိုင္ေသာ အလင္းေရာင္ေပၚထြက္လာသည္။ ဤသည္မွပင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႔ႏွင့္ အလွတို႔ကိုဖ်က္စီးေသာ ၎တို႔ကို အေမွာင္ထဲတြင္ ဖုံးအုပ္ထားေသာအရိပ္မည္း ေပၚထြက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအေမွာင္တိုက္ထဲမွပင္လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႔သည္ ပိုမိုကြ်မ္း၀င္စြာ ပိုမိုလွပစြာ ေလာင္ၿမိဳက္ေနသည္။ ဤညအတြင္းတြင္ ေမတၱာတရားသည္ ပို၍ နက္ရႈိင္းေသာ အလင္းကိုေဆာင္ ေနေလ၏ ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္နားေထာင္သည္။ ထို႔ေနာက္ လုံး၀ပင္ တည္ၿငိမ္လာ၏ ။ ဤလူစိမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနာက္ထပ္စိတ္ဆႏၵမ်ားမရွိေတာ့ပါ။ သူ႔အၾကည့္က ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာ ေအးေဆးစြာ က်ေရာက္ေနသည္။ တစ္စုံတစ္ရာ ေၾကကြဲေသာၾကင္နာမႈ႔ပင္ ပါလိုက္ေသးသည္။ သူ၏ ျပာမႈိင္းေသာ မ်က္လုံးထဲမွာ ကမ ၻာေလာက ႀကီး အလွအပႏွင့္ ၀မ္းနည္းမႈ႔မ်ားအျပည့္ရွိေနသည္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၿပဳံးျပသည္။ ဤတြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဒုကၡထဲမွပင္ အားတင္းၿပီးေတာင္းပန္လိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဒီမွာဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဒီအေမွာင္ထဲမွာ ေၾကာက္လာၿပီဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ခ်င္တယ္။ ဘရစ္ဂ်စ္နဲ႔ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ေနရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ရွိတဲ့အိမ္ကို ျပန္ခ်င္တယ္"</span><br /><br />ထိုလူက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ညထဲသို႔ ညႊန္ျပသည္။ မီးအိမ္၏ အလင္းက သူ၏ ေသးသြယ္ျပတ္သားေသာ မ်က္ႏွာအေပၚမွာ ၀င္းလက္ေန၏ ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ျပန္လမ္း မရွိဘူး "</span> ထိုလူက တည္ၿငိမ္ညင္သာစြာ ေျပာလိုက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"လူတစ္ေယာက္ဟာ ကမ ၻာေလာကကို ေထာက္မွီၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေရွ႔ကိုပဲ ဆက္သြားရမယ္။ ခင္ဗ်ားမွာ မ်က္လုံးညိဳရွိတဲ့ မိန္းကေလးဆီက အေကာင္းဆုံးကို ရရွိခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား သူနဲ႔ေ၀းေလ ေကာင္းေလပဲ။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုပဲဆႏၵရွိရွိ ဆက္ၿပီးသာ ရြက္လႊင့္ေပေတာ့။ ခင္ဗ်ားကို ပဲ့ကိုင္ေနရာ က်ဳပ္ေပးမယ္"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္ပင္ စိတ္ညစ္ညဴးေန၏ ။ သို႔တိုင္ သူမွန္ေၾကာင္းကိုလည္း သိေန၏ ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တမ္းတျခင္းမ်ားျပည့္လွ်မ္းေနေလသည္။ ဘရစ္ဂ်စ္အေၾကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္အေၾကာင္းႏွင့္ မၾကာေသးမီကမွ ကြ်န္ေတာ့္အနီးအနားမွာကြ်န္ေတာ္ပိုင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္အရာအားလုံး အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ယခုအခါ ၎တို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ဆုံးရႈံးခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ သူစိမ္း၏ေနရာမွာ ၀င္ၿပီး ပဲ့ကိုင္ရေတာ့မည္။ ဤအတိုင္းမုခ် ျဖစ္ရေတာ့မည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ တိတ္ဆိတ္စြာပင္ထၿပီး ပဲ့ကိုင္ေနရာသို႔လွမ္းခဲ့၏ ။ ထိုသူက ကြ်န္ေတာ့္ထံ ခပ္မဆိတ္ပင္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွာင္တိမ္းၾကခိုက္မွာ သူကကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး မီးအိမ္ေပးသြားသည္။ ပဲ့ကိုင္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ထိုင္၍ မီးအိမ္ကို ေဘးမွာခ်ၿပီးေသာအခါ ေလွထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိေတာ့သည္။ ထိုလူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေၾကာင္း နက္ရႈိင္းေသာ တုန္ခါမႈ႔ႏွင့္အတူ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ မအံ့ၾသ။ ႀကိဳတင္သိျခင္း က ရွိႏွင့္ၿပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခရီးလွည့္ေနခဲ့ေသာ လွပသည့္ေန႔ရက္၊ဘရစ္ဂ်စ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အေဖႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိေျမတို႔မွာ အိပ္မက္လိုျဖစ္ေနၾက၏ ။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အိုမင္းကာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးလ်က္ ဤည၏ ျမစ္ျပင္မွာ အစဥ္ထာ၀ရ ေရလမ္း ခရီးထြက္ေနခဲ့သလိုလည္း ျဖစ္ေန၏ ။<br /><br />ထိုလူကို လွမ္းေခၚ၍ မျဖစ္မွန္း ကြ်န္ေတာ္သိသည္။ အမွန္ကို သိျခင္းသည္ ေအးစိမ့္ျခင္းကဲ့သို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လႊမ္းၿခဳံသြားခဲ့၏ ။ ကြ်န္ေတာ္ေစာေစာက သကၤာမကင္း ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းကို ေသခ်ာေစရန္ ေရျပင္ေပၚငုံ႔ၿပီး မီးအိမ္ကို ေျမွာက္လိုက္ သည္။ နက္ေမွာင္ေသာ ေရလႊာေၾကးမုံထဲမွ မ်က္ႏွာတစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနသည္။ ေလးနက္ခက္ထန္ေသာသြင္ျပင္ႏွင့္ မႈိင္းျပာျပာ မ်က္လုံးမ်ားရွိေသာ မ်က္ႏွာ။ ယင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ေနာက္ေၾကာင္းသို႔ ဦးတည္ေသာ လမ္းမရွိေတာ့သျဖင့္ ေမွာင္မည္းေသာ ေရျပင္က်ယ္တြင္ ညထဲသို႔ ပိုမိုနက္ရႈိင္းစြာ ကြ်န္ေတာ္ခရီးဆက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။<br />____________________________________________________________________<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">(ဂ်ာမန္စာေရးဆရာႀကီး Hermann Hesse ၏ Flute Dream ကိုဆရာ ေမာင္ရဲခိုင္မွ ဘာသာျပန္ကာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလထုတ္၊ ဟန္သစ္မဂၢဇင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး Hermann Hesse ၏ သိဒၶတၳမွာ ဆရာပါရဂူ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ သိဒၶတၳကို ဖတ္ၿပီးေနာက္ အေရွ႔တိုင္း ဒႆနႏွင့္ ႏွီးႏြယ္ေသာ Hermann Hesse ၏ ၀တၱဳမ်ားကို ပိုမိုႏွစ္သက္လာခဲ့သည္။ ယခု၀တၱဳတိုသည္လည္း ကြ်န္ေတာ္</span> <span style="color: rgb(153, 255, 255);">အႀကိဳက္ဆုံး ၀တၱဳတိုမ်ားထဲမွ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး၊ မူရင္းဖတ္ဖူးသူမ်ား ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း ဆရာေမာင္ရဲခိုင္ဘာသာ</span> <span style="color: rgb(153, 255, 255);">ျပန္သည္ကို ဖတ္ဖူးသူ ရွားမည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ မွ်ေ၀ခံစားလိုက္ပါသည္။ )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-9102571517896812426?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-24468139082925563102008-11-16T15:20:00.010+06:302008-11-16T16:34:38.641+06:30သူမ်ားေတြ အလုပ္မ်ားလို႔ ဘေလာ့ဂ္မေရးႏုိင္ေသးဘူးဆိုတုန္းကေတာ့ ေရးပါဗ်ိဳ႕တို႔ဘာတို႔ ေလွ်ာက္က်ပ္ဖူးသည္။ ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့မလြယ္လွ.....။ တကယ္ပင္ပန္းလာလ်င္ ပို႔စ္အသစ္ေရးဖို႔မေျပာႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ေတြစီလည္ဖို႔ေတာင္မေရာက္ခဲ့...။ အခုတေလာ ဘာမွလည္းေတြးခ်ိန္သိပ္မရွိပါ...။ ထို႔ေၾကာင့္ ပို႔စ္အသစ္မေရးႏိုင္ေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ အမႀကီး မ၀ါ စကားႏွင့္ ေျပာရလ်င္ ဆားခ်က္လိုက္ပါသည္။<br />သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဂဠဳန္မဟုတ္ပါ။ အေၾကာင္းမွာ စေနသား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္က ပုံေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကသူငယ္ခ်င္းေတြ ရန္ကုန္အလြမ္းေျပမယ္ထင္လို႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အႀကံကုန္လ်င္ နဂါးလည္း ဆားခ်က္တတ္ပါသည္....။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_kNaNtI1I/AAAAAAAAATs/3OTOXfUeyJ0/s1600-h/SSA51402.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_kNaNtI1I/AAAAAAAAATs/3OTOXfUeyJ0/s400/SSA51402.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269181008073007954" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(153, 255, 255);">အေ၀းက ဖူးေတြ႔ရတဲ့ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္(16-Nov-2008)<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_lpAnpYdI/AAAAAAAAAT0/iTSeV8jOlck/s1600-h/SSA51393.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_lpAnpYdI/AAAAAAAAAT0/iTSeV8jOlck/s400/SSA51393.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269182581750456786" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">အနီးကပ္ဆြဲၾကည့္ေတာ့ ျမဴေတြက၀ါးတားတား ေစတီေတာ္ႀကီးကို ျပန္လည္မြမ္းမံေနတယ္....(16-Nov-2008)</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_nONTJQvI/AAAAAAAAAT8/qP7XCgDvQ18/s1600-h/SSA51366.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_nONTJQvI/AAAAAAAAAT8/qP7XCgDvQ18/s400/SSA51366.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269184320320914162" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ျမန္မာ့အသံက တာ၀ါတိုင္ႀကီး(16-Nov-2008)</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_q0VzGEnI/AAAAAAAAAUE/UKpuY7v5wtE/s1600-h/SSA51369.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_q0VzGEnI/AAAAAAAAAUE/UKpuY7v5wtE/s400/SSA51369.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269188273972318834" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">အဂၤလိပ္ စစ္သၤခ်ိဳင္း(16-Nov-2008)<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_spUk-88I/AAAAAAAAAUM/qVX3_YjKw2Y/s1600-h/DSC03707.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_spUk-88I/AAAAAAAAAUM/qVX3_YjKw2Y/s400/DSC03707.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269190283689391042" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 255);">အရင္လိုတိုးေ၀ွ႔ ေနဆဲ ရန္ကုန္</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_uE9A-fLI/AAAAAAAAAUU/K5GgxRgiixg/s1600-h/DSC03711.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_uE9A-fLI/AAAAAAAAAUU/K5GgxRgiixg/s400/DSC03711.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269191857912315058" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(51, 204, 255);">ေနညိဳခ်ိန္ဆို ...<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_vprXdhMI/AAAAAAAAAUc/3V7mbQb-EAg/s1600-h/DSC03710.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SR_vprXdhMI/AAAAAAAAAUc/3V7mbQb-EAg/s400/DSC03710.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269193588341572802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 204, 153);">အိပ္ျပန္ခ်င္ေနၿပီ.....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2446813908292556310?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-39220959473619209072008-11-13T11:31:00.001+06:302008-11-13T11:35:44.025+06:30<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 255, 255);">"ေလႏွင္ရာကို ... သြားပါမည္"</span></span><br /><br />ဒီည အတြက္ေတာ့<br />ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာေတြမေရးခ်င္ေတာ့ပါ<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္<br />ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရာ္ရြက္ေႁကြေလး မဟုတ္ပါ<br />သို႔ေသာ္<br />ဒီညေတာ့<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္....<br /><br />ဘ၀ ....<br />ေျခစုံပစ္ ၀င္လိုက္ကတည္းက<br />ေန႔ရက္ေတြက ေကြ႔ေကာက္လြန္းလွသည္<br />ဦးတည္ရာကို သိေနေသာ္လည္း<br />ဒီညေတာ့<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္<br />ကြ်န္ေတာ္သည္ အေလ့က် ပန္းေလးတစ္ပြင့္<br />မဟုတ္ပါ.....<br />သို႔ေသာ္ ... ဒီညေတာ့<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္......<br /><br />ညက မဲေမွာင္လြန္းလွသည္<br />၀ံပုေလြမ်ား၏ အူသံသည္ ေျခာက္ျခားဖြယ္<br />ထိုအရာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သက္ပါသည္<br />ကဗ်ာဆန္ျခင္း မဆန္ျခင္းထက္<br />အရုိင္းဆန္ျခင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏိုးပါသည္<br />ထုိ႔ေၾကာင့္....<br />ဒီညတြင္<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္......<br /><br />လမ္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကိုသယ္ေဆာင္ပါ<br />သကၠရာဇ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကိုထမ္းထားပါ<br />လ.. မထြက္ေသာ္လည္း<br />ၾကယ္ေတြစုံေနပါၿပီ...<br />ဒီၤအလင္းေလာက္နဲ႔ဆိုရင္<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္.....<br /><br />ေအးစက္လွခ်ည္ရဲ႔<br />ကြ်န္ေတာ္ တအားခ်မ္းတာပဲ ေမေမ....<br />အလင္းေရာင္ေတြက စိမ္းစိမ္းကားကား<br />သံစဥ္ခ်ိဳခ်ဳိေတြက ၀ိုးတ၀ါး<br />ေတာနက္ထဲမွာ ေရာက္ေနေသာ္လည္း<br />ဒီညေတာ့<br />ေလႏွင္ရာကို ကြ်န္ေတာ္သြားပါမည္....<br /><br />ေကာင္းျမတ္ျခင္း ...<br />ေႏြးေထြးျခင္း ...<br />ၾကည္လင္သန္႔စင္ျခင္း ...<br />ေမတၱာတရားမ်ားသည္<br />ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ရွိေကာင္းရွိေနေပဦးမည္<br />သို႔ေသာ္ ဒီညအတြက္ေတာ့<br />ေလ .....<br />ႏွင္ ....<br />ရာ ....<br />ကို ....<br />ကြ်န္ေတာ္ သြားပါမည္......<br /><br />စၾကာ၀ဠာ ရဲ႔ ဟိုးတစ္ဖက္စြန္းအထိ<br />ေရာက္လိမ့္ပါေစ.....<br />ေလႏွင္ရာကို.......<br />ကြ်န္ေတာ္.....<br />သြား ...<br />ပါ ...<br />မည္ ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-3922095947361920907?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-48980429728842106452008-11-09T14:16:00.004+06:302008-11-09T19:57:15.871+06:30<div style="text-align: center; color: rgb(153, 255, 255);">( ၁ )<br /></div><br />အေမရိကန္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတိုင္း အိုဘားမားက အႏိုင္ရရွိသြားသည္။ အိုဘားမား၏ပုံရိပ္မ်ားကလည္း ကမ ၻာ့မီဒီယာမ်ားထက္တြင္ ေတာ္ေတာ္ေလးေနရာယူႏိုင္ခဲ့သည္။ အိုဘားမားႏွင့္ မက္ကိန္းတို႔ စကားစစ္ထိုးပြဲအား rap battle ႏွင့္ သေဘာမ်ိဳးတူသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္စိတ္ရူး ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ rap ဂီတႏွင့္ နီးစပ္သည့္အာဖရိကန္ ႏြယ္ေသာ အိုဘားမားက အႏိုင္ရရွိသြားျခင္းလားဟု ထပ္မံေတြးမိျပန္သည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ႏို၀င္ဘာ ေလးရက္ေန႔မတိုင္မွီ ထုတ္ေ၀ေသာ ေမာ္ဒန္ဂ်ာနယ္တြင္ အေမရိကန္ သံရုံးမွတာ၀န္ရွိသူအား ဂ်ာနယ္မွအင္တာဗ်ဴး လုပ္သည့္အေၾကာင္း<br />ပါလာသည္။<br /><br />က်န္တာေတြထက္ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မိသည့္ အေၾကာင္းမွာ မဲဆြယ္ရန္အတြက္ ရန္ပုံေငြမ်ားကို အသုံးျပဳပုံျဖစ္သည္။ အရင္က ထုိအေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္သိပ္မသိခဲ့..။ ဂ်ာနယ္၏ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ သိရွိခဲ့ရျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ရန္ပုံေငြအားအလွဴရွင္မ်ားမွလည္း လွဴဒါန္းၾကၿပီး ထုိေငြမ်ားအား ခရီးစရိတ္မ်ား၊ ၀န္ထမ္းခမ်ား၊ မဲဆြယ္ပြဲက်င္းပျခင္းမ်ားအတြက္ အသုံးျပဳၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ ေၾကာ္ျငာခ မ်ားလည္း ပါ၀င္သည္ဟု ဆိုသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ရုပ္သံေၾကျငာခမွာေစ်းအႀကီးဆုံးျဖစ္သည္။ သမၼတေလာင္းမ်ားသည္ မိမိတို႔ပုံရိပ္ကို ျမွင့္တင္ရန္အတြက္ နာမည္ႀကီးရုပ္သံမ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာ<br />မ်ားထည့္ရသည္။ ရုပ္သံကုမၸဏီမ်ား ကလည္း သမၼတေလာင္းမ်ားဟု၍ ေစ်းေလ်ာ့ယူသည္မရွိဟု ေျပာသည္။ ရုပ္သံေၾကာ္ျငာပုံမွာလည္း အျခားေၾကာ္ျငာမ်ားလိုပင္ ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားထဲတြင္လည္းေကာင္း၊အားကစားပြဲမ်ား နားေနခ်ိန္တြင္လည္းေကာင္း၊ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေၾကာ္ျငာၾကသည္။ တုံးသည္ဟုပဲဆိုဆို၊ ႏုံသည္ဟုပဲေျပာေျပာ၊ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုအေၾကာင္းမ်ားအားမေန႔တေန႔ကမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္လည္း ေမာ္ဒန္ဂ်ာနယ္မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေျဖၾကားေပးေသာအေမရိကန္သံရုံးမွ အရာရွိအားလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၌ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ား က်င္းပေတာ့မည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအျပင္၊ တသီးပုဂၢလမ်ားလည္းပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ရွိသည္ဟု အစိုးရကေၾကျငာထားသည္။ ထိုေရြးေကာက္ပြဲမ်ားၿပီး၍ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ က်င္းပေသာေရြးေကာက္ပြဲမ်ား၌ အသက္ေလးဆယ္မွ် ျဖစ္လာေသာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပါ၀င္အေရြးခံလ်င္ေကာင္းမလားဟု စဥ္းစားမိသည္။ထိုအခါကြ်န္ေတာ့္ ပုံရိပ္ကို ျမွင့္တင္ရန္အတြက္ ရန္ပုံေငြမ်ားလည္း လိုအပ္လာပါလိမ့္မည္။ ယခုလာဖတ္ေနေသာ ခင္ဗ်ားကိုလည္းကြ်န္ေတာ္မဲဆြယ္လိုပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သာ သမၼတျဖစ္ခဲ့လ်င္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားအား လြတ္လပ္စြာ အသုံးျပဳခြင့္ေပးပါမည္။<br />(စိတ္၀င္စားသူမ်ား ႏႈတ္ကတိျဖင့္ လွဴဒါန္းမည့္ ေငြပမာဏအား ေဒၚလာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယူရိုေငြျဖင့္လည္းေကာင္း ေပးသြင္းသြားႏုိင္ပါသည္။ဤကား....စကားခ်ပ္။) ရရွိလာေသာ ရန္ပုံေငြမ်ားျဖင့္ ရုပ္ျမင့္သံၾကားလိုင္းမ်ားတြင္ ေၾကျငာကာ ကြ်န္ေတာ့္ပုံရိပ္ကို ျမွင့္တင္ရန္၊ လူထုႏွင့္ရင္းနီးခ်စ္ခင္မူ႔ ရရွိရန္ လုပ္ေဆာင္ရပါမည္။(ထုိအခ်ိန္ေလာက္တြင္ ရုပ္ျမင္သံၾကားလုိင္းမ်ား အနည္းဆုံး သုံး၊ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမည္ဟုခန္႔မွန္းထားပါသည္) ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘယ္လိုေၾကာ္ျငာမ်ိဳးမ်ားျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ လ်င္ေကာင္းမည္နည္းဟု ယခုေခတ္အေျခအေနႏွင့္ ႏႈိင္းကာစိတ္ကူးႏွင့္ ဒါရိုက္တာလုပ္ၾကည့္ပါသည္။ သရုပ္ေဆာင္သူသည္<br />ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရုပ္ျခင္းဆင္သူသာ ျဖစ္ရမည္၊သို႔မဟုတ္ ဒီဂ်စ္တယ္နည္းပညာျဖင့္ ေရးဆြဲထားေသာ သရုပ္ေဆာင္သာျဖစ္ရမည္။ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သရုပ္ေဆာင္၍ မျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္က သမၼတေလာင္းဆိုေတာ့ ကေလးကလားဆန္တာေတြသိပ္လုပ္လို႔ မေကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားသူမ်ားကိုသာ သရုပ္ေဆာင္ခိုင္းရမည္။ ေလာေလာဆယ္ ေတြးထားသည့္ စိတ္ကူး မ်ားကေတာ့ ဒီလိုျဖစ္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 255, 255);">( ၂ )</span><br /></div><br />ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ ကိုရီးယားကားမ်ား လႊင့္ေနတုန္း ေၾကာ္ျငာ၀င္လာသည္။ ဒါရိုက္တာရင္၊ ဂြ်န္ေစာ ၊ထယ္ေစာက္တို႔ႏွင့္တူပါသည္ဟု ဘယ္လိုမွေျပာလို႔မရေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကိုရီးယားမင္းသားမ်ား ၀တ္ဆင္ေသာ ပုံစံျဖင့္ ေပၚလာသည္။ကြ်န္ေတာ့္ပုံစံ ဇာတ္ေကာင္က ညိႈ႔မ်က္လုံးအျပည့္ျဖင့္ ပရိတ္သတ္ကို ၾကည့္လိမ့္မည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကိုရီးယားမွ မင္းသမီးေလးမ်ားေပၚလာၿပီး.... ခ်စ္စဖြယ္ပုံစံေလးမ်ားျဖင့္...<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"အိုပါး၊ အိုမား၊ အိုပုက်ိ....... မဲေပးမယ္ဆို ကိုကိုဖားႀကီးကိုသာ ေပးၾကေနာ္"</span><br /></div><br />ဒါက မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားကို အဓိကထားသည္။ ကံေကာင္းလ်င္အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အဖိုး၊အဖြားမ်ားပင္ ထုိေၾကာ္ျငာအား ခိုက္သြားႏိုင္သည္။ အဓိကအခ်က္မွာ ကိုရီးယားကားမ်ား ျပသခ်ိန္တြင္ လႊင့္ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။<br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">- - - - - ။ - - - - -<br /></div><br />ေဘာလုံးပြဲ တ၀က္တြင္ ၁၅ မိနစ္နားၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္၏ အသံေပၚလာမည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ငယ္ရြယ္ေသာ၊ လ်င္ျမန္ တက္ႁကြေသာ"</span><br /></div><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ အေ၀းရိုက္ခ်က္၀ါး၀ါးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္ဆင္တူသည့္ ေဘာလုံး၀တ္စုံ အျပည့္ျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ ကစားကြင္းထဲသို႔၀င္လာရမည္။ေနာက္ခံစကားေျပာသူက ဆက္ေျပာရမည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ပါးနပ္မူ႔"</span><br /><br /></div>ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ပုံရိပ္က ပီပီျပင္ျပင္ေပၚလာၿပီး တဖက္ေနာက္တန္းအား ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ေဘာလုံးယူဖို႔ႀကိဳးစားေနသည္။ အားလုံးသည္ အေႏွးျပကြက္မ်ားျဖင့္ တင္ဆက္ေနရမည္။ ကင္မရာကလည္း ဒီဂ်စ္တယ္စနစ္ျဖင့္ အေရာင္စိုစိုျဖစ္ေနသည္။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"အလိမ္အေခါက္ ေကာင္းမူ႔"</span><br /><br /></div>ဟာ... ဒီစကားေတာ့ ထည့္ေျပာလို႔မျဖစ္၊ တစ္မ်ိဳးအဓိပၸါယ္ေပါက္သြားႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႔သာ ဆက္ေျပာခိုင္းမည္။<br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 255, 255);">"ပရိယာယ္ႁကြယ္၀မူ႔၊ အဆုံးသတ္ေသခ်ာမူ႔"<br /></div><br />ထိုစကားလုံးမ်ား ေျပာေနခ်ိန္မွာပင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ တဖက္ေနာက္တန္း ေျခာက္ေယာက္ေလာက္အား တစ္ကိုယ္ေတာ္ျဖတ္ေက်ာ္သြားၿပီး ဂိုးေပါက္ထဲသို႔ ဂိုးသြင္းယူလိုက္သည္။ ေဘာလုံးဂိုးထဲ၀င္သြားခ်ိန္တြင္ ပရိတ္သတ္ထံမွ ေအာ္ဟစ္သံႀကီးအား ထည့္ရမည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဂိုးထဲ၀င္သြားပုံျပကြက္အား အေႏွး၊ အျမန္ ျပကြက္မ်ားျဖင့္ ေလး၊ငါးႀကိမ္ထက္မနည္းျပမည္။ ေနာက္ခံစကားေျပာသူ၏ အသံဆက္လက္ ထြက္ေပၚလာရမည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဒီလို အားကစား သမားတစ္ေယာက္ရဲ႔ စြမ္းရည္မ်ိဳးေတြ အျပည့္ရွိတဲ့ ဖားႀကီးကို သင္ဘာ့ေၾကာင့္ မဲမေပးရတာလဲ။ဖားႀကီးကို မဲေပးဖို႔အတြက္ ယခုပဲဆုံးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့။ "</span><br /><br />ထို႔ေနာက္အနက္ေရာင္ ေနာက္ခံတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ official website ပုံေပၚလာၿပီး။ ေနာက္ခံစကားေျပာသူက အဂၤလိပ္သံ ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဆက္ေျပာရမည္။<br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 255, 255);">"ဒဗလ်ဴ ဒဗလ်ဴ ဒဗလ်ဴ ေဒါ႔ ဖားႀကီး ေဒါ႔ ကြမ္း"<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">- - - - - ။ - - - - -</span><br /></div><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"သမီးေရ ဦးဖားႀကီး အေၾကာင္းေရးတဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ျမန္ျမန္သြား၀ယ္စမ္း"</span><br /><br />အေမျဖစ္သူက ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ခ်ဳေမ ေလးအားခိုင္းသည္။ ကေလးငယ္က မေမ့ေစရန္ ႏႈတ္မွ အထပ္ထပ္ေအာ္သြားသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဖားႀကီး... ဖားႀကီး... ဖားႀကီး... ဖားႀကီး.... ဖားႀကီး"</span><br /><br />ဆိုင္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ဂ်ာနယ္ေရာင္းသည့္ အေဒၚႀကီးကႏႈတ္ဆက္သည္။<br /><br />"ဟိုင္း"<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဟိုင္း... ဟိုင္း"</span><br />"သမီးဟိုင္းတီး(Hi-Tea) ဆိုရင္ဆိုင္မွားေနၿပီကြယ့္၊ အန္တီတို႔က ဂ်ာနယ္ပဲေရာင္းတာ"<br /><br />ကေလးမေလးက စိတ္ရႈတ္သြားသည့္ပုံျဖင့္ ေခါင္းကုတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အုံးအြမ္ဆိုေသာ၊ အုံးအြမ္ဆိုေသာ ဖားေအာ္သံၾကားလိုက္ရသည္။ ကေလးမေလး သတိရသြားသည့္ပုံစံျဖင့္ လက္ညႈိးေလးေထာင္ၿပီး..<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဖား.... ဖား"</span><br />"ေၾသာ္ ဦးဖားႀကီးအေၾကာင္းပါတဲ့ ဂ်ာနယ္လား ေရာ့.... ေရာ့"<br /><br />ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ိဳးျဖင့္ ကေလးမ်ားပါးစပ္ျဖားတြင္လည္း ေရပန္းစားေနေစရန္ လုပ္ရမည္။ ထိုေၾကာ္ျငာကိုပင္ပြား၍ ထပ္မံရိုက္ႏိုင္ေသးသည္။ ခ်ဳေမ ႏွင့္ ကေလးမ်ား အခန္းထဲတြင္ ခုန္ေပါက္ကစား ေနၾကသည္။ ပါးစပ္ကလည္း....<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဖားႀကီး... ဖားႀကီး...ဖားႀကီး"</span><br /></div><br />ကေလးအေမ၀င္လာၿပီး ေျပာသည္။<br /><br />"ဆူလွခ်ည္လား"<br /><br />ကေလးေတြကဆက္၍ ပင္ေအာ္ဟစ္ေနသည္။<br /><br />"ဖားႀကီး... ဖားႀကီး... ဖားႀကီး"<br /><br />ဒီစိတ္ကူးလည္း မဆိုး လူတိုင္းစိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို ဆြဲေနေပလိမ့္မည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">- - - - - ။ - - - - -</span><br /></div><br />Gentlemen ၀တ္စုံအျပည့္၀တ္ထားေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေခါင္းတြင္ rapper မ်ားစည္းေသာ ေခါင္းစည္းႀကီးျဖင့္စင္ျမင့္ထက္တြင္ေပၚလာၿပီးေနာက္....<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"ဖားႀကီး မင္းတို႔ေ႔ရွမွာေရာက္ေနၿပီ.... မဲေပးမယ္ဆို.. မင္းတို႔လက္ေတြေျမွာက္ထားလိုက္</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ဘယ္ညာ... ဘယ္... ညာ... ကခ်င္ကၾက</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">မဲေပးမယ္ဆို လက္ေတြေလထဲ.............ေျမွာက္ထားလိုက္"</span><br /><br />ေအာက္မွ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားက ခုန္ေပါက္အရူးအမူးျဖစ္ေနပုံရိုက္ျပမည္။ ကိုးရိုးကားယားေတာ့ႏိုင္သည္။<br />သို႔ေသာ္ ထိုဒီဇိုင္းသည္ ယခုေခတ္အေနအထားႏွင့္ဆို မဆိုး ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ား ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားကာ<br />ကြ်န္ေတာ့္ ပရိတ္သတ္မ်ားျဖစ္သြားႏိုင္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">- - - - - ။ - - - - -</span><br /><div style="text-align: left;"><br />ပန္႔ခ္လူငယ္မ်ားအားလည္း စည္းရုံးႏိုင္ရန္ ဤကဲ့သို႔ရိုက္ရမည္။ အဆိုေတာ္ ဖားေပါက္ မွ ဆံပင္ေထာင္ေထာင္ ေမာႀကီး၊ပန္းႀကီးဟန္ျဖင့္ တီဗီဖန္သားျပင္တြင္ ေပၚလာသည္။ထို႔ေနာက္ ဂီတာႀကီးကို တီးခတ္ကာ ေအာ္ဟစ္<br />ေလေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">"အဖိုးႀကီးလည္း ဖား.......... အဖြားႀကီးလည္း ဖား</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ေမြးကင္းစ ..............အာၿပဲေလးလည္း ဖား၊ .........မင္းကလည္း ဖား</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">ငါကလည္းဖား၊........... ရပ္ကြက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေတာ့လည္း ဖား..</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">အကယ္ဒမီမင္းသမီးကလည္းဖား... ဗယာေၾကာ္ကုလားႀကီး ေအာ္လည္းဖား</span><br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);">အလွဴခံ မ႑ပ္ကလည္းဖား... ေနရာတကာ တြင္က်ယ္ေနတဲ့ဖား....."</span><br /><br />ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္သည္ လူတိုင္းပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ရွိေနသည္ဟုေသာ နိမိတ္ပုံေဆာင္သြားေပမည္။<br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 153);">- - - - - ။ - - - - -<br /></div>ေနာက္ထပ္စိတ္ကူးမ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာကို ငဲ့ညာေသာ အားျဖင့္ ဆက္လက္မေဖၚျပေတာ့ပါ။ အဆိုပါအႀကံဥာဏ္မ်ားျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲေၾကာ္ျငာရုိက္မည္ျဖစ္ ပါသျဖင့္ ရန္ပုံေငြလိုပါက ကြ်န္ေတာ့္အား လွဴဒါန္းၾကပါရန္ အခုကတည္းက ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။ အေရးႀကီးတာ တစ္ခ်က္ေတာ့ ရိုးသားစြာ သတိေပးထားပါမည္။ ေၾကာ္ျငာသည္ ေၾကာ္ျငာသာ ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ ေကာင္းမေကာင္းကိုမူ သုံးစြဲ ၿပီးမွသာ ဆုံးျဖတ္ၾကပါကုန္........။ (ခု ကတည္းက စကားႀကိဳခံထားတာ)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(၀န္ခံခ်က္ ။ ။ဆရာ မင္းလူ၏ စာေပေၾကာ္ျငာ စတိတ္ရႈိးကို ျပန္လည္ခံစား ေရးဖြဲ႔ပါသည္ )</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-4898042972884210645?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-62403993583581862862008-11-05T19:39:00.006+06:302008-11-05T21:14:07.046+06:30ျပည္တြင္းထုတ္ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ပုံမွန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ေလးငါးေစာင္ေလာက္ရွိပါတယ္။ ဒီထဲမွာ ေသာၾကာေန႔တိုင္းထုတ္တဲ့ ေမာ္ဒန္ဂ်ာနယ္လည္းပါပါတယ္။ အရင္ ကုမုျဒာဂ်ာနယ္ကို နာမည္ေျပာင္းလိုက္တာ လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။ဒီဂ်ာနယ္ကို ႀကိဳက္ရတဲ့အေၾကာင္းက မူ၀ါဒေတြနဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို သေဘာက်လို႔ပါ။ ပရိတ္သတ္ကို အက်ိဳးရွိတဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးေပးႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ ေအာက္တိုဘာ ၃၁ ၂၀၀၈ ထုတ္ဂ်ာနယ္ကိုဖတ္ရင္းနဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၅ မွာေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကိုေတြ႔ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းသြားတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကဒီလိုပါ....<br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(153, 255, 255);">"သားအိမ္ေခါင္း ကင္ဆာ အမ်ိဳးသမီးထုမွာ အျဖစ္မ်ားဆုံး"<br /></div><br />ဖတ္လိုက္ရၿပီး ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘယ္လိုႀကီးလဲဟ သားအိမ္ေခါင္းကင္ဆာ ျဖစ္တဲ့အမ်ိဳးသားဆိုတာေကာ ရွိမ်ားရွိလားဆိုၿပီး စာတစ္ပိုဒ္လုံးကို အဆုံးထိဖတ္ေပမယ့္ အမ်ိဳးသားမ်ား မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတာ့ ေရးထားတာမေတြ႔ရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေဆးပညာ အေၾကာင္းေသခ်ာမသိလို႔ ေယာက်ာၤးေတြမွာျဖစ္မျဖစ္ကို ျငင္းဆိုႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ သိတဲ့လူေတြရွိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရွင္းျပေပးပါဦး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေခါင္းစဥ္ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မူ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဆုံးထိကိုဖတ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြအေနနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ဘယ္လိုေပးလဲဆိုတာ အတူယူဖို႔ေကာင္းတဲ့ စာတစ္ပုိဒ္လို႔ထင္ပါတယ္။<br />ဒီဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ခ်င္စိတ္ကုန္သြားတယ္လို႔ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ သူတို႔ေခါင္းစဥ္ေပးတာေလး သေဘာက်လို႔ပါ။ ဒီဂ်ာနယ္ရဲ႕ မူ၀ါဒေတြက ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရွင္းလင္းျပတ္သားတုန္းပဲဗ်....။ ေၾသာ္... ေယာက်ာၤးေတြ သားအိမ္ေခါင္းကင္ဆာ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတာသိတဲ့လူရွိရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ရွင္းျပဦးေနာ္.... :)<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:130%;" >ေတြးတတ္ပုံက</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SRGetdv2xFI/AAAAAAAAATk/pUCwfSA4X3g/s1600-h/photo_37_hires.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 135px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SRGetdv2xFI/AAAAAAAAATk/pUCwfSA4X3g/s200/photo_37_hires.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265163943289472082" border="0" /></a><br />မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္ေလာက္ကေပါ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္စတုတၱႏွစ္ေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက အစ္ကိုအရြယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေပ်ာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ေပါ႔။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ခင္ၿပီးေနာက္ပိုင္းသိလာရတာကသူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လို႔ ရုပ္ရွင္၀ါသနာအိုးတစ္ေယာက္ပါ။ ရုပ္ရွင္ဆိုလို႔ ျမန္မာကားေတြကိုေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀င္ျမင့္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊ ၀ံသာႏုစိတ္ မရွိဘူးပဲေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ရုပ္ရွင္ဆိုရင္ ေဟာလီး၀ုဒ္ကားမွ ရုပ္ရွင္ထင္တာကိုးဗ်...။<br />တစ္ေန႔ေတာ့ ေနျပည္ေတာ္ရုပ္ရွင္ရုံမွာ အလက္ဇႏၵား ဘ၀အေၾကာင္းရိုက္ထားတဲ့ Alexander,the great ရုံတင္ပါတယ္။မင္းသားက ေကာလင္းဖာရဲပါ၊ အင္ဂ်လီနာ ဂ်ိဳလီ က အလက္ဇႏၵားရဲ႕အေမအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္၊ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ ေက်ာင္းကအျပန္မွာ အဲ့ဒီရုပ္ရွင္ကို သြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ရုပ္ရွင္ကားၿပီးလို႔ ရုံထဲကလည္း ထြက္လာေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာအီလည္လည္ၾကီးျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အလက္ဇႏၵားအေၾကာင္းဆိုလို႔ တိုက္ဟ၊ခုိက္ဟ ဆိုၿပီး ဆင္ေတြ၊ျမင္းေတြ၊လူေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တိုက္ပြဲခန္းဆက္တင္ႀကီးေတြလုပ္ၿပီးရိုက္ျပမယ္လို႔ထင္ထားတာပါ။ ရုပ္ရွင္ျပလို႔ၾကည့္လည္း ၾကည့္ေရာ တိုက္ပြဲခန္းေတာ့ပါပါတယ္ တစ္ခန္း၊ႏွစ္ခန္းရယ္နဲ႔က်န္တဲ့အပိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ရဲ႕အခ်စ္ေတာ္ gay တစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သတ္ပုံေတြ၊ သူ႔ရဲ႕ ေဒါသ၊ေမာဟ၊ သံသယစိတ္ေတြကို အဓိကရိုက္ျပသြားတာ မ်ားပါတယ္။ အႏုပညာအရ ၾကည့္ရင္ေတာ့ အလက္ဇႏၵားရဲ႕ ဘ၀ကို လူအမ်ားစုမျမင္တဲ့ ရူ႕ေထာင့္ကေနရိုက္ကူး တင္ဆက္သြားတာပါ။ ဒါရိုက္တာ အေနနဲ႔လက္ရာ ေျပာင္ေျမာက္ပါေပတယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔<br />ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေပါက္ေရာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္း မရွိဘူးလို႔ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အီလည္လည္ႀကီးျဖစ္က်န္ခဲ့တာကိုး......။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ဒါနဲ႔ရုံထဲကလည္း ထြက္ေရာ လမ္းေပၚမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ကစေျပာပါတယ္။</span><br /><br />"ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီက က်န္စစ္မင္းတို႔ဘာတို႔ကိုလည္း ေဟာလီး၀ုဒ္က ဒါရိုက္တာေတြကိုရိုက္ခိုင္းရင္ မတူတဲ့အျမင္ေတြ ထြက္လာမယ္ ထင္တယ္ဗ်၊ ေနာ္ .... အစ္ကို"<br />"ေအး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေတြ ဆင္ဆာကိစၥက်ေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူးထင္တယ္ကြ"<br />"ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္ကိုရ"<br />"ဟာ ဖားႀကီးကလည္း... ဒီေကာင္ေတြက ဘာပဲလုပ္လုပ္ စနစ္တက်စဥ္းစားၿပီး မွ လုပ္က်တာေလကြာ"<br />"အင္း... ဒီေတာ့"<br />"ေၾသာ္ ... မင္းၾကည့္ေလ... ပုဂံေခတ္ တကယ့္ပန္းခ်ီကားေတြက အမ်ိဳးသမီးအ၀တ္အစားေတြကို၊ ဒီေခတ္နဲ႔မတူဘူးကြ၊ဗိုက္ေပၚ၊ ဘာေပၚနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ ဒါရိုက္တာက ဒီေခတ္မွာဒီလို၀တ္တာ<br />အဲ့ဒီအတိုင္း၀တ္ဆိုရင္ တို႔မင္းသမီးေတြ ရွက္ေနပါ ဦးမယ္ကြာ"<br />"အင္းဟုတ္တယ္ဗ်... ေတာ္ၾကာ ေအာက္ခံအ၀တ္အစားေတြကိုပါ ပုဂံေခတ္တုန္းက ဒီလိုမ၀တ္ဘူးဆိုရင္ ညွိမရျဖစ္ေနဦးမယ္"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ၿငိမ္နားေထာင္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း ဒီလို၀င္ေျပာပါတယ္။</span><br /><br />"ေအး .. ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုရိုက္ခြင့္လည္းရ၊ ရိုက္လည္းရိုက္ၾကမယ္ဆို ဒီမွာေတာ့ ေအာင္ျမင္မွာက်ိန္းေသတယ္ကြ"<br />"ဘာျဖစ္လို႔လဲ..ဟ"<br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">ကြ်န္ေတာ္က စိတ္၀င္တစားေမးလိုက္တယ္။</span><br /><br />"ရုပ္ရွင္ကားေတြမွာကြာ မင္းသမီး ေရကူး၀တ္စုံနဲ႔ပုံကိုေၾကာ္ျငာရင္ေတာင္ ဇာတ္လမ္းေကာင္းမေကာင္း ငါေတာ့<br />မစဥ္းစားေတာ့ဘူး..... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ၾကည့္မယ္လို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တာပဲ"<br />"ေအး .. ျဖစ္ရမယ္.. မင္းကေတာ့"<br />"မဟုတ္ပါဘူးကြာ... ငါတို႔ျမန္မာ မင္းသမီးေတြလည္း ကမ ၻာကိုမွီတဲ့ အလွရွိလားလို႔သိခ်င္လို႔ပါ"<br />"မင္းလိုေကာင္ေတြမ်ားရင္ေတာ့ အဲ့ဒီကားက က်ိန္းေသေပါက္မွာ ငါ႔ေကာင္ေရ... တကယ္လာရိုက္ပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းေပေတာ့"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ... ဒါေပမယ့္ေပါ႔ေလ... သူတို႔</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">စီက နည္းစနစ္ေတြ၊ အယူအဆေတြကိုသာ အေျခခံၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ခမ္းနားခဲ့တဲ့ သမိုင္းဇာတ္လမ္းႀကီးေတြကို ရုပ္ရွင္အျဖစ္ရိုက္ကူးျပႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ မရဲတရဲေလး ေမွ်ာ္လင့္ေနမိခဲ့တယ္။</span><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="color: rgb(204, 255, 255);font-size:130%;" >ဘန္းစကားနဲ႔ ေဗဒင္</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ေဗဒင္ကို ေတာ္ရုံတန္ရုံေမးခဲပါတယ္။ မယုံလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမးစရာအေၾကာင္းလည္း ႀကီးႀကီးမားမားမရွိေသးလို႔ထင္ပါတယ္။ မဂၢဇင္း၊ဂ်ာနယ္ေတြ ထဲေတာ့ အပ်င္းေျပသေဘာ ဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးေတြကေတာ့ ေဗဒင္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးယုံၾကည္တယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း အိမ္ကဦးေလးေနမေကာင္းေတာ့အဖြားက သူ႔ေျမး၊ ကြ်န္ေတာ္ညီ၀မ္းကြဲ ႏွစ္ေယာက္ကို ယၾတာေခ်ဖို႔ ေဗဒင္သြားေမးခိုင္းပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာမ စီက သူတို႔ေမးၿပီးလည္း ျပန္လာေရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ ႀကဳံလာတဲ့ အျဖစ္ကို ေျပာျပပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း ဟိုေရာက္ေရာ အေ႔ရွမွာ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္က ေဗဒင္ေမးေနတယ္"</span><br />"ေအး... ဘာအေၾကာင္းလဲ.. မင္းတို႔ၾကားရလို႔လား"<br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"ၾကားရတာေပါ႔ဗ်ာ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကိုေျပာျပခ်င္ေနတာ"</span><br />"လုပ္စမ္းပါဦး"<br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"သူ႔သမီးက... သူ သေဘာမတူတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ႀကိဳက္ေနလို႔ ကြဲေအာင္လုပ္ေပးပါဆိုၿပီး ေဗဒင္လာေမးတာဗ်။"</span><br />"အဲ့ဒီေတာ့ ေဗဒင္ဆရာမက ဘာေျပာလဲ"<br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">"သူ ယၾတာေပးမယ္ အဲ့ဒါကိုေသေသခ်ာခ်ာယုံယုံၾကည္ၾကည္လုပ္တဲ့"</span><br />"ဘယ္လိုယၾတာ မို႔လို႔လဲကြ"<br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"ေကာင္ေလး ဓါတ္ပုံရွိလားဆိုေတာ့ အေဒၚႀကီးက ရွိတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါဆို အဲ့ဒီေကာင္ေလး ဓါတ္ပုံကို နံရံမွာကပ္ထားၿပီးသတိရတိုင္း သားေရပင္းနဲ႔ နာနာသာပစ္တဲ့"</span><br />"ဟား... ဟား......ဟား...... ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ"<br /><br />ရယ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါေသးတယ္။ ဘုရား၊ဘုရား ကိုယ့္ေယာကၡမေလာင္းႀကီးသာ အဲ့လိုမ်ိဳးဆိုဒုကၡပါပဲ။ေတြးရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးလဲ စပ္ျဖင္းျဖင္းျဖစ္လာပါတယ္။ သားေရပင္သံက ရႊတ္ကနဲ......။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"မၿပီးေသးဘူး အစ္ကိုရ ေဗဒင္ဆရာမက ဆက္ေျပာေသးတယ္"</span><br />"ဟမ္ ဘယ္လိုဆက္ေျပာတာလဲကြ"<br /><span style="color: rgb(102, 204, 204);">"မ်ားမ်ားသာပစ္ေပးတဲ့၊ ျမန္ျမန္ဒိုးေအာင္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒိုးကြင္းႀကီးနဲ႔သာ ေဆာ္ေပးတဲ့"</span><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ခ်င္လြန္းအားႀကီးလို႔ ရုတ္တရက္ေတာင္ေၾကာင္သြားပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာမကလည္း ေတာ္ပါေပတယ္၊ ေခတ္နဲ႔အညီ ပညတ္ေတြ၊ဓါတ္ေတြညွိတတ္လိုက္တာ။ ေဘးဘယာေက်ာ္ေအာင္ ဗယာေၾကာ္စားတို႔၊ ၾကာၾကာစံရေအာင္ ၾကာဆံေၾကာ္စားတို႔တင္မကပဲ၊ ျမန္ျမန္ဒိုးေအာင္ ဒိုးကြင္းႀကီးနဲ႔ေဆာ္ေပးတဲ့။ ဟိုေကာင္ေလး ခင္ဗ်ာ ကိုယ့္ရည္းစား အလြမ္းေျပၾကည့္ရေအာင္ ဓါတ္ပုံေလး ေပးမိကာမွ နံရံမွာကပ္ၿပီး ဒိုးကြင္းနဲ႔ေဆာ္ခံေနရတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေယာက်ာၤးေလးေတြ<br />အားလုံးလဲ ရည္းစားကို ဓါတ္ပုံေတြဘာေတြေပးမယ္ဆိုရင္ ေယာကၡမႀကီးအေၾကာင္းစုံစမ္းၿပီးမွ ေပးၾကဗ်ိဳ႕၊ ေတာ္ၾကာ ဒီလိုေဗဒင္ဆရာမ မ်ိဳးနဲ႔ေတြ႔လို႔ သားေရပင္နဲ႔ပစ္၊ ဒိုးကြင္းနဲ႔ အေဆာ္ခံေနရဦးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-6240399358358186286?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-22591142093614061652008-10-31T20:32:00.008+06:302009-07-19T22:30:56.899+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SQsTS-idQNI/AAAAAAAAATU/sOm4IpRAaKU/s1600-h/suicidema.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 218px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SQsTS-idQNI/AAAAAAAAATU/sOm4IpRAaKU/s320/suicidema.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263321806258651346" border="0" /></a><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသျခင္းဟာ လူ႕ယဥ္ေက်းမူ႔ေပၚေပါက္ထြန္းကားလာၿပီးမွ ေပၚလာတဲ့ဓေလ့တစ္ခုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာ သစၥာနီေရးတဲ့ အတ္ေဆးတစ္ပုဒ္မွာေတာ့ လူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတတ္တဲ့တစ္မ်ိဳးတည္းေသာ သတၱ၀ါလို႔ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္၊စိတ္ဓါတ္က်တဲ့အတြက္၊ အရွက္အတြက္၊ စိတ္ဖိစီးမူ႔အတြက္၊မူးယစ္ေဆးေၾကာင္သြားတဲ့အတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ လူ႔သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ သတ္ေသခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြမနည္းပါဘူး။ တစ္ေလာက ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ကိုရီးယားမင္းသမီး choi jin sin ကိုယ့္ဘာသာ အဆုံးစီရင္သြားတယ္ဆိုတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူေသဆုံးခ်ိန္မတိုင္မွီ ႏွစ္ပတ္အလိုက ကိုယ့္ဘာသာသတ္ေသသြားတဲ့ မင္းသားေသရတာဟာ သူ႔ေၾကာင့္လို႔အင္တာနက္ကအတင္းအဖ်င္းေတြက ေဖၚျပတဲ့အတြက္စိတ္ဓါတ္က်ၿပီးအဆုံးစီရင္သြားတာလို႔ သတင္းေတြမွာ ပါပါတယ္။ ဒီ့ထက္ပိုနက္နဲတဲ့ အေၾကာင္းေတြရွိမယ္လို႔လည္း ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုရီးယားႏိုင္ငံရဲ႕ မိမိကိုယ္ကို အဆုံးစီရင္မူ႔ေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္အတြင္းမွာ ကမၻာမွာထိပ္ဆုံးေရာက္လာတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပိုင္းေတြကလည္း ကိုရီးယား သရုပ္ေဆာင္၊အဆိုေတာ္ အစရွိတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသတဲ့ သတင္းေတြက တစ္ႏွစ္မွာ အနည္းဆုံး တစ္ခါကေနႏွစ္ခါ ေလာက္ေတာ့ၾကားရပါတယ္။ ကိုရီးယားလို ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးကို သြားတဲ့အဆင့္မွာ အစဥ္လာယဥ္ေက်းမူ႔ေတြနဲ႔ ဂလိုဘယ္ယဥ္ေက်းမူ႔ေတြ တိုးတိုက္မိျခင္းလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ ဒီမင္းသမီးေသဆုံးရတာလည္း single mother ဆိုတဲ့အယူအဆေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း တခ်ိဳ႕ကသုံးသပ္ၾကတယ္။ လက္ရွိကိုရီးယားႏိုင္ငံ<br />ရဲ႕ လူေသဆုံးမူ႕အေၾကာင္းေတြမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသျခင္းေၾကာင့္ ေသဆုံးရျခင္းက အဆင့္ ၄ မွာရွိေနပါတယ္တဲ့။ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကိုရီးယားဆို အရမ္းအထင္ႀကီးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ဒါမ်ိဳးေတာ့ လိုက္မတုၾကပါနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ဘာသာေရးေတြအားလုံးက တားျမစ္ထားတာပါ။ အစြန္းေရာက္ဘာသာေရးယုံၾကည္သူေတြကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ႔။ ဆာမူရိုင္းေခတ္က ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ ဟာရာကိရိဆိုၿပီး ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ သတ္ေသၾကပါတယ္။ အခုေခတ္ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ေတြကေတာ့ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္တင္<br />အားမရပဲ သူမ်ားပါေခၚသြားဖို႔ အေသခံဗုံးခြဲတယ္တို႔ဘာတို႔လုပ္ၾကပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ အျပဳအမူပါ။ အရွက္အတြက္၊စိတ္ဖိစီးမူ႔မ်ားတဲ့အတြက္ သတ္ေသေနၾကတာဟာ သာမန္လူေတြတင္မကပဲ နာမည္ေက်ာ္ေတြကပါ လုပ္ေနၾကတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေပါ႔။ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြစာရင္းကို ရွာလိုက္တာ မေရႏိုင္လို႔ ဒီအတုိင္းပဲထားလိုက္ရတယ္။ ဗန္ဂိုး၊ ကတ္ကိုဘိန္း တို႔လို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းေလးစားတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြလည္း ကိုယ့္ဘာသာ အဆုံးစီရင္ၿပီး ဇာတ္သိမ္းသြားၾကတယ္။ အႏုပညာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာအဆုံးစီရင္ျခင္းဟာ ဘယ္လိုပတ္သတ္ေနလည္း ကြ်န္ေတာ္မေတြးတတ္<br />ပါဘူး။<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသတဲ့ႏႈန္းကအေမရိကမွာလည္း တိုးလာတယ္လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ စစ္တမ္းေတြအလိုက္ၾကည့္လိုက္ရင္ အေမရိက၊အာရွ၊ဥေရာပ စတဲ့တိုက္ႀကီးေတြမွာ အမ်ားဆုံးေတြ႔ရၿပီး အာဖရိကေဒသကိုေတာ့ စစ္တမ္းမရလို႔ေဖၚျပၾကပါတယ္။ သတ္ေသတဲ့လူ မရွိသေလာက္နည္းတာလား၊ တကယ္ကို အခ်က္အလက္မရတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသျခင္းဟာ ဆင္းရဲတာနဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္<br />ေျပာရရင္ေတာ့ ဆင္းရဲလြန္းတာမခံႏိုင္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသသြားတယ္ဆိုတာ မၾကားဖူးသေလာက္ပါပဲ။ ယဥ္ေက်းမူ႔ျမင့္ပါတယ္၊ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ႏိုင္ငံႀကီးေတြမွာသာ ၾကားေနရတာပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ အဆုံးစီရင္တယ္ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမူ႔ျမင့္မားလာျခင္းရဲ႕ ၀ိေသသလကၡဏာတစ္ရပ္ပဲ ျဖစ္ေနမလား။<br /><br />သတ္ေသတဲ့ နည္းေတြကလည္း မ်ိဳးစုံသလားေတာ့ မေမးနဲ႔။ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္ေသနည္းမ်ား suicide method ဆိုၿပီးgoogle မွာရွာႀကည့္လိုက္ အၾကံေပးမယ့္ site ေတြေတာင္ရွိေသးတယ္။ တကယ္ကို ဆိုးတယ္ဗ်ာ။ အလြယ္ဆုံးနဲ႔ အထင္ရွားဆုံးနည္းကေတာ့ ႀကိဳးဆြဲခ်နည္းပဲတဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လည္ပင္းနည္းနည္းအစ္ရင္ေတာင္ ခံႏိုင္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး။လက္ေကာက္၀တ္ ေသြးေၾကာဒါးနဲ႔ျဖတ္တဲ႔နည္း၊ အဆိပ္ေတြ၊အိပ္ေဆးေတြေသာက္တဲ့နည္း၊ တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်တဲ့နည္း၊ကားေ႔ရွ၀င္တုိးတဲ့နည္း၊ ေသခ်င္ရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပါ...... အခုခ်က္ျခင္းထၿပီး ပလပ္ေပါက္ထဲသာ လက္ထုိးထည့္လိုက္ တကယ္ကို လြယ္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက အရႈံးမေပးပဲ ဘ၀ကို ရေအာင္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ပါ။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔ကို ေၾကာက္ပါတယ္။ ခံစားရမယ့္ ေ၀ဒနာေတြကို ေၾကာက္တာနဲ႔တင္ ဒီတသက္ေတာ့ကိုယ့္ဘာသာ သတ္ေသ၀ံ့မယ္ မထင္ပါဘူး။<br /><br />လက္ေကာက္၀တ္ဓါးနဲ႔ျဖတ္တဲ့ နည္းလား၊ ကိုယ့္ဘာသာ ဓါးေလးပဲရွၾကည့္ဦး၊ တိုက္ေပၚကခုန္ခ်ရင္လည္း အေလာင္းေတြကဖြဲအိတ္ႀကီးလိုျဖစ္သြားတာဆိုပဲ၊ တျခားနည္းေတြလည္း ေ၀ဒနာကိုသာေတြးၾကည့္ မလုပ္၀ံ့စရာႀကီးပဲ။ ၿပီးေတာ့ အယူအဆအေနနဲ႔ေျပာရင္ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္ေသသူမ်ားဟာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သြားၾကတာပါ။ ေသရင္ အရာရာၿပီးသြားမယ္လို႔ယူဆေနၾကလား မသိပါဘူး။ ေနာက္က်န္ခဲ့မယ့္သူေတြက ရွင္းရမွာေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြက်န္ခဲ့ရင္လည္း သူတို႔နားလည္ေအာင္<br />ေျပာရမွာေတြကို မေတြးပဲ ကိုယ္လြတ္ရုန္းသြားၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လြတ္ေျမာက္သြားတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးမိပါဘူး။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသႏႈန္းက သိပ္မရွိဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ဘာသာေရးအရလည္းဆုံးမထိန္းခ်ဳပ္မူ႔ေတြ ရွိေနလို႔လည္းပါမွာပါ။ ဒါေတာင္ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြထဲမွာ အနီးအနားက သတင္းေတြၾကားခဲ့ရေသးတယ္။ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသသြားတဲ့ သူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း နီးနီးစပ္စပ္ထဲက ၾကားဖူးတာပါ။ တစ္ေယာက္ကေငြေၾကး အရႈပ္အရွင္းေၾကာင့္ ေဆးေတြေသာက္ၿပီးေသသြားတာပါ၊ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသြားတဲ႔ ကားလမ္းေဘးက ၀ါးရုံပင္မွာ ဆြဲႀကိဳးခ်ၿပီးလာေသသြားတာပါ။ ႏွစ္ေယာက္လုံးကေတာ့ အစိုးရ အရာရွိေတြပဲ။ သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ၾကားရခဲပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းစိတ္ညစ္စရာေတြ၊ ေသာကေတြနဲ႔ ႀကဳံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ နားလည္တတ္တဲ့အရြယ္မွာေပါ႔။ အဲ့လို ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသလိုက္ပါတယ္။ ဘ၀ကို မဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ပ်က္စီးသြားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြကိုပါ။ ဘာနဲ႔လဲဆိုေတာ့ အႏုပညာနဲ႔ေပါ႔။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဓါတ္က်တုန္းကအသုံးျပဳခဲ့တဲ့ အႏုပညာက ဂီတပါ။ အယ္ေနာင္းရဲ႕ အေနာက္ေတာင္မုတ္သုံေလခရီး ေခြကိုနားေထာင္ဖူးသူတိုင္း <a href="mms://streamserv.myanmarmp3.net/mmp3/stream/Male/Al%20Naung/Ae%20Nout%20Taung%20Mote%20Thone%20Lay/13-Eight%20Say.wma">အိပ္ေဆး</a>သီခ်င္းကို သိၾကမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္အရမ္းက်တဲ့အခ်ိန္တိုင္း အဲ့ဒီသီခ်င္းကို နားေထာင္ၿပီး လက္ရွိဘ၀ထဲကေန<br />အလြတ္ရုန္းဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဘ၀ကို စိတ္ပ်က္စရာ၊ ဘာမွအသုံးမက်တဲ့အရာအျဖစ္ ဂီတရဲ႕ေမွာ္နယ္ေျမထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ရူ႕ ျမင္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြအသစ္ျပန္ေမြးဖြားၿပီး ေပါ႔ပါးလာပါတယ္။ ေနာင္တေတြ၊ေသာကေတြဟာကြ်န္ေတာ့္စီကေနထြက္ေျပးသြားၿပီး ဘ၀သစ္ကိုျပန္စဖို႔ အားအင္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဖိစီးမူ႔ေတြ<br />အရမ္းမ်ားေနရင္ အႏုပညာတစ္ခုခုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသပစ္လိုက္ပါတယ္။ အႏုပညာက ဖန္တီးေပးတဲ့ ကမ ၻာထဲမွာကြ်န္ေတာ္ေသဆုံးသြားၿပီးရင္ အျပင္ကမ ၻာမွာ ရွင္သန္ျခင္းအသစ္ေတြနဲ႔ ခရီးဆက္သြားပါတယ္။ ဒါဟာအႏုပညာဖန္တီးသူက ခံစားတဲ့သူကိုေပးခ်င္တဲ့ မြန္ျမတ္ေသာလက္ေဆာင္တစ္ခုေပါ႔။ သူတို႔ဘ၀တစ္ခုလုံးကို ရင္းၿပီးေပးခဲ့ရတာေလ။ စိတ္ညစ္ေနလားဗ်ာ... ဒီသီခ်င္းကို နားေထာင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္တို႔ရဲ႕<br />သုံးမရတဲ့စိတ္ေတြကို သတ္ပစ္လိုက္ၾကပါစို႔။ အႏုပညာကို ခံစားတတ္ျခင္းဟာလည္း လူသားရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဂုဏ္သိကၡာတစ္ခုပါပဲ။<br /><a href="mms://streamserv.myanmarmp3.net/mmp3/stream/Male/Al%20Naung/Ae%20Nout%20Taung%20Mote%20Thone%20Lay/13-Eight%20Say.wma"><br />အိပ္ေဆး</a> သီခ်င္းနားေထာင္ရန္ <a href="mms://streamserv.myanmarmp3.net/mmp3/stream/Male/Al%20Naung/Ae%20Nout%20Taung%20Mote%20Thone%20Lay/13-Eight%20Say.wma">ဒီေနရာတြင္ click ႏွိပ္ပါ။</a> ျမန္မာMP3 လင့္မွ ခ်ိတ္ေပးထားပါတယ္။ သီခ်င္းစာသားကိုလည္း ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SQsTrI0HCpI/AAAAAAAAATc/m-B01iTmLLc/s1600-h/pills-and-suicide-bedside-AJHD.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 162px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EHsiUtggb8o/SQsTrI0HCpI/AAAAAAAAATc/m-B01iTmLLc/s200/pills-and-suicide-bedside-AJHD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263322221333908114" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);"><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(153, 255, 255);">အိပ္ေဆးျပားမ်ား ငါၿမိဳခ်လိုက္</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">္</span> <span style="color: rgb(153, 255, 255);">ပြန္းပဲ့ခဲ့တဲ႔ ငါ့ႏွလုံးသားေလး</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ငါ႔ဦးေႏွာက္ျပည့္ အညစ္အေၾကး အမိႈက္ေတြ.....</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">အားလုံးရဲ႔ အေ၀း တိတ္တဆိတ္နဲ႔ေျပး</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">တျဖည္းျဖည္းေႏွးေကြး ေတြးၿပီးတို႔တေတြ.....ေဟ .. ေဟး</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ ထြက္ေျပးၿပီေဟ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ ငါေက်ာခုိင္းၿပီ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ ငါရူးသြပ္ဆဲ</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ ငါေက်ာခိုင္းၿပီ....။</span></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4224595036048160950-2259114209361406165?l=phargyi.blogspot.com' alt='' /></div>ဖားႀကီးnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4224595036048160950.post-65436078743332452932008-10-29T13:13:00.004+06:302008-10-30T21:12:10.498+06:30ကြ်ႏု္ပ္သည္ သေရေခတၱရာဟု အမည္ရွိေသာ ၿမိဳ႕ေဟာင္းအေၾကာင္းအား ၀ီကီျမန္မာတြင္ ေရးသားရင္း ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔လာေသာ အခ်က္အလက္မ်ားအား ထည့္သြင္းေရးသားလိုေသာ္လည္း ၀ီကီျမန္မာတြင္ မီဒီယာတစ္ခုခု၌ ပုံႏွိပ္ေဖၚျပထားျခင္းမရွိေသးေသာ အေၾကာင္းမ်ားအား တင္ခြင့္မေပးသျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္ေတြးေတာ စဥ္းစားမိေသာ အခ်က္အလက္မ်ားအား ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္တြင္သာ တင္ျပအပ္ေပသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ အပန္းတႀကီး ကူးခ် အဲေလတည္းျဖတ္ထားေသာ သမိုင္းပညာရွင္မ်ား၏ သေရေခတၱရာ အေၾကာင္းကို <a href="http://www.wikimyanmar.org/wiki/index.php?title=%E1%80%9E%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%81%E1%80%90%E1%81%B1%E1%80%9B%E1%80%AC">ဤလင့္တြင္ ႏွိပ္၍ </a> ၾကည့္ရူ႕ႏိုင္ပါသည္။ ေအာက္ေဖၚျပပါ အေၾကာင္းအရာတို႔မွာမူ သမိုင္း၀ါသနာရွင္မွ်သာ ျဖစ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္ ေမာင္ဖားႀကီး၏ ယူဆခ်က္မ်ားသာျဖစ္ေပသည္။ ဖတ္ရူ႕ကာ သေဘာတူ၊ မတူ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ၾကပါႏိုင္ပါသည္။<br /><br />သေရေခတၱရာသည္ ျပည္ၿမိဳ႕အေ႔ရွေတာင္ဘက္ ငါးမိုင္အကြာတြင္ တည္ရွိေသာ ေရွးေဟာင္းပ်ဴလူမ်ိဳးတို႔၏ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေပသည္။ မ်က္ျမင္အေထာက္အထားမ်ားအရ တခ်ိန္ကႀကီးက်ယ္ခမ္းနားခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာ ထင္ရွားလွေပသည္။ ႁကြင္းက်န္ရစ္ေသာ အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္ တရုတ္ျပည္မွ မွတ္တမ္းမ်ားအရ သေရေခတၱရာၿမိဳ႕သည္ ေရွးပ်ဴေဟာင္းတုိ႔၏ ၿမိဳ႕ျဖစ္ေၾကာင္း သမိုင္းပညာရွင္မ်ားက ခန္႔မွန္းထားၾကေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိႏိုင